تقدیم به $$ پریسا خانم $$

تقدیم به پریسا خانم

ای سبزی سبزه‌ی بهاران از تو وی سرخی روی گل عذاران از تو
آه دل و اشک بی قراران از تو فریاد که باد از تو و باران از تو
***
ابریست که خون دیده بارد غم تو زهریست که تریاق ندارد غم تو
در هر نفسی هزار محنت زده را بی دل کند و زدین برآرد غم تو
***
از دیده‌ی سنگ خون چکاند غم تو بیگانه و آشنا نداند غم تو
دم در کشم و غمت همه نوش کنم تا از پس من به کس نماند غم تو
***
ای پیر و جوان دهر شاد از غم تو فارغ دل هیچ کس مباد از غم تو
مسکین من بیچاره درین عالم خاک سرگردانم چو گرد باد از غم تو
***
ای ناله‌ی پیر قرطه پوش از غم تو وی نعره‌ی رند می‌فروش از غم تو
افغان مغان نیره‌نوش از غم تو خون دل عاشقان بجوش از غم تو
***
ای آمده کار من به جان از غم تو تنگ آمده بر دلم جهان از غم تو
هان ای دل و دیده تا به سر برنکنم خاک همه دشت خاوران از غم تو
***
ای ناله‌ی پیر خانقاه از غم تو وی گریه‌ی طفل بی‌گناه از غم تو
افغان خروس صبح گاه از غم تو آه از غم تو هزار آه از غم تو
***
ای خالق ذوالجلال و ای رحمان تو سامان ده کار بی سر و سامان تو
خصمان مرا مطیع من می‌گردان بی رحمان را ز چشم من گردان تو
***
ای کعبه پرست چیست کین من و تو صاحب نظرند خرده بین من و تو
گر بر سنجند کفر و دین من و تو دانند نهایت یقین من و تو
***
ای شمع دلم قامت سنجیده‌ی تو وصل تو حیوت این ستمدیده‌ی تو
چون آینه پر شد دلم از عکس رخت سویت نگرم ولیک از دیده‌ی تو
***
ای در دل من اصل تمنا همه تو وی در سر من مایه‌ی سودا همه تو
هر چند به روزگار در می‌نگرم امروز همه تویی و فردا همه تو
***
ای در دل و جان صورت و معنی همه تو مقصود همه زدین و دنیی همه تو
هم با همه همدمی و هم بی همه تو ای با همه تو بی همه تو نی همه تو
***
شبهای دراز ای دریغا بی تو تو خفته بناز ای دریغا بی تو
دوری و فراق ای دریغا بی تو من در تک و تاز ای دریغا بی تو
***
درد دل من دواش می‌دانی تو سوز دل من سزاش می‌دانی تو
من غرق گنه پرده‌ی عصیان در پیش پنهان چه کنم که فاش می‌دانی تو
***
من میشنوم که می نبخشایی تو هر جا که شکسته‌ایست آنجایی تو
ما جمله شکستگان درگاه توایم در حال شکستگان چه فرمایی تو
***
ما را نبود دلی که کار آید ازو جز ناله که هر دمی هزار آید ازو
چندان گریم که کوچه‌ها گل گردد نی روید و نالهای زار آید ازو
***
زلفش بکشی شب دراز آید ازو ور بگذاری چنگل باز آید ازو
ور پیچ و خمش ز یک دگر باز کنی عالم عالم مشک فراز آید ازو
***
عشقست که شیر نر زبون آید ازو از هر چه گمان بری فزون آید ازو
گه دشمنیی کند که مهر افزاید گه دوستیی که بوی خون آید ازو
***
ابر از دهقان که ژاله می‌روید ازو دشت از مجنون که لاله می‌روید ازو
خلد از صوفی و حور عین از زاهد ما و دلکی که ناله می‌روید ازو
***
سودای سر بی سر و سامان یک سو بی مهری چرخ و دور گردان یکسو
اندیشه‌ی خاطر پریشان یک سو اینها همه یک سو غم جانان یکسو
***
ای دل چو فراق یار دیدی خون شو وی دیده موافقت بکن جیحون شو
ای جان تو عزیزتر نه‌ای از یارم بی یار نخواهمت زتن بیرون شو
***
ای در صفت ذات تو حیران که و مه وز هر دو جهان خدمت درگاه تو به
علت تو ستانی و شفا هم تو دهی یا رب تو به فضل خویش بستان و بده
***
اندر شش و چار غایب آید ناگاه در هشت و دو اسب خویش دارد کوتاه
در هفتم و سوم بفرستد چیزی اندر نه و پنچ و یک بپردازد راه
***
ای خاک نشین درگه قدر تو ماه دست هوس از دامن وصلت کوتاه
در کوی تو زان خانه گرفتم که مباد آزرده شود خیالت از دوری راه
***
ای زاهد و عابد از تو در ناله و آه نزدیک تو و دور ترا حال تباه
کس نیست که از دست غمت جان ببرد آن را به تغافل کشی این را بنگاه
***
اینک سر کوی دوست اینک سر راه گر تو نروی روندگان را چه گناه
جامه چه کنی کبود و نیلی و سیاه دل صاف کن و قبا همی پوش و کلاه
***
از بس که شکستم و ببستم توبه فریاد همی کند ز دستم توبه
دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر و امروز به ساغری شکستم توبه
***
جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه بی یاد تو هر جا که نشستم توبه
در حضرت تو توبه شکستم صدبار زین توبه که صد بار شکستم توبه
***
معموره‌ی دل به علم آراسته به مطموره‌ی تن ز کینه پیراسته به
از هستی خود هر چه توان کاسته به هر چیز که غیر تست ناخواسته به
***
در گفتن ذکر حق زبان از همه به طاعت که به شب کنی نهان از همه به
خواهی ز پل صراط آسان گذری نان ده به جهانیان که نان از همه به
***
از مردم صدرنگ سیه پوشی به وز خلق فرومایه فراموشی به
از صحبت ناتمام بی خاصیتان کنجی و فراغتی و خاموشی به
***
ای نیک نکرده و بدیها کرده و آنگاه نجات خود تمنا کرده
بر عفو مکن تکیه که هرگز نبود ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده
***
زاهد خوشدل که ترک دنیا کرده می خواره خجل که معصیت‌ها کرده
ترسم که کند امید و بیم و آخر کار ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده
***
گر جا به حرم ور به کلیسا کرده زاهد عمل آنچه کرده بی جا کرده
چون علم نباشد عملش خواهد بود ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده
***
چشمم که سرشک لاله گون آورده وز هر مژه قطرهای خون آلوده
نی نی به نظاره‌ات دل خون شده‌ام از روزن سینه سر برون آورده
***
بحریست نه کاهنده نه افزاینده امواج برو رونده و آینده
عالم چو عبارت از همین امواجست نبود دو زمان بلکه دو آن پاینده
***
افسوس که عمر رفت بر بیهوده هم لقمه حرام و هم نفس آلوده
فرموده‌ی ناکرده پشیمانم کرد افسوس ز کرده‌های نافرموده
***
ما درویشان نشسته در تنگ دره گه قرص جوین خوریم و گه گشت بره
پیران کهن دانند میران سره هر کس که بما بد نگره جان نبره
***
تا کی زجهان پر گزند اندیشه تا چند زجان مستمند اندیشه
آن کز تو توان ستد همین کالبدست یک مزبله گو مباش چند اندیشه
***
هجران ترا چو گرم شد هنگامه بر آتش من قطره فشان از خامه
من رفتم و مرغ روح من پیش تو ماند تا همچو کبوتر از تو آرد نامه
***
دنیا طلبان ز حرص مستند همه موسی کش و فرعون پرستند همه
هر عهد که با خدای بستند همه از دوستی حرص شکستند همه
***
ای چشم تو چشم چشمه هر چشم همه بی چشم تو نور نیست بر چشم همه
چشم همه را نظر بسوی تو بود از چشم تو چشمه‌هاست در چشم همه
***
چون باز سفید در شکاریم همه با نفس و هوای نفس یاریم همه
گر پرده ز روی کارها بر گیرند معلوم شود که در چه کاریم همه
***
ای روی تو مهر عالم آرای همه وصل تو شب و روز تمنای همه
گر با دگران به ز منی وای بمن ور با همه کس همچو منی وای همه
***
سودا به سرم همچو پلنگ اندر کوه غم بر سر غم بسان سنگ اندر کوه
دور از وطن خویش و به غربت مانده چون شیر به دریا و نهنگ اندر کوه
***
آنم که توام ز خاک برداشته‌ای نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
کارم چو بدست خویش بگذاشته‌ای می‌رویم از آنسان که توام کاشته‌ای
***
ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای بی تابی من دیده و برتافته‌ای
شب تیره و یار دور و کس مونس نه ای هجر بکش که بی‌کسم یافته‌ای
***
دارم صنمی چهره برافروخته‌ای وز خرمن دهر دیده بر دوخته‌ای
او عاشق دیگری و من عاشق او پروانه صفت سوخته‌ای سوخته‌ای
***
من کیستم آتش به دل افروخته‌ای وز خرمن دهر دیده بر دوخته‌ای
در راه وفا چو سنگ و آتش گردم شاید که رسم به صبحت سوخته‌ای
***
من کیستم از خویش به تنگ آمده‌ای دیوانه‌ی با خرد به جنگ آمده‌ای
دوشینه به کوی دوست از رشکم سوخت نالیدن پای دل به سنگ آمده‌ای
***
هستی که ظهور می‌کند در همه شی خواهی که بری به حال او با همه پی
رو بر سر می حباب را بین که چسان می وی بود اندر وی و وی در می وی
***
ای خالق ذوالجلال و ای بار خدای تا چند روم دربدر و جای به جای
یا خانه امید مرا در دربند یا قفل مهمات مرا دربگشای
***
یا پست و بلند دهر را سرکوبی یا خار و خس زمانه را جاروبی
تا چند توان وضع مکرر دیدن عزلی نصبی قیامتی آشوبی
***
یا سرکشی سپهر را سرکوبی یا خار و خس زمانه را جاروبی
بگرفت دلم ازین خسیسان یا رب حشری نشری قیامتی آشوبی
***
عهدی به سر زبان خود بربستی صد خانه پر از بتان یکی نشکستی
تو پنداری به یک شهادت رستی فردات کند خمار کاکنون مستی
***
غم جمله نصیب چرخ خم بایستی یا با غم من صبر بهم بایستی
یا مایه‌ی غم چو عمر کم بایستی یا عمر به اندازه‌ی غم بایستی
***
زلفت سیمست و مشک را کان گشتی از بسکه بجستی تو همه آن گشتی
ای آتش تا سرد بدی سوختیم ای وای از آنروز که سوزان گشتی
***
ای شیر خدا امیر حیدر فتحی وی قلعه گشای در خیبر فتحی
درهای امید بر رخم بسته شده ای صاحب ذوالفقار و قنبر فتحی
***
در کوی خودم مسکن و ماوا دادی در بزم وصال خود مرا جادادی
القصه به صد کرشمه و ناز مرا عاشق کردی و سر به صحرا دادی
***
اول همه جام آشنایی دادی آخر بستم زهر جدایی دادی
چون کشته شدم بگفتی این کشته‌ی کیست داد از تو که داد بی‌وفایی دادی
***
ای شاه ولایت دو عالم مددی بر عجز و پریشانی حالم مددی
ای شیر خدا زود به فریادم رس جز حضرت تو پیش که نالم مددی
***
من کیستم از قید دو عالم فردی عنقا منشی بلند همت مردی
دیوانه‌ی بیخودی بیابان گردی لبریز محبتی سرا پا دردی
***
از چهره همه خانه منقش کردی وز باده رخان ما چو آتش کردی
شادی و نشاط ما یکی شش کردی عیشت خوش باد عیش ما خوش کردی
***
عشقم دادی زاهل دردم کردی از دانش و هوش و عقل فردم کردی
سجاده نشین با وقاری بودم میخواره و رند و هرزه گردم کردی
***
با فاقه و فقر هم نشینم کردی بی خویش و تبار و بی قرینم کردی
این مرتبه‌ی مقربان در تست آیا به چه خدمت این چنینم کردی
***
ای دیده مرا عاشق یاری کردی داغم زرخ لاله عذاری کردی
کاری کردی که هیچ نتوان گفتن الله الله چه خوب کاری کردی
***
ای دل تا کی مصیبت‌افزا گردی ای خون شده چند درد پیما گردی
انداختیم دربدر و کوی به کوی رسوا کردی مرا، تو رسوا گردی
***
ای آنکه به گرد شمع دود آوردی یعنی که خط ارچه خوش نبود آوردی
گر دود دل منست دیرت بگرفت ور خط به خون ماست زود آوردی
***
ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی گه فصل خزان و گه بهار آوردی
مردان جهان را همه بردی به زمین نامردان را بروی کار آوردی
***
ای کاش مرا به نفت آلایندی آتش بزدندی و نبخشایندی
در چشم عزیز من نمک سایندی وز دوست جدا شدن نفرمایندی
***
ای خالق ذوالجلال هر جانوری وی رهرو رهنمای هر بی خبری
بستم کمر امید بر درگه تو بگشای دری که من ندارم هنری
***
دستی نه که از نخل تو چینم ثمری پایی نه که در کوی تو یابم گذری
چشمی نه که بر خویش بگریم قدری رویی نه که بر خاک بمالم سحری
***
هنگام سپیده دم خروس سحری دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه‌ی صبح کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری
***
ای ذات تو در صفات اعیان ساری اوصاف تو در صفاتشان متواری
وصف تو چو ذات مطلقست اما نیست در ضمن مظاهر از تقید عاری
***
عالم ار نه‌ای ز عبرت عاری نهری جاری به طورهای طاری
وندر همه طورهای نهر جاری سریست حقیقه الحقایق ساری
***
یا رب یا رب کریمی و غفاری رحمان و رحیم و راحم و ستاری
خواهم که به رحمت خداوندی خویش این بنده‌ی شرمنده فرو نگذاری
***
گیرم که هزار مصحف از برداری با آن چه کنی که نفس کافر داری
سر را به زمین چه می نهی بهر نماز آنرا به زمین بنه که بر سر داری
***
ای شمع نمونه‌ای زسوزم داری خاموشی و مردن رموزم داری
داری خبر از سوز شب هجرانم آیا چه خبر ز سوز روزم داری
***
چون گل بگلاب شسته رویی داری چون مشک بمی حل شده مویی داری
چون عرصه گه قیامت از انبه خلق پر آفت و محنت سر کویی داری
***
ای دل بر دوست تحفه جز جان نبری دردت چو دهند نام درمان نبری
بی درد زدرد دوست نالان گشتی خاموش که عرض دردمندان نبری
***
پیوسته تو دل ربوده‌ای معذوری غم هیچ نیازموده‌ای معذوری
من بی تو هزار شب به خون در خفتم تو بی تو شبی نبوده‌ای معذوری
***
یا شاه تویی آنکه خدا را شیری خندق جه و مرحب کش و خیبر گیری
مپسند غلام عاجزت یا مولا ایام کند ذلیل هر بی‌پیری
***
یا گردن روزگار را زنجیری یا سرکشی زمانه را تدبیری
این زاغوشان بسی پریدند بلند سنگی چوبی گزی خدنگی تیری
***
از کبر مدار هیچ در دل هوسی کز کبر به جایی نرسیدست کسی
چون زلف بتان شکستگی عادت کن تا صید کنی هزار دل در نفسی
***
ای در سر هر کس از خیالت هوسی بی یاد تو برنیاید از من نفسی
مفروش مرا بهیچ و آزاد مکن من خواجه یکی دارم و تو بنده بسی
***
گر شهره شوی به شهر شر الناسی ورخانه نشینی همگی وسواسی
به زان نبود که همچو خضر والیاس کس نشناسد ترا تو کس نشناسی
***
تا نگذری از جمع به فردی نرسی تا نگذری از خویش به مردی نرسی
تا در ره دوست بی سر و پا نشوی بی درد بمانی و به دردی نرسی
***
گه شانه کش طره‌ی لیلا باشی گه در سر مجنون همه سودا باشی
گه آینه‌ی جمال یوسف گردی گه آتش خرمن زلیخا باشی
***
مزار دلی را که تو جانش باشی معشوقه‌ی پیدا و نهانش باشی
زان می‌ترسم که از دلازاری تو دل خون شود و تو در میانش باشی
***
جان چیست غم و درد و بلا را هدفی دل چیست درون سینه سوزی و تفی
القصه پی شکست ما بسته صفی مرگ از طرفی و زندگی از طرفی
***
بگشود نگار من نقاب از طرفی برداشت سفیده دم حجاب از طرفی
گر نیست قیامت ز چه رو گشت پدید ماه از طرفی و آفتاب از طرفی
***
ای آنکه به کنهت نرسد ادراکی کونین به پیش کرمت خاشاکی
از روی کرم اگر ببخشی همه را بخشیده شود پیش تو مشت خاکی
***
وصافی خود به رغم حاسد تا کی ترویج چنین متاع کاسد تا کی
تو معدومی خیال هستی از تو فاسد باشد خیال فاسد تا کی
***
ای دل زشراب جهل مستی تا کی وی نیست شونده لاف هستی تا کی
گر غرقه‌ی بحر غفلت و آز نه‌ای تردامنی و هواپرستی تا کی
***
ای از تو به باغ هر گلی را رنگی هر مرغی را زشوق تو آهنگی
با کوه زاندوه تو رمزی گفتم برخاست صدای ناله از هر سنگی
***
تا بتوانی بکش به جان بار دلی می‌کوش که تا شوی ز دل یار دلی
آزار دلی مجو که ناگاه کنی کار دو جهان در سر آزار دلی
***
از درد تو نیست چشم خالی ز نمی هر جا که دلیست شد گرفتار غمی
بیماری تو باعث نابودن ماست ای باعث عمر مامبادت المی
***
بی پا و سران دشت خون آشامی مردند ز حسرت و غم ناکامی
محنت زدگان وادی شوق ترا هجران کشد و اجل کشد بدنامی
***
دل داغ تو دارد ارنه بفروختمی در دیده تویی و گرنه می‌دوختمی
دل منزل تست ورنه روزی صدبار در پیش تو چون سپند می‌سوختمی
***
حقا که اگر چو مرغ پر داشتمی روزی ز تو صد بار خبر داشتمی
این واقعه‌ام اگر نبودی در پیش کی دیده ز دیدار تو برداشتمی
***
گر در یمنی چو با منی پیش منی گر پیش منی چو بی منی در یمنی
من با تو چنانم ای نگار یمنی خود در غلطم که من توام یا تو منی
***
دردی داریم و سینه‌ی بریانی عشقی داریم و دیده‌ی گریانی
عشقی و چه عشق، عشق عالم سوزی دردی و چه درد، درد بی‌درمانی
***
گر طاعت خود نقش کنم بر نانی و آن نان بنهم پیش سگی بر خوانی
و آن سگ سالی گرسنه در زندانی از ننگ بر آن نان ننهد دندانی
***
نزدیکان را بیش بود حیرانی کایشان دانند سیاست سلطانی
ما را به سر چاه بری دست زنی لاحول کنی و دست بر دل رانی
***
نزدیکان را بیش بود حیرانی کایشان دانند سیاست سلطانی
ما را چه که وصف دستگاه تو کنیم ماییم قرین حیرت و نادانی
***
هستی که عیان نیست روان در شانی در شان دگر جلوه کند هر آنی
این نکته بجو ز کل یوم فی شان گر بایدت از کلام حق برهانی
***
گر در طلب گوهر کانی کانی ور زنده ببوی وصل جانی جانی
القصه حدیث مطلق از من بشنو هر چیز که در جستن آنی آنی
***
ای آنکه دوای دردمندان دانی راز دل زار مستمندان دانی
حال دل خویش را چه گویم با تو ناگفته تو خود هزار چندان دانی
***
آنی تو که حال دل نالان دانی احوال دل شکسته بالان دانی
گر خوانمت از سینه‌ی سوزان شنوی ور دم نزنم زبان لالان دانی
***
گفتی که به وقت مجلس افروختنی آیا که چه نکتهاست بردوختنی
ای بی‌خبر از سوخته و سوختنی عشق آمدنی بود نه آموختنی
***
ما را به سر چاه بری دست زنی لاحول کنی و شست بر شست زنی
بر ما به ستم همیشه دستی داری گویی عسسی و شامگه مست زنی
***
تا چند سخن تراشی و رنده زنی تا کی به هدف تیر پراکنده زنی
گر یک ورق از علم خموشی خوانی بسیار بدین گفت و شنوخنده زنی
***
ای واحد بی مثال معبود غنی وی رازق پادشاه و درویش و غنی
یا قرض من از خزانه غیب رسان یا از کرم خودت مرا ساز غنی
***
خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی و آنرا به نماز و طاعت آباد کنی
روزی دو هزار بنده آزاد کنی به زان نبود که خاطری شاد کنی
***
گر زانکه هزار کعبه آزاد کنی به زان نبود که خاطری شاد کنی
گر بنده کنی ز لطف آزادی را بهتر که هزار بنده آباد کنی
***
ای آنکه سپهر را پر از ابر کنی وز لطف نظر به سوی هر گبر کنی
کردند تمام خانه‌های تو خراب ای خانه خراب تا به کی صبر کنی
***
ای خوانده ترا خدا ولی ادر کنی بر تو ز نبی نص جلی ادر کنی
دستم تهی و لطف تو بی پایانست یا حضرت مرتضی علی ادر کنی
***
تا ترک علایق و عوایق نکنی یک سجده‌ی شایسته‌ی لایق نکنی
حقا که ز دام لات و عزی نرهی تا ترک خود و جمله خلایق نکنی
***
یا رب در خلق تکیه گاهم نکنی محتاج گدا و پادشاهم نکنی
موی سیهم سفید کردی به کرم با موی سفید رو سیاهم نکنی
***
یاقوت ز دیده ریختم تا چه کنی در پای غم تو بیختم تا چه کنی
از هر که به تو گریختم سود نکرد از تو به تو در گریختم تا چه کنی
***
دنیای دنی پر هوس را چه کنی آلوده‌ی هر ناکس و کس را چه کنی
آن یار طلب کن که ترا باشد و بس معشوقه‌ی صد هزار کس را چه کنی
***
از سادگی و سلیمی و مسکینی وز سرکشی و تکبر و خود بینی
بر آتش اگر نشانیم بنشینم بر دیده اگر نشانمت ننشینی
***
باز آی که تا صدق نیازم بینی بیداری شبهای درازم بینی
نی نی غلطم که خود فراق تو بتا کی زنده گذاردم که بازم بینی
***
ای دل اگر آن عارض دلجو بینی ذرات جهان را همه نیکو بینی
در آینه کم نگر که خودبین نشوی خود آینه شو تا همگی او بینی
***
میدان فراخ و مرد میدانی نی مردان جهان چنانکه میدانی نی
در ظاهرشان به اولیا می‌مانند در باطنشان بوی مسلمانی نی
***
ای در خم چوگان تو سرها شده گوی بیرون نه ز فرمان تو دل یک سر موی
ظاهر که به دست ماست شستیم تمام باطن که به دست تست آنرا تو بشوی
***
هان مردان هان و هان جوانمردان هوی مردی کنی و نگاه داری سر کوی
گر تیر آید چنانکه بشکافد موی زنهار زیار خود مگر دانی روی
***
در کوی تو میدهند جانی به جوی جانی چه بود که کاروانی به جوی
از وصل تو یک جو بجهانی ارزد زین جنس که ماییم جهانی به جوی
***
تحقیق معانی ز عبارات مجوی بی رفع قیود و اعتبارات مجوی
خواهی یابی ز علت جهل شفا قانون نجات از اشارات مجوی
***
در ظلمت حیرت ار گرفتار شوی خواهی که ز خواب جهل بیدار شوی
در صدق طلب نجات، زیرا که به صدق شایسته‌ی فیض نور انوار شوی
***
در مدرسه گر چه دانش اندوز شوی وز گرمی بحث مجلس افروز شوی
در مکتب عشق با همه دانایی سر گشته چو طفلان نوآموز شوی
***
از هستی خویش تا پشیمان نشوی سر حلقه‌ی عارفان و مستان نشوی
تا در نظر خلق نگردی کافر در مذهب عاشقان مسلمان نشوی
***
گر صید عدم شوی زخود رسته شوی ور در صفت خویش روی بسته شوی
می‌دان که وجود تو حجاب ره تست با خود منشین که هر زمان خسته شوی
***
دنیا راهی بهشت منزلگاهی این هر دو به نزد اهل معنی کاهی
گر عاشق صادقی زهر دو بگذر تا دوست ترا به خود نماید راهی
***
آمد بر من قاصد آن سرو سهی آورد بهی تا نبود دست تهی
من هم رخ خود بدان بهی مالیدم یعنی ز مرض نهاده‌ام رو به بهی
***
تا تو هوس خدای از سر ننهی در هر دو جهان نباشدت روی بهی
ور زانکه به بندگی فرود آری سر ز اندیشه‌ی این و آن بکلی برهی
***
پاکی و منزهی و بی همتایی کس را نرسد ملک بدین زیبایی
خلقان همه خفته‌اند و درها بسته یا رب تو در لطف بما بگشایی
***
گفتم که کرایی تو بدین زیبایی گفتا خود را که من خودم یکتایی
هم عشقم و هم عاشق و هم معشوقم هم آینه جمال و هم بینایی
***
ای دلبر عیسی نفس ترسایی خواهم که به پیش بنده بی ترس آیی
گه اشک زدیده‌ی ترم خشک کنی گه بر لب خشک من لب ترسایی
***
بردارم دل گر از جهان فرمایی فرمان برم ار سود و زیان فرمایی
بنشینم اگر بر سر آتش گویی برخیزم اگر از سر جان فرمایی
***
آنجا که ببایی نه پدیدی گویی آنجا که نبایی از زمین بر رویی
عاشق کنی و مراد عاشق جویی اینت خوشی و ظریفی و نیکویی
***
آیینه صفت بدست او نیکویی زین سوی نموده‌ای ولی زان سویی
او دیده ترا که عین هستی تو اوست زانش تو ندیده‌ای که عکس اویی
***
ای آنکه بر آرنده حاجات تویی هم کافل و کافی مهمات تویی
سر دل خویش را چه گویم با تو چون عالم سر و الخفیات تویی
***
ای آنکه گشاینده‌ی هر بند تویی بیرون ز عبارت چه و چند تویی
این دولت من بس که منم بنده‌ی تو این عزت من بس که خداوند تویی
***
سبحان الله بهر غمی یار تویی سبحان الله گشایش کار تویی
سبحان الله به امر تو کن فیکون سبحان الله غفور و غفار تویی
***
الله تویی وز دلم آگاه تویی درمانده منم دلیل هر راه تویی
گر مورچه‌ای دم زند اندر تک چاه آگه ز دم مورچه در چاه تویی
***
ای آنکه به ملک خویش پاینده تویی وز دامن شب صبح نماینده تویی
کار من بیچاره قوی بسته شده بگشای خدایا که گشاینده تویی
***
از زهد اگر مدد دهی ایمان را مرتاض کنی به ترک دینی جان را
ترک دنیا نه زهد دنیا زیراک نزدیک خرد زهد نخوانند آن را
***
آن عشق که هست جزء لاینفک ما حاشا که شود به عقل ما مدرک ما
خوش آنکه ز نور او دمد صبح یقین ما را برهاند ز ظلام شک ما
***
در رفع حجب کوش نه در جمع کتب کز جمع کتب نمی‌شود رفع حجب
در طی کتب بود کجا نشه‌ی حب طی کن همه را بگو الی الله اتب
***
شیرین دهنی که از لبش جان میریخت کفرش ز سر زلف پریشان میریخت
گر شیخ به کفر زلف او ره می‌برد خاک ره او بر سر ایمان می‌ریخت
***
گر طالب راه حق شوی ره پیداست او راست بود با تو، تو گر باشی راست
وانگه که به اخلاص و درون صافی او را باشی بدان که او نیز تراست
***
من بنده‌ی عاصیم رضای تو کجاست تاریک دلم نور و صفای تو کجاست
ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی این بیع بود لطف و عطای تو کجاست
***
دوزخ شرری ز آتش سینه‌ی ماست جنت اثری زین دل گنجینه‌ی ماست
فارغ ز بهشت و دوزخ ای دل خوش باش با درد و غمش که یار دیرینه‌ی ماست
***
سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست گوید عالم خیالی اندر گذرست
آری عالم همه خیالیست ولی پیوسته حقیقتی درو جلوه گرست
***
کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست تا بو که توان راه به جانان دانست
ره می‌نبریم وهم طمع می‌نبریم نتوان دانست بو که نتوان دانست
***
آنرا که حلال زادگی عادت و خوست عیب همه مردمان به چشمش نیکوست
معیوب همه عیب کسان می‌نگرد از کوزه همان برون تراود که دروست
***
عالم به خروش لااله الا هوست عاقل بگمان که دشمنست این یا دوست
دریا به وجود خویش موجی دارد خس پندارد که این کشاکش با اوست
***
در درد شکی نیست که درمانی هست با عشق یقینست که جانانی هست
احوال جهان چو دم به دم میگردد شک نیست درین حال که گردانی هست
***
گر درویشی مکن تصرف در هیچ نه شادی کن بهیچ و نه غم خور هیچ
خرسند بدان باش که در ملک خدای در دنیی و آخرت نباشی بر هیچ
***
بی شک الفست احد، ازو جوی مدد وز شخص احد به ظاهر آمد احمد
در ارض محمد شد و محمود آمد اذ قال الله: قل هو الله احد
***
جانا من و تو نمونه‌ی پرگاریم سر گر چه دو کرده‌ایم یک تن داریم
بر نقطه روانیم کنون چون پرگار در آخر کار سر بهم باز آریم
***
در درویشی هیچ کم و بیش مدان یک موی تو در تصرف خویش مدان
و آنرا که بود روی به دنیا و به دین در دوزخ یا بهشت درویش مدان
***
از هر چه نه از بهر تو کردم توبه ور بی تو غمی خوردم از آن غم توبه
و آن نیز که بعد ازین برای تو کنم گر بهتر از آن توان از آن هم توبه

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:51 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

آورد صبا گلی ز گلزار امید یا روح قدس شهپری افگند سفید
یا کرد صبا شق ورقی از خورشید یا نامه‌ی یارست که آورد نوید
***
گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید فی‌الحال دلم خون شد و از دیده چکید
چشم تو نکو شود به من چون نگری تا کور شود هر آنکه نتواند دید
***
هر چند که دیده روی خوب تو ندید یک گل ز گلستان وصال تو نچید
اما دل سودا زده در مدت عمر جز وصف جمال تو نه گفت و نه شنید
***
معشوقه‌ی خانگی به کاری ناید کودل برد و روی به کس ننماید
معشوقه خراباتی و مطرب باید تا نیم شبان زنان و کوبان آید
***
در باغ روم کوی توام یاد آید بر گل نگرم روی توام یاد آید
در سایه‌ی سرو اگر دمی بنشینم سرو قد دلجوی توام یاد آید
***
یاد تو کنم دلم به فریاد آید نام تو برم عمر شده یاد آید
هرگه که مرا حدیث تو یاد آید با من در و دیوار به فریاد آید
***
پیریم ولی چو عشق را ساز آید هنگام نشاط و طرب و ناز آید
از زلف رسای تو کمندی فگنیم بر گردن عمر رفته تا باز آید
***
در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید از حال بهشتیان مرا ننگ آید
ور بی تو به صحرای بهشتم خوانند صحرای بهشت بر دلم تنگ آید
***
ای خواجه ز فکر گور غم می‌باید اندر دل و دیده سوز و نم می‌باید
صد وقت برای کار دنیا داری یک وقت به فکر گور هم می‌باید
***
چشمی به سحاب همنشین می‌باید خاطر به نشاط خشمگین می‌باید
سر بر سر دار و سینه بر سینه‌ی تیغ آسایش عاشقان چنین می‌باید
***
ای عشق به درد تو سری می‌باید صید تو ز من قوی‌تری می‌باید
من مرغ به یک شعله کبابم بگذار کین آتش را سمندری می‌باید
***
آسان گل باغ مدعا نتوان چید بی سرزنش خار جفا نتوان چید
بشکفته گل مراد بر شاخ امید تا سر ننهی به زیر پا نتوان چید
***
جانم به لب از لعل خموش تو رسید از لعل خموش باده نوش تو رسید
گوش تو شنیده‌ام که دردی دارد درد دل من مگر به گوش تو رسید
***
گلزار وفا ز خار من می‌روید اخلاص ز رهگذار من می‌روید
در فکر تو دوش سر به زانو بودم امروز گل از کنار من می‌روید
***
یا رب بدو نور دیده‌ی پیغمبر یعنی بدو شمع دودمان حیدر
بر حال من از عین عنایت بنگر دارم نظر آنکه نیفتم ز نظر
***
تا چند حدیث قامت و زلف نگار تا کی باشی تو طالب بوس و کنار
گر زانکه نه‌ای دروغزن عاشق‌وار در عشق چو او هزار چون او بگذار
***
چشمم که نداشت تاب نظاره‌ی یار شد اشک فشان به پیش آن سیم عذار
در سیل سرشک عکس رخسارش دید نقش عجبی بر آب زد آخر کار
***
سر رشته دولت ای برادر به کف آر وین عمر گرامی به خسارت مگذار
دایم همه جا با همه کس در همه کار میدار نهفته چشم دل جانب یار
***
ناقوس نواز گر ز من دارد عار سجاده نشین اگر ز من کرده کنار
من نیز به رغم هر دو انداخته‌ام تسبیح در آتش، آتش اندر زنار
***
هر در که ز بحر اشکم افتد به کنار در رشته‌ی جان خود کشم گوهروار
گیرم به کفش چو سبحه در فرقت یار یعنی که نمی‌زنم نفس جز بشمار
***
یا رب بگشا گره ز کار من زار رحمی که زعقل عاجزم در همه کار
جز در گه تو کی بودم در گاهی محروم ازین درم مکن یا غفار
***
بستان رخ تو گلستان آرد بار لعل تو حیوت جاودان آرد بار
بر خاک فشان قطره‌ای از لعل لبت تا بوم و بر زمانه جان آرد بار
***
گفتم: چشمم، گفت: براهش میدار گفتم: جگرم، گفت: پر آهش میدار
گفتم که: دلم، گفت: چه داری در دل گفتم: غم تو، گفت: نگاهش میدار
***
یا رب در دل به غیر خود جا مگذار در دیده‌ی من گرد تمنا مگذار
گفتم گفتم ز من نمی‌آید هیچ رحمی رحمی مرا به من وامگذار
***
با یار موافق آشنایی خوشتر وز همدم بی‌وفا جدایی خوشتر
چون سلطنت زمانه بگذاشتنیست پیوند به ملک بینوایی خوشتر
***
یا رب به کرم بر من درویش نگر در من منگر در کرم خویش نگر
هر چند نیم لایق بخشایش تو بر حال من خسته‌ی دلریش نگر
***
لذات جهان چشیده باشی همه عمر با یار خود آرمیده باشی همه عمر
هم آخر عمر رحلتت باید کرد خوابی باشد که دیده باشی همه عمر
***
امروز منم به زور بازو مغرور یکتایی من بود به عالم مشهور
من همچو زمردم عدو چون افعی در دیده‌ی من نظر کند گردد کور
***
ای پشت تو گرم کرده سنجاب و سمور یکسان به مذاق تو چه شیرین و چه شور
از جانب عشق بانگ بر بانگ و تو کر وز جانب حسن عرض در عرض و تو کور
***
ای در طلب تو عالمی در شر و شور نزدیک تو درویش و توانگر همه عور
ای با همه در حدیث و گوش همه کر وی با همه در حضور و چشم همه کور
***
خورشید چو بر فلک زند رایت نور در پرتو آن خیره شود دیده ز دور
و آن دم که کند ز پرده‌ی ابر ظهور فالناظر یجتلیه من غیر قصور
***
گر دور فتادم از وصالت به ضرور دارد دلم از یاد تو صد نوع حضور
خاصیت سایه‌ی تو دارم که مدام نزدیک توام اگر چه می‌افتم دور
***
هر لقمه که بر خوان عوانست مخور گر نفس ترا راحت جانست مخور
گر نفس ترا عسل نماید بمثل آن خون دل پیر زنانست مخور
***
در بارگه جلالت ای عذر پذیر دریاب که من آمده‌ام زار و حقیر
از تو همه رحمتست و از من تقصیر من هیچ نیم همه تویی دستم گیر
***
در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیر وز کشتن من هیچ نداری تقصیر
با غیر سخن گویی کز رشک بسوز سویم نکنی نگه که از غصه بمیر
***
شمشیر بود ابروی آن بدر منیر و آن دیده به خون خوردن چستست چو شیر
از یک سو شیر و از دگر سو شمشیر مسکین دل من میان شیر و شمشیر
***
مجنون و پریشان توام دستم گیر سرگشته و حیران توام دستم گیر
هر بی سر و پا چو دستگیری دارد من بی سر و سامان توام دستم گیر
***
ای فضل تو دستگیر من، دستم گیر سیر آمده‌ام ز خویشتن، دستم گیر
تا چند کنم توبه و تا کی شکنم ای توبه ده و توبه شکن، دستم گیر
***
گفتم که: دلم، گفت: کبابی کم گیر گفتم: چشمم، گفت: سرابی کم گیر
گفتم: جانم، گفت: که در عالم عشق بسیار خرابست، خرابی کم گیر
***
آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر چون طالب منزلی تو در راه بمیر
عشقست بسان زندگانی ور نه زینسان که تویی خواه بزی خواه بمیر
***
ای سر تو در سینه هر محرم راز پیوسته در رحمت تو بر همه باز
هر کس که به درگاه تو آورد نیاز محروم ز درگاه تو کی گردد باز
***
تا روی ترا بدیدم ای شمع تراز نی کار کنم نه روزه دارم نه نماز
چون با تو بوم مجاز من جمله نماز چون بی تو بوم نماز من جمله مجاز
***
در خدمت تو چو صرف شد عمر دراز گفتم که مگر با تو شوم محرم راز
کی دانستم که بعد چندین تک و تاز در تو نرسم وز دو جهان مانم باز
***
در هر سحری با تو همی گویم راز بر درگه تو همی کنم عرض نیاز
بی منت بندگانت ای بنده نواز کار من بیچاره‌ی سرگشته بساز
***
من بودم دوش و آن بت بنده نواز از من همه لابه بود و از وی همه ناز
شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید شب را چه گنه قصه‌ی ما بود دراز
***
گر چشم تو در مقام ناز آید باز بیمار تو بر سر نیاز آید باز
ور حسن تو یک جلوه کند بر عارف از راه حقیقت به مجاز آید باز
***
دل جز ره عشق تو نپوید هرگز جان جز سخن عشق نگوید هرگز
صحرای دلم عشق تو شورستان کرد تا مهر کسی در آن نروید هرگز
***
دانی که مرا یار چه گفتست امروز جز ما به کسی در منگر دیده بدوز
از چهره خویش آتشی افروزد یعنی که بیا و در ره دوست بسوز
***
جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز تا پیشتر از مرگ بمیری دو سه روز
دنیا زن پیریست چه باشد ار تو با پیر زنی انس نگیری دو سه روز
***
دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز رفتم بر آن یار و مه مهرانگیز
من جای نکرده گرم گردون به ستیز زد بانگ که هان چند نشینی برخیز
***
الله، به فریاد من بی کس رس فضل و کرمت یار من بی کس بس
هر کس به کسی و حضرتی مینازد جز حضرت تو ندارد این بی کس کس
***
ای جمله‌ی بی کسان عالم را کس یک جو کرمت تمام عالم را بس
من بی کسم و تو بی کسان را یاری یا رب تو به فریاد من بی کس رس
***
نوروز شد و جهان برآورد نفس حاصل زبهار عمر ما را غم و بس
از قافله‌ی بهار نامد آواز تا لاله به باغ سر نگون ساخت جرس
***
دارم دلکی غمین بیامرز و مپرس صد واقعه در کمین بیامرز و مپرس
شرمنده شوم اگر بپرسی عملم یا اکرم‌اکرمین بیامرز و مپرس
***
در دل دردیست از تو پنهان که مپرس تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس
با این همه حال و در چنین تنگدلی جا کرده محبت تو چندانکه مپرس
***
ای شوق تو در مذاق چندانکه مپرس جان را به تو اشتیاق چندان که مپرس
آن دست که داشتم به دامان وصال بر سر زدم از فراق چندان که مپرس
***
شاها ز دعای مرد آگاه بترس وز سوز دل و آه سحرگاه بترس
بر لشکر و بر سپاه خود غره مشو از آمدن سیل به ناگاه بترس
***
اندر صف دوستان ما باش و مترس خاک در آستان ما باش و مترس
گر جمله جهان قصد به جان تو کنند فارغ دل شو، از آن ما باش و مترس
***
ای آینه‌ی ذات تو ذات همه کس مرآت صفات تو صفات همه کس
ضامن شدم از بهر نجات همه کس بر من بنویس سیات همه کس
***
ای واقف اسرار ضیمر همه کس در حالت عجز دستگیر همه کس
یا رب تو مرا توبه ده و عذر پذیر ای توبه ده و عذرپذیر همه کس
***
تا در نزنی به هرچه داری آتش هرگز نشود حقیقت حال تو خوش
اندر یک دل دو دوستی ناید خوش ما را خواهی خطی به عالم درکش
***
چون ذات تو منفی بود ای صاحب هش از نسبت افعال به خود باش خمش
شیرین مثلی شنو مکن روی ترش ثبت العرش اولا ثم انقش
***
چون تیشه مباش و جمله بر خود متراش چون رنده ز کار خویش بی‌بهره مباش
تعلیم ز اره گیر در امر معاش نیمی سوی خود می کش و نیمی می پاش
***
در میدان آ با سپر و ترکش باش سر هیچ بخود مکش بما سرکش باش
گو خواه زمانه آب و خواه آتش باش تو شاد بزی و در میانه خوش باش
***
گر قرب خدا میطلبی دلجو باش وندر پس و پیش خلق نیکوگو باش
خواهی که چو صبح صادق‌القول شوی خورشید صفت با همه کس یک رو باش
***
شاهی‌طلبی برو گدای همه باش بیگانه زخویش و آشنای همه باش
خواهی که ترا چو تاج بر سر دارند دست همه گیر و خاک پای همه باش
***
چون شب برسد ز صبح خیزان میباش چون شام شود زاشک ریزان میباش
آویز در آنکه ناگزیرست ترا وز هر چه خلاف او گریزان میباش
***
از قد بلند یار و زلف پستش وز نرگس بی خمار بی می‌مستش
ترسا بکلیسیای گبرم بینی ناقوس بدستی و بدستی دستش
***
دل جای تو شد و گر نه پر خون کنمش در دیده تویی و گر نه نه جیحون کنمش
امید وصال تست جان را ورنه از تن به هزار حیله بیرون کنمش
***
سودای توام در جنون می زد دوش دریای دو دیده موج خون میزد دوش
در نیم شبی خیل خیال تو رسید ورنه جانم خیمه برون میزد دوش
***
دارم گنهان ز قطره باران بیش از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش تو در خور خود کنی و ما در خور خویش
***
در خانه خود نشسته بودم دلریش وز بار گنه فگنده بودم سر پیش
بانگی آمد که غم مخور ای درویش تو در خور خود کنی و ما در خور خویش
***
شوخی که به دیده بود دایم جایش رفت از نظرم سر و قد رعنایش
گشت از پی او قطره ز نان مردم چشم چندان که زاشک آبله شد بر پایش
***
آتش بدو دست خویش بر خرمن خویش چون خود زده‌ام چه نالم از دشمن خویش
کس دشمن من نیست منم دشمن خویش ای وای من و دست من و دامن خویش
***
پیوسته مرا ز خالق جسم و عرض حقا که همین بود و همینست غرض
کان جسم لطیف را به خلوتگه ناز فارغ بینم همیشه ز آسیب مرض
***
ای بر سر حرف این و آن نازده خط پندار دویی دلیل بعدست بخط
در جمله‌ی کاینات بی سهو و غلط یک عین فحسب دان و یک ذات فقط
***
گشتی به وقوف بر مواقف قانع شد قصد مقاصدت ز مقصد مانع
هرگز نشود تا نکنی کشف حجب انوار حقیقت از مطالع طالع
***
کی باشد و کی لباس هستی شده شق تابان گشته جمال وجه مطلق
دل در سطوات نور او مستهلک جان در غلبات شوق او مستغرق
***
دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق جز دوست ندید هیچ رو در خور عشق
چندانکه رخت حسن نهد بر سر حسن شوریده دلم عشق نهد بر سر عشق
***
بر عود دلم نواخت یک زمزمه عشق زان زمزمه‌ام ز پای تا سر همه عشق
حقا که به عهدها نیایم بیرون از عهده‌ی حق گزاری یک دمه عشق
***
ما را شده‌است دین و آیین همه عشق بستر همه محنتست و بالین همه عشق
سبحان الله رخی و چندین همه حسن انالله دلی و چندین همه عشق
***
خلقان همه بر درگهت ای خالق پاک هستند پی قطره‌ی آبی غمناک
سقای سحاب را بفرما از لطف تا آب زند بر سر این مشتی خاک
***
دامان غنای عشق پاک آمد پاک زآلودگی نیاز با مشتی خاک
چون جلوه گر و نظارگی جمله خود اوست گر ما و تو در میان نباشیم چه باک
***
گر فضل کنی ندارم از عالم باک ور عدل کنی شوم به یک باره هلاک
روزی صدبار گویم ای صانع پاک مشتی خاکم چه آید از مشتی خاک
***
یا من بک حاجتی و روحی بیدیک عن غیرک اعرضت و اقبلت علیک
مالی عمل صالح استظهر به الجات علیک واثقا خذ بیدیک
***
بر چهره ندارم زمسلمانی رنگ بر من دارد شرف سگ اهل فرنگ
آن رو سیهم که باشد از بودن من دوزخ را ننگ و اهل دوزخ را ننگ
***
تا شیر بدم شکار من بود پلنگ پیروز شدم به هرچه کردم آهنگ
تا عشق ترا به بر درآوردم تنگ از بیشه برون کرد مرا روبه لنگ
***
در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ گشتیم سرا پای جهان با دل تنگ
شد دست زکار و ماند پا از رفتار این بس که به سر زدیم و آن بس که به سنگ
***
دستی که زدی به ناز در زلف تو چنگ چشمی که زدیدنت زدل بردی زنگ
آن چشم ببست بی توام دیده به خون و آن دست بکوفت بی توام سینه به سنگ
***
پرسید کسی منزل آن مهر گسل گفتم که: دل منست او را منزل
گفتا که: دلت کجاست؟ گفتم: بر او پرسید که: او کجاست؟ گفتم: در دل
***
درماند کسی که بست در خوبان دل وز مهر بتان نگشت پیوند گسل
در صورت گل معنی جان دید و بماند پای دل او تا به قیامت در گل
***
شیدای ترا روح مقدس منزل سودای ترا عقل مجرد محمل
سیاح جهان معرفت یعنی دل در بحر غمت دست به سر پای به گل
***
ای عهد تو عهد دوستان سر پل از مهر تو کین خیزد و از قهر تو ذل
پر مشغله و میان تهی همچو دهل ای یک شبه همچو شمع و یک روزه چو گل
***
در باغ کجا روم که نالد بلبل بی تو چه کنم جلوه‌ی سرو و سنبل
یا قد تو هست آنچه میدارد سرو یا روی تو هست آنچه میدارد گل
***
ای چارده ساله مه که در حسن و جمال همچون مه چارده رسیدی بکمال
یا رب نرسد به حسنت آسیب زوال در چارده سالگی بمانی صد سال
***
می‌رست زدشت خاوران لاله‌ی آل چون دانه‌ی اشک عاشقان در مه و سال
بنمود چو روی دوست از پرده جمال چون صورت حال من شدش صورت حال
***
هر نعت که از قبیل خیرست و کمال باشد ز نعوت ذات پاک متعال
هر وصف که در حساب شرست و وبال دارد به قصور قابلیات مل
***
یا رب به علی بن ابی طالب و آل آن شیر خدا و بر جهان جل جلال
کاندر سه مکان رسی به فریاد همه اندر دم نزع و قبر هنگام سال
***
گر با غم عشق سازگار آید دل بر مرکب آرزو سوار آید دل
گر دل نبود کجا وطن سازد عشق ور عشق نباشد به چه کار آید دل
***
هر جا که وجود کرده سیرست ای دل می‌دان به یقین که محض خیرست ای دل
هر شر ز عدم بود، عدم غیر وجود پس شر همه مقتضای غیرست ای دل
***
چندت گفتم که دیده بردوز ای دل در راه بلا فتنه میندوز ای دل
اکنون که شدی عاشق و بدروز ای دل تن درده و جان کن و جگر سوز ای دل
***
در عشق چه به ز بردباری ای دل گویم به تو یک سخن زیاری ای دل
هر چند رسد ز یار خواری ای دل زنهار به روی او نیاری ای دل
***
با خود در وصل تو گشودن مشکل دل را به فراق آزمودن مشکل
مشکل حالی و طرفه مشکل حالی بودن مشکل با تو، نبودن مشکل
***
با اهل زمانه آشنایی مشکل با چرخ کهن ستیزه رایی مشکل
از جان و جهان قطع نمودن آسان در هم زدن دل به جدایی مشکل
***
بر لوح عدم لوایح نور قدم لایح گردید و نه درین سر محرم
حق را مشمر جدا ز عالم زیراک عالم در حق حقست و حق در عالم
***
رنجورم و در دل از تو دارم صد غم بی لعل لبت حریف دردم همه دم
زین عمر ملولم من مسکین غریب خواهد شود آرامگهم کوی عدم
***
گر پاره کنی مرا ز سر تا به قدم موجود شوم ز عشق تو من ز عدم
جانی دارم ز عشق تو کرده رقم خواهیش به شادی کش و خواهیش به غم
***
من دانگی و نیم داشتم حبه‌ی کم دو کوزه نبید خریده‌ام پاره‌ی کم
بر بربط ما نه زیر ماندست و نه بم تا کی گویی قلندری و غم و غم
***
از گردش افلاک و نفاق انجم سر رشته‌ی کار خویشتن کردم گم
از پای فتاده‌ام مرا دست بگیر ای قبله‌ی هفتم ای امام هشتم
***
هم در ره معرفت بسی تاخته‌ام هم در صف عالمان سر انداخته‌ام
چون پرده ز پیش خویش برداشته‌ام بشناخته‌ام که هیچ نشناخته‌ام
***
حک کردنی است آنچه بنگاشته‌ام افگندنی است آنچه برداشته‌ام
باطل بودست آنچه پنداشته‌ام حاصل که به هرزه عمر بگذاشته‌ام
***
بستم دم مار و دم عقرب بستم نیش و دمشان بیکدگر پیوستم
شجن قرنین قرنین خواندم بر نوح نبی سلام دادم رستم
***
گر من گنه جمله جهان کردستم عفو تو امیدست که گیرد دستم
گفتی که به روز عجز دستت گیرم عاجزتر ازین مخواه کاکنون هستم
***
تب را شبخون زدم در آتش کشتم یک چند به تعویذ کتابش کشتم
بازش یک بار در عرق کردم غرق چون لشکر فرعون در آبش کشتم
***
دیریست که تیر فقر را آماجم بر طارم افلاک فلاکت تاجم
یک شمه ز مفلسی خود برگویم چندانکه خدا غنیست من محتاجم
***
هر چند به صورت از تو دور افتادم زنهار مبر ظن که شدی از یادم
در کوی وفای تو اگر خاک شوم زانجا نتواند که رباید بادم
***
دی بر سر گور ذله غارت گردم مر پاکان را جنب زیارت کردم
شکرانه‌ی آنکه روزه خوردم رمضان در عید نماز بی طهارت کردم
***
یا رب من اگر گناه بی حد کردم دانم به یقین که بر تن خود کردم
از هرچه مخالف رضای تو بود برگشتم و توبه کردم و بد کردم
***
تا چند به گرد سر ایمان گردم وقتست کز افعال پشیمان گردم
خاکم ز کلیسیا و آبم ز شراب کافرتر از آنم که مسلمان گردم
***
عودم چو نبود چوب بید آوردم روی سیه و موی سپید آوردم
چون خود گفتی که ناامیدی کفرست فرمان تو بردم و امید آوردم
***
اندوه تو از دل حزین می‌دزدم نامت ز زبان آن و این می‌دزدم
می‌نالم و قفل بر دهان می‌فگنم می‌گردیم و خون در آستین می‌دزدم
***
گر خاک تویی خاک ترا خاک شدم چون خاک ترا خاک شدم پاک شدم
غم سوی تو هرگز گذری می‌نکند آخر چه غمت از آنکه غمناک شدم
***
اندر طلب یار چو مردانه شدم اول قدم از وجود بیگانه شدم
او علم نمی‌شنید لب بر بستم او عقل نمی‌خرید دیوانه شدم
***
آنان که به نام نیک می‌خوانندم احوال درون بد نمی‌دانندم
گز زانکه درون برون بگردانندم مستوجب آنم که بسوزانندم
***
چونان شده‌ام که دید نتوانندم تا پیش توای نگار بنشانندم
خورشید تویی به ذره من مانندم چون ذره به خورشید همی‌دانندم
***
گر خلق چنانکه من منم دانندم همچون سگ ز در بدر رانندم
ور زانکه درون برون بگردانندم مستوجب آنم که بسوزانندم
***
آن دم که حدیث عاشقی بشنودم جان و دل و دیده را به غم فرسودم
می‌پنداشتم عاشق و معشوق دواند چون هر دو یکیست من خود احول بودم
***
عمری به هوس باد هوی پیمودم در هر کاری خون جگر پالودم
در هر چه زدم دست زغم فرسودم دست از همه باز داشتم آسودم
***
من از تو جدا نبوده‌ام تا بودم اینست دلیل طالع مسعودم
در ذات تو ناپدیدم ار معدومم وز نور تو ظاهرم اگر موجودم
***
هرگز نبود شکست کس مقصودم آزرده نشد دلی ز من تا بودم
صد شکر که چشم عیب بینم کورست شادم که حسود نیستم محسودم
***
در کوی تو من سوخته دامن بودم وز آتش غم سوخته خرمن بودم
آری جانا دوش به بامت بودم گفتی دزدست دزد نبد من بودم
***
در وصل تو پیوسته به گلشن بودم در هجر تو با ناله و شیون بودم
گفتم به دعا که چشم بد دور ز تو ای دوست مگر چشم بدت من بودم
***
یک چند دویدم و قدم فرسودم آخر بی تو پدید نامد سودم
تا دست به بیعت وفایت سودم در خانه نشستم و فرو آسودم
***
ز آمیزش جان و تن تویی مقصودم وز مردن و زیستن تویی مقصودم
تو دیر بزی که من برفتم ز میان گر من گویم، ز من تویی مقصودم
***
در خواب جمال یار خود میدیدم وز باغ وصال او گلی می‌چیدم
مرغ سحری زخواب بیدارم کرد ای کاش که بیدار نمی‌گردیدم
***
روزی ز پی گلاب می‌گردیدم پژمرده عذار گل در آتش دیدم
گفتم که چه کرده‌ای که میسوزندت گفتا که درین باغ دمی خندیدم
***
دیشب که بکوی یار می‌گردیدم دانی که پی چه کار می‌گردیدم
قربان خلاف وعده‌اش می‌گشتم گرد سر انتظار می‌گردیدم
***
گر در سفرم تویی رفیق سفرم ور در حضرم تویی انیس حضرم
القصه بهر کجا که باشد گذرم جز تو نبود هیچ کسی در نظرم
***
گر دست تضرع به دعا بردارم بیخ و بن کوهها ز جا بردارم
لیکن ز تفضلات معبود احد فاصبر صبرا جمیل را بردارم
***
یا رب چو به وحدتت یقین می‌دارم ایمان به تو عالم آفرین می‌دارم
دارم لب خشک و دیده‌ی تر بپذیر کز خشک و تر جهان همین می‌دارم
***
از هجر تو ای نگار اندر نارم می‌سوزم ازین درد و دم اندر نرم
تا دست به گردن تو اندر نرم آغشته به خون چو دانه اندر نارم
***
از خاک درت رخت اقامت نبرم وز دست غمت جان به سلامت نبرم
بردار نقاب از رخ و بنمای جمال تا حسرت آن رخ به قیامت نبرم
***
آزرده ترم گر چه کم آزار ترم بی یار ترم گر چه وفادار ترم
با هر که وفا و صبر من کردم بیش سبحان الله به چشم او خوارترم
***
جهدی بکنم که دل زجان برگیرم راه سر کوی دلستان برگیرم
چون پرده میان من و دلدار منم برخیزم و خود را ز میان برگیرم
***
ساقی اگرم می ندهی می‌میرم ور ساغر می ز کف نهی می‌میرم
پیمانه‌ی هر که پر شود می‌میرد پیمانه‌ی من چو شد تهی می‌میرم
***
نه از سر کار با خلل می‌ترسم نه نیز ز تقصیر عمل می‌ترسم
ترسم ز گناه نیست آمرزش هست از سابقه‌ی روز ازل می‌ترسم
***
تا ظن نبری کز آن جهان می‌ترسم وز مردن و از کندن جان می‌ترسم
چون مرگ حقست من چرا ترسم ازو من خویش پرستم و از آن می‌ترسم
***
مشهود و خفی چو گنج دقیانوسم پیدا و نهان چو شمع در فانوسم
القصه درین چمن چو بید مجنون می‌بالم و در ترقی معکوسم
***
عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشم در عاشقی و باده پرستی کوشم
تا هشیارم نشسته با اغیارم چون بی‌هوشم به یار هم آغوشم
***
یا رب ز گناه زشت خود منفعلم وز قول بد و فعل بد خود خجلم
فیضی به دلم ز عالم قدس رسان تا محو شود خیال باطل ز دلم
***
از جمله‌ی دردهای بی درمانم وز جمله‌ی سوز داغ بی پایانم
سوزنده‌تر آنست که چون مردم چشم در چشم منی و دیدنت نتوانم
***
زان دم که قرین محنت وافغانم هر لحظه ز هجران به لب آید جانم
محروم ز خاک آستانت زانم کز سیل سرشک خود گذر نتوانم
***
یک روز بیوفتی تو در میدانم آن روز هنوز در خم چوگانم
گفتی سخنی و کوفتی برجانم آن کشت مرا و من غلام آنم
***
بی‌مهری آن بهانه‌جو می‌دانم بی درد و ستم عادت او می‌دانم
جز جور و جفا عادت آن بدخو نی من شیوه‌ی یار خود نکو می‌دانم

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

رویت بینم چو چشم را باز کنم تن دل شودم چو با تویی راز کنم
جز نام تو پاسخ ندهد هیچ کسی هر جا که به نام خلق آواز کنم
***
بی روی تو رای استقامت نکنم کس را به هوای تو ملامت نکنم
در جستن وصل تو اقامت نکنم از عشق تو توبه تا قیامت نکنم
***
از بیم رقیب طوف کویت نکنم وز طعنه‌ی خلق گفتگویت نکنم
لب بستم و از پای نشستم اما این نتوانم که آرزویت نکنم
***
با چشم تو یاد نرگس‌تر نکنم بی‌لعل تو آرزوی کوثر نکنم
گر خضر به من بی تو دهد آب حیات کافر باشم که بی تو لب تر نکنم
***
با درد تو اندیشه‌ی درمان نکنم با زلف تو آرزوی ایمان نکنم
جانا تو اگر جان طلبی خوش باشد اندیشه‌ی جان برای جانان نکنم
***
عشق تو ز خاص و عام پنهان چه کنم دردی که ز حد گذشت درمان چه کنم
خواهم که دلم به دیگری میل کند من خواهم و دل نخواهد ای جان چه کنم
***
یادت کنم ار شاد و اگر غمگینم نامت برم ار خیزم اگر بنشینم
با یاد تو خو کرده‌ام ای دوست چنانک در هرچه نظر کنم ترا می‌بینم
***
آن بخت ندارم که به کامت بینم یا در گذری هم به سلامت بینم
وصل تو بهیچگونه دستم ناید نامت بنویسم و به نامت بینم
***
تا بردی ازین دیار تشریف قدوم بر دل رقم شوق تو دارم مرقوم
این قصه مرا کشت که هنگام وداع از دولت دیدار تو گشتم محروم
***
غمناکم و از کوی تو با غم نروم جز شاد و امیدوار و خرم نروم
از درگه همچو تو کریمی هرگز نومید کسی نرفت و من هم نروم
***
یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم محتاج برادران و خویشان نشوم
بی منت خلق خود مرا روزی ده تا از در تو بر در ایشان نشوم
***
هر چند گهی زعشق بیگانه شوم با عافیت کنشت و همخانه شوم
ناگاه پری‌رخی بمن بر گذرد برگردم زان حدیث و دیوانه شوم
***
هیهات که باز بوی می می‌شنوم آوازه‌ی های و هوی و هی می‌شنوم
از گوش دلم سر الهی هر دم حق میگوید ولی ز نی می‌شنوم
***
دانی که چها چها چها میخواهم وصل تو من بی سر و پا می‌خواهم
فریاد و فغان و ناله‌ام دانی چیست یعنی که ترا ترا ترا می‌خواهم
***
ای دوست طواف خانه‌ات می‌خواهم بوسیدن آستانه‌ات می‌خواهم
بی‌منت خلق توشه این ره را می‌خواهم و از خزانه‌ات می‌خواهم
***
نی باغ به بستان نه چمن می‌خواهم نی سرو و نه گل نه یاسمن می‌خواهم
خواهم زخدای خویش کنجی که در آن من باشم و آن کسی که من می‌خواهم
***
سرمایه‌ی غم ز دست آسان ندهم دل بر نکنم زدوست تا جان ندهم
از دوست که یادگار دردی دارم آن درد به صد هزار درمان ندهم
***
در کوی تو سر در سر خنجر بنهم چون مهره‌ی جان عشق تو در بر بنهم
نامردم اگر عشق تو از دل بکنم سودای تو کافرم گر از سر بنهم
***
دارم ز خدا خواهش جنات نعیم زاهد به ثواب و من به امید عظیم
من دست تهی میروم او تحفه به دست تا زین دو کدام خوش کند طبع کریم
***
دی تازه گلی ز گلشن آورد نسیم کز نکهت آن مشام جان یافت شمیم
نی نی غلطم که صفحه‌ای بود از سیم مشکین رقمش معطر از خلق کریم
***
ما بین دو عین یار از نون تا میم بینی الفی کشیده بر صفحه‌ی سیم
نی نی غلطم که از کمال اعجاز انگشت نبیست کرده مه را بدو نیم
***
چون دایره ما ز پوست پوشان توایم در دایره‌ی حلقه بگوشان توایم
گر بنوازی زجان خروشان توایم ور ننوازی هم از خموشان توایم
***
هر چند زکار خود خبردار نه‌ایم بیهوده تماشاگر گلزار نه‌ایم
بر حاشیه‌ی کتاب چون نقطه‌ی شک بی کارنه‌ایم اگر چه در کار نه‌ایم
***
افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایم داریم لباس فقر و درویش نه‌ایم
این کبر و منی جمله از آنست که ما قانع به نصیب و قسمت خویش نه‌ایم
***
با یاد تو با دیده‌ی تر می‌آیم وز باده‌ی شوق بی‌خبر می‌آیم
ایام فراق چون به سرآمده‌است من نیز به سوی تو به سر می‌آیم
***
مادر ره سودای تو منزل کردیم سوزیست در آتشی که در دل کردیم
در شهر مرامیان چشم می‌خوانند نیکو نامی ز عشق حاصل کردیم
***
هر چند که دل به وصل شادان کردیم دیدیم که خاطرت پریشان کردیم
خوش باش که ما خوی به هجران کردیم بر خود دشوار و بر تو آسان کردیم
***
ما طی بساط ملک هستی کردیم بی نقض خودی خداپرستی کردیم
بر ما می وصل نیک می‌پیوندد تف بر رخ می که زود مستی کردیم
***
ما با می و مستی سر تقوی داریم دنیی طلبیم و میل عقبی داریم
کی دنیی و دین هر دو بهم آید راست اینست که ما نه دین نه دنیی داریم
***
شمعم که همه نهان فرو می‌گریم می‌خندم و هر زمان فرو می‌گریم
چون هیچ کس از گریه من آگه نیست خوش خوش بمیان جان فرو می‌گریم
***
ما جز به غم عشق تو سر نفرازیم تا سر داریم در غمت دربازیم
گر تو سر ما بی سر و سامان داری ماییم و سری در قدمت اندازیم
***
در مصطبها درد کشان ما باشیم بدنامی را نام و نشان ما باشیم
از بد بترانی که تو شان می‌بینی چون نیک ببینی بدشان ما باشیم
***
یک جو غم ایام نداریم خوشیم گر چاشت بود شام نداریم خوشیم
چون پخته به ما میرسد از مطبخ غیب از کس طمع خام نداریم خوشیم
***
ببرید ز من نگار هم خانگیم بدرید به تن لباس فرزانگیم
مجنون به نصیحت دلم آمده‌است بنگر به کجا رسیده دیوانگیم
***
ما قبله‌ی طاعت آن دو رو می‌دانیم ایمان سر زلف مشکبو می‌دانیم
با این همه دلدار به ما نیکو نیست ما طالع خویش را نکو می‌دانیم
***
من لایق عشق و درد عشق تو نیم زنهار که هم نبرد عشق تو نیم
چون آتش عشق تو بر آرد شعله من دانم و من که مرد عشق تو نیم
***
در حضرت پادشاه دوران ماییم در دایره‌ی وجود سلطان ماییم
منظور خلایقست این سینه‌ی ما پس جام جهان نمای خلقان ماییم
***
افتاده منم به گوشه‌ی بیت حزن غمهای جهان مونس غمخانه‌ی من
یا رب تو به فضل خویش دندانم را بخشای به روح حضرت ویس قرن
***
ای چشم من از دیدن رویت روشن از دیدن رویت شده خرم دل من
رویت شده گل، خرم و خندان گشته روشن مه من گشته ز رویت دل من
***
ای دوست ترا به جملگی گشتم من حقا که درین سخن نه زرقست و نه فن
گر تو زوجود خود برون جستی پاک شاید صنما به جای تو هستم من
***
بگریختم از عشق تو ای سیمین تن باشد که زغم باز رهم مسکین من
عشق آمد واز نیم رهم باز آورد ماننده‌ی خونیان رسن در گردن
***
فریاد ز دست فلک بی سر و بن کاندر بر من نه نو بهشت و نه کهن
با این همه نیز شکر میباید کرد گر زین بترم کند که گوید که مکن
***
ای خالق ذوالجلال وحی رحمان سازنده‌ی کارهای بی سامانان
خصمان مرا مطیع من می‌گردان بی‌رحمان را رحیم من می‌گردان
***
بحریست وجود جاودان موج زنان زان بحر ندیده غیر موج اهل جهان
از باطن بحر موج بین گشته عیان بر ظاهر بحر و بحر در موج نهان
***
جانست و زبانست زبان دشمن جان گر جانت بکارست نگه‌دار زبان
شیرین سخنی بگفت شاه صنمان سر برگ درختست، زبان باد خزان
***
چندین چه زنی نظاره گرد میدان اینجا دم اژدهاست و زخم پیلان
تا هر که در آید بنهد او دل و جان فارغ چه کند گرد سرای سلطان
***
رفتم به طبیب و گفتم از درد نهان گفتا: از غیر دوست بر بند زبان
گفتم که: غذا؟ گفت: همین خون جگر گفتم: پرهیز؟ گفت: از هر دو جهان
***
رویت دریای حسن و لعلت مرجان زلفت عنبر صدف دهان در دندان
ابرو کشتی و چین پیشانی موج گرداب بلا غبغب و چشمت طوفان
***
فریاد و فغان که باز در کوی مغان می‌خواره ز می نه نام یابد نه نشان
زانگونه نهان گشت که بر خلق جهان گشتست نهان گشتن او نیز نهان
***
هستی به صفاتی که درو بود نهان دارد سریان در همه اعیان جهان
هر وصف زعینی که بود قابل آن بر قدر قبول عین گشتست عیان
***
آن دوست که هست عشق او دشمن جان بر باد همی دهد غمش خرمن جان
من در طلبش دربدر و کوی به کوی او در دل و کرده دست در گردن جان
***
یا رب ز قناعتم توانگر گردان وز نور یقین دلم منور گردان
روزی من سوخته‌ی سرگردان بی منت مخلوق میسر گردان
***
یا رب زدو کون بی‌نیازم گردان وز افسر فقر سرفرازم گردان
در راه طلب محرم رازم گردان زان ره که نه سوی تست بازم گردان
***
یا رب ز کمال لطف خاصم گردان واقف بحقایق خواصم گردان
از عقل جفا کار دل افگار شدم دیوانه‌ی خود کن و خلاصم گردان
***
دارم گله از درد نه چندان چندان با گریه توان گفت نه خندان خندان
در و گهرم جمله بتاراج برفت آن در و گهر چه بود دندان دندان
***
دنیا گذران، محنت دنیا گذران نی بر پدران ماند و نی بر پسران
تا بتوانی عمر به طاعت گذران بنگر که فلک چه میکند با دگران
***
بر گوش دلم ز غیب آواز رسان مرغ دل خسته را به پرواز رسان
یا رب که به دوستی مردان رهت این گمشده‌ی مرا به من باز رسان
***
یا رب تو مرا به یار دمساز رسان آوازه‌ی دردم بهم آواز رسان
آن کس که من از فراق او غمگینم او را به من و مرا به او بازرسان
***
قومی که حقست قبله‌ی همتشان تا سر داری مکش سر از خدمتشان
آنرا که چشیده زهر آفاق زدهر خاصیت تریاق دهد صحبتشان
***
فریاد ز شب روی و شب رنگیشان وز چشم سیاه و صورت زنگیشان
از اول شب تا به دم آخر شب اینها همه در رقص و منم چنگیشان
***
رخسار تو بی نقاب دیدن نتوان دیدار تو بی حجاب دیدن نتوان
مادام که در کمال اشراق بود سر چشمه‌ی آفتاب دیدن نتوان
***
با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهان هر لحظه مپوش چهره چون عشوه دهان
زد خنده که: من بعکس خوبان جهان در پرده عیان باشم و بی پرده نهان
***
حاصل زدر تو دایما کام جهان لطف تو بود باعث آرام جهان
با فیض خدا تا بابد تابان باد مهر علمت مدام بر بام جهان
***
بنگر به جهان سر الهی پنهان چون آب حیات در سیاهی پنهان
پیدا آمد ز بحر ماهی انبوه شد بحر ز انبوهی ماهی پنهان
***
چون حق به تفاصیل شون گشت بیان مشهود شد این عالم پر سود و زیان
گر باز روند عالم و عالمیان با رتبه‌ی اجمال حق آیند عیان
***
سودت نکند به خانه در بنشستن دامنت به دامنم بباید بستن
کان روز که دست ما به دامان تواست ما را نتوان ز دامنت بگسستن
***
پل بر زبر محیط قلزم بستن راه گردش به چرخ و انجم بستن
نیش و دم مار و دم کژدم بستن بتوان نتوان دهان مردم بستن
***
از ساحت دل غبار کثرت رفتن به زانکه به هرزه در وحدت سفتن
مغرور سخن مشو که توحید خدا واحد دیدن بود نه واحد گفتن
***
عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن وین در به سر الماس نشاید سفتن
سوداست که می‌پزیم والله که عشق بکر آمد و بکر هم بخواهد رفتن
***
از باده بروی شیخ رنگ آوردن اسلام ز جانب فرنگ آوردن
ناقوس به کعبه در درنگ آوردن بتوان نتوان ترا بچنگ آوردن
***
تا لعل تو دلفروز خواهد بودن کارم همه آه و سوز خواهد بودن
گفتی که بخانه‌ی تو آیم روزی آن روز کدام روز خواهد بودن
***
سهلست مرا بر سر خنجر بودن یا بهر مراد خویش بی سر بودن
تو آمده‌ای که کافری را بکشی غازی چو تویی خوشست کافر بودن
***
دنیا نسزد ازو مشوش بودن از سوز غمش دمی در آتش بودن
ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچ خوش نیست برای هیچ ناخوش بودن
***
در راه خدا حجاب شد یک سو زن رو جمله‌ی کار خویش را یک سو زن
در مانده‌ی نفس خویش گشتی و ترا یک سو غم مال و دختر و یک سو زن
***
یا رب تو زخواب ناز بیدارش کن وز مستی حسن خویش هشیارش کن
یا بی‌خبرش کن که نداند خود را یا آنکه زحال خود خبردارش کن
***
یک لحظه چراغ آرزوهاپف کن قطع نظر از جمال هر یوسف کن
زین شهد یک انگشت به کام تو کشم از لذت اگر مست نگردی تف کن
***
خواهی که کسی شوی زهستی کم کن ناخورده شراب وصل مستی کم کن
با زلف بتان دراز دستی کم کن بت را چه گنه تو بت‌پرستی کم کن
***
درویشی کن قصد در شاه مکن وز دامن فقر دست کوتاه مکن
اندر دهن مار شو و مال مجوی در چاه نشین و طلب جاه مکن
***
گفتم که: رخم به رنگ چون کاه مکن کس را ز من و کار من آگاه مکن
گفتا که: اگر وصال ما می‌طلبی گر میکشمت دم مزن و آه مکن
***
یا رب تو به فضل مشکلم آسان کن از فضل و کرم درد مرا درمان کن
بر من منگر که بی کس و بی هنرم هر چیز که لایق تو باشد آن کن
***
یا رب نظری بر من سرگردان کن لطفی بمن دلشده‌ی حیران کن
با من مکن آنچه من سزای آنم آنچ از کرم و لطف تو زیبد آن کن
***
ای غم گذری به کوی بدنامان کن فکر من سرگشته‌ی بی سامان کن
زان ساغر لبریز که پر می ز غمست یک جرعه به کار بی سرانجامان کن
***
ای نه دله‌ی ده دله هر ده یله کن صراف وجود باش و خود را چله کن
یک صبح با خلاص بیا بر در دوست گر کام تو بر نیامد آنگه گله کن
***
در درگه ما دوستی یک دله کن هر چیز که غیرماست آنرا یله کن
یک صبح به اخلاص بیا بر در ما گر کار تو بر نیامد آنگه گله کن
***
ای شمع چو ابر گریه و زاری کن وی آه جگر سوز سپه‌داری کن
چون بهره‌ی وصل او نداری ای دل دندان بجگر نه و جگر خواری کن
***
ای ناله گرت دمیست اظهاری کن و آن غافل مست را خبرداری کن
ای دست محبت ولایت بدر آی وی باطن شرع دوستی کاری کن
***
افعال بدم ز خلق پنهان می‌کن دشوار جهان بر دلم آسان می‌کن
امروز خوشم به دار و فردا با من آنچ از کرم تو می‌سزد آن می‌کن
***
رازی که به شب لب تو گوید با من گفتار زبان نگرددش پیرامن
زان سر به گریبان سخن برنارد پیراهن حرف تنگ دارد دامن
***
عاشق من و دیوانه من و شیدا من شهره من و افسانه من و رسوا من
کافر من و بت پرست من ترسا من اینها من و صد بار بتر زینها من
***
ای زلف مسلسلت بلای دل من وی لعل لبت گره گشای دل من
من دل ندهم به کس برای دل تو تو دل به کسی مده برای دل من
***
ای عشق تو مایه‌ی جنون دل من حسن رخ تو ریخته خون دل من
من دانم و دل که در وصالت چونم کس را چه خبر ز اندرون دل من
***
شد دیده به عشق رهنمون دل من تا کرد پر از غصه درون دل من
زنهار اگر دلم بماند روزی از دیده طلب کنید خون دل من
***
بختی نه که با دوست در آمیزم من صبری نه که از عشق بپرهیزم من
دستی نه که با قضا در آویزم من پایی نه که از دست تو بگریزم من
***
ای آنکه تراست عار از دیدن من مهرت باشد بجای جان در تن من
آن دست نگار بسته خواهم که زنی با خون هزار کشته در گردن من
***
ای گشته سراسیمه به دریای تو من وی از تو و خود گم شده در رای تو من
من در تو کجا رسم که در ذات و صفات پنهانی من تویی و پیدای تو من
***
سلطان گوید که نقد گنجینه‌ی من صوفی گوید که دلق پشمینه‌ی من
عاشق گوید که درد دیرینه‌ی من من دانم و من که چیست در سینه‌ی من
***
اسرار ازل را نه تو دانی و نه من وین حرف معما نه تو خوانی و نه من
هست از پس پرده گفتگوی من و تو چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من
***
زد شعله به دل آتش پنهانی من زاندازه گذشت محنت جانی من
معذورم اگر سخن پریشان افتاد معلوم شود مگر پریشانی من
***
دارم ز جفای فلک آینه گون وز گردش این سپهر خس پرور دون
از دیده رخی همچو پیاله همه اشک وز سینه دلی همچو صراحی همه خون
***
شوریده دلی و غصه گردون گردون گریان چشمی و اشک جیحون جیحون
کاهیده تنی و شعله خرمن خرمن هر شعله ز کوه قاف افزون افزون
***
فریاد ز دست فلک آینه گون کز جور و جفای او جگر دارم خون
روزی به هزار غم به شب می‌آرم تا خود فلک از پرده‌چه آرد بیرون
***
تا گرد رخ تو سنبل آمد بیرون صد ناله ز من چون بلبل آمد بیرون
پیوسته ز گل سبزه برون می‌آید این طرفه که از سبزه گل آمد بیرون
***
در راه یگانگی نه کفرست و نه دین یک گام زخود برون نه و راه ببین
ای جان جهان تو راه اسلام گزین با مار سیه نشین و با ما منشین
***
گر سقف سپهر گردد آیینه‌ی چین ور تخته‌ی فولاد شود روی زمین
از روزی تو کم نشود دان به یقین میدان که چنینست و چنینست و چنین
***
گر صفحه‌ی فولاد شود روی زمین در صحن سپهر گردد آیینه‌ی چین
از روزی تو کم نشود یک سر موی حقا که چنینست و چنینست و چنین
***
ای در همه شان ذات تو پاک از شین نه در حق تو کیف توان گفت نه این
از روی تعقل همه غیرند و صفات ذاتت بود از روی تحقق همه عین
***
یا رب به رسالت رسول الثقلین یا رب به غزا کننده‌ی بدر و حنین
عصیان مرا دو حصه کن در عرصات نیمی به حسن ببخش و نیمی به حسین
***
بر ذره نشینم بچمد تختم بین موری بدو منزل ببرد رختم بین
گر لقمه مثل ز قرص خورشید کنم تاریکی سینه آورد بختم بین
***
هان یاران هوی و ها جوانمردان هو مردی کنی و نگاه داری سر کو
گر تیر چنان رسد که بشکافد مو باید که ز یک دگر نگردانی رو
***
هر چند که یار سر گرانست به تو غمگین نشوی که مهربانست به تو
دلدار مثال صورت آینه است تا تو نگرانی نگرانست به تو
***
ای آینه را داده جلا صورت تو یک آینه کس ندید بی صورت تو
نی نی که ز لطف در همه آینه‌ها خود آمده‌ای به دیدن صورت تو
***
دورم اگر از سعادت خدمت تو پیوسته دلست آینه‌ی طلعت تو
از گرمی آفتاب هجرم چه غمست دارم چو پناه سایه‌ی دولت تو
***
جان و دل من فدای خاک در تو گر فرمایی بدیده آیم بر تو
وصلت گوید که تو نداری سرما بی سر بادا هر که ندارد سر تو
***
ای گشته جهان تشنه‌ی پرآب از تو ای رنگ گل و لاله‌ی خوش‌آب از تو
محتاج به کیمیای اکسیر توایم بیش از همه عقل گشته سیراب از تو
***
ای شعله‌ی طور طور پر نور از تو وی مست به نیم جرعه منصور از تو
هر شی جهان جهان منشور از تو من از تو و مست از تو و مخمور از تو
***
ای رونق کیش بت‌پرستان از تو وی غارت دین صد مسلمان از تو
کفر از من و عشق از من و زنار از من دل از تو و دین از تو و ایمان از تو

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:51 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

رخساره‌ات تازه گل گلشن روح نازک بود آن قدر که هر شام و صبوح
نزدیک به دیده گر خیالش گذرد از سایه‌ی خار دیده گردد مجروح
***
گر درد کند پای تو ای حور نژاد از درد بدان که هر گزت درد مباد
آن دردمنست بر منش رحم آید از بهر شفاعتم بپای تو فتاد
***
در سلسله‌ی عشق تو جان خواهم داد در عشق تو ترک خانمان خواهم داد
روزی که ترا ببینم ای عمر عزیز آن روز یقین بدان که جان خواهم داد
***
هر راحت و لذتی که خلاق نهاد از بهر مجردان آفاق نهاد
هر کس که زطاق منقلب گشت بجفت آسایش خویش بر دو بر طاق نهاد
***
در وصل زاندیشه‌ی دوری فریاد در هجر زدرد ناصبوری فریاد
افسوس ز محرومی دوری افسوس فریاد زدرد ناصبوری فریاد
***
با کوی تو هر کرا سر و کار افتد از مسجد و دیر و کعبه بیزار افتد
گر زلف تو در کعبه فشاند دامن اسلام بدست و پای زنار افتد
***
گر عشق دل مرا خریدار افتد کاری بکنم که پرده از کار افتد
سجاده‌ی پرهیز چنان افشانم کز هر تاری هزار زنار افتد
***
با علم اگر عمل برابر گردد کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی زان روز حذر کن که ورق بر گردد
***
آن را که حدیث عشق در دل گردد باید که زتیغ عشق بسمل گردد
در خاک تپان تپان رخ آغشته به خون برخیزد و گرد سر قاتل گردد
***
ما را نبود دلی که خرم گردد خود بر سر کوی ما طرب کم گردد
هر شادی عالم که بما روی نهد چون بر سر کوی ما رسد غم گردد
***
دل از نظر تو جاودانی گردد غم با الم تو شادمانی گردد
گر باد به دوزخ برد از کوی تو خاک آتش همه آب زندگانی گردد
***
ای صافی دعوی ترا معنی درد فردا به قیامت این عمل خواهی برد
شرمت بادا اگر چنین خواهی زیست ننگت بادا اگر چنان خواهی مرد
***
دردا که درین زمانه‌ی پر غم و درد غبنا که درین دایره‌ی غم پرورد
هر روز فراق دوستی باید دید هر لحظه وداع همدمی باید کرد
***
فردا که به محشر اندر آید زن و مرد وز بیم حساب رویها گردد زرد
من حسن ترا به کف نهم پیش روم گویم که حساب من ازین باید کرد
***
دل صافی کن که حق به دل می‌نگرد دلهای پراکنده به یک جو نخرد
زاهد که کند صاف دل از بهر خدا گویی ز همه مردم عالم ببرد
***
گویند که محتسب گمانی ببرد وین پرده‌ی تو پیش جهانی بدرد
گویم که ازین شراب اگر محتسبست دریابد قطره‌ای به جانی بخرد
***
من زنده و کس بر آستانت گذرد یا مرغ بگرد سر کویت بپرد
خار گورم شکسته در چشم کسی کو از پس مرگ من برویت نگرد
***
از چهره‌ی عاشقانه‌ام زر بارد وز چشم ترم همیشه آذر بارد
در آتش عشق تو چنان بنشینم کز ابر محبتم سمندر بارد
***
از دفتر عشق هر که فردی دارد اشک گلگون و چهر زردی دارد
بر گرد سری شود که شوریست درو قربان دلی رود که دردی دارد
***
طالع سر عافیت فروشی دارد همت هوس پلاس پوشی دارد
جایی که به یک سال بخشند دو کون استغنایم سر خموشی دارد
***
دل وقت سماع بوی دلدار برد ما را به سراپرده‌ی اسرار برد
این زمزمه‌ی مرکب مر روح تراست بردارد و خوش به عالم یار برد
***
گل از تو چراغ حسن در گلشن برد وز روی تو آیینه دل روشن برد
هر خانه که شمع رخت افروخت درو خورشید چو ذره نور از روزن برد
***
شادم بدمی کز آرزویت گذرد خوشدل بحدیثی که ز رویت گذرد
نازم بدو چشمی که به سویت نگرد بوسم کف پایی که به کویت گذرد
***
گر پنهان کرد عیب و گر پیدا کرد منت دارم ازو که بس برجا کرد
تاج سر من خاک سر پای کسیست کو چشم مرا به عیب من بینا کرد
***
گفتار دراز مختصر باید کرد وز یار بدآموز حذر باید کرد
در راه نگار کشته باید گشتن و آنگاه نگار را خبر باید کرد
***
دردا که همه روی به ره باید کرد وین مفرش عاشقی دو ته باید کرد
بر طاعت و خیر خود نباید نگریست در رحمت و فضل او نگه باید کرد
***
قدت قدم زبار محنت خم کرد چشمت چشمم چو چشمه‌ها پر نم کرد
خالت حالم چو روز من تیره نمود زلفت کارم چو تار خود در هم کرد
***
من بی تو دمی قرار نتوانم کرد احسان ترا شمار نتوانم کرد
گر بر تن من زفان شود هر مویی یک شکر تو از هزار نتوانم کرد
***
از واقعه‌ای ترا خبر خواهم کرد و آنرا به دو حرف مختصر خواهم کرد
با عشق تو در خاک نهان خواهم شد با مهر تو سر ز خاک بر خواهم کرد
***
خرم دل آنکه از ستم آه نکرد کس را ز درون خویش آگاه نکرد
چون شمع ز سوز دل سراپا بگداخت وز دامن شعله دست کوتاه نکرد
***
آن دشمن دوست بود دیدی که چه کرد یا اینکه بغور او رسیدی که چه کرد
میگفت همان کنم که خواهد دل تو دیدی که چه میگفت و شنیدی که چه کرد
***
جمعیت خلق را رها خواهی کرد یعنی ز همه روی بما خواهی کرد
پیوند به دیگران ندامت دارد محکم مکن این رشته که واخواهی کرد
***
عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد زهری که رسد همچو شکر باید خورد
هر چند ترا بر جگر آبی نبود دریا دریا خون جگر باید خورد
***
عارف بچنین روز کناری گیرد یا دامن کوه و لاله‌زاری گیرد
از گوشه‌ی میخانه پناهی طلبد تا عالم شوریده قراری گیرد
***
من صرفه برم که بر صفم اعدا زد مشتی خاک لطمه بر دریا زد
ما تیغ برهنه‌ایم در دست قضا شد کشته هر آنکه خویش را بر ما زد
***
حورا به نظاره‌ی نگارم صف زد رضوان بعجب بماند و کف بر کف زد
آن خال سیه بر آن رخ مطرف زد ابدال زبیم چنگ در مصحف زد
***
گر غره به عمری به تبی برخیزد وین روز جوانی به شبی برخیزد
بیداد مکن که مردم آزاری تو در زیر لبی به یا ربی برخیزد
***
خواهی که ترا دولت ابرار رسد مپسند که از تو بر کس آزار رسد
از مرگ میندیش و غم رزق مخور کین هر دو بوقت خویش ناچار رسد
***
این گیدی گبر از کجا پیدا شد این صورت قبر از کجا پیدا شد
خورشید مرا ز دیده‌ام پنهان کرد این لکه‌ی ابر از کجا پیدا شد
***
انواع خطا گر چه خدا می‌بخشد هر اسم عطیه‌ای جدا می‌بخشد
در هر آنی حقیقت عالم را یک اسم فنا یکی بقا می‌بخشد
***
دلخسته و سینه چاک می‌باید شد وز هستی خویش پاک می‌باید شد
آن به که به خود پاک شویم اول کار چون آخر کار خاک می‌باید شد
***
از شبنم عشق خاک آدم گل شد شوری برخاست فتنه‌ای حاصل شد
سر نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره‌ی خون چکید و نامش دل شد
***
تا ولوله‌ی عشق تو در گوشم شد عقل و خرد و هوش فراموشم شد
تا یک ورق از عشق تو از بر کردم سیصد ورق از علم فراموشم شد
***
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد مقبول تو جز مقبل جاوید نشد
مهرت بکدام ذره پیوست دمی کان ذره به از هزار خورشید نشد
***
صوفی به سماع دست از آن افشاند تا آتش دل به حیلتی بنشاند
عاقل داند که دایه گهواره‌ی طفل از بهر سکون طفل می‌جنباند
***
کی حال فتاده هرزه گردی داند بی‌درد کجا لذت دردی داند
نامرد به چیزی نخرد مردان را مردی باید که قدر مردی داند
***
اسرار وجود خام و ناپخته بماند و آن گوهر بس شریف ناسفته بماند
هر کس به دلیل عقل چیزی گفتند آن نکته که اصل بود ناگفته بماند
***
این عمر به ابر نوبهاران ماند این دیده به سیل کوهساران ماند
ای دوست چنان بزی که بعد از مردن انگشت گزیدنی به یاران ماند
***
چرخ و مه و مهر در تمنای تواند جان و دل و دیده در تماشای تواند
ارواح مقدسان علوی شب و روز ابجد خوانان لوح سودای تواند
***
آنها که ز معبود خبر یافته‌اند از جمله‌ی کاینات سر یافته‌اند
دریوزه همی کنند مردان ز نظر مردان همه از قرب نظر یافته‌اند
***
زان پیش که طاق چرخ اعلا زده‌اند وین بارگه سپهر مینا زده‌اند
ما در عدم آباد ازل خوش خفته بی ما رقم عشق تو بر ما زده‌اند
***
آن روز که نور بر ثریا بستند وین منطقه بر میان جوزا بستند
در کتم عدم بسان آتش بر شمع عشقت به هزار رشته بر ما بستند
***
آنروز که نقش کوه و هامون بستند ترکیب سهی قدان موزون بستند
پا بسته به زنجیر جنون من بودم مردم سخنی به پای مجنون بستند
***
قومی ز خیال در غرور افتادند و ندر طلب حور و قصور افتادند
قومی متشککند و قومی به یقین از کوی تو دور دور دور افتادند
***
در تکیه قلندران چو بنگم دادند در کاسه بجای لوت سنگم دادند
گفتم ز چه روی خاست این خواری ما ریشم بگرفتند و به چنگم دادند
***
هوشم نه موافقان و خویشان بردند این کج کلهان مو پریشان بردند
گویند چرا تو دل بدیشان دادی والله که من ندادم ایشان بردند
***
در دیر شدم ماحضری آوردند یعنی ز شراب ساغری آوردند
کیفیت او مرا ز خود بیخود کرد بردند مرا و دیگری آوردند
***
سبزی بهشت و نوبهار از تو برند آنجا که به خلد یادگار از تو برند
در چینستان نقش و نگار از تو برند ایران همه فال روزگار از تو برند
***
مردان خدا ز خاکدان دگرند مرغان هوا ز آشیان دگرند
منگر تو ازین چشم بدیشان کایشان فارغ ز دو کون و در مکان دگرند
***
یارم همه نیش بر سر نیش زند گویم که مزن ستیزه را بیش زند
چون در دل من مقام دارد شب و روز میترسم از آنکه نیش بر خویش زند
***
آن کس که به کوه ظلم خرگاه زند خود را به دم آه سحرگاه زند
ای راهزن از دور مکافات بترس راهی که زنی ترا همان راه زند
***
خوبان همه صید صبح خیزان باشند در بند دعای اشک ریزان باشند
تا تو سگ نفس را به فرمان باشی آهو چشمان ز تو گریزان باشند
***
در مدرسه اسباب عمل می‌بخشند در میکده لذت ازل می‌بخشند
آنجا که بنای خانه‌ی رندانست سرمایه‌ی ایمان به سبل می‌بخشند
***
عاشق همه دم فکر غم دوست کند معشوق کرشمه‌ای که نیکوست کند
ما جرم و گنه کنیم و او لطف و کرم هر کس چیزی که لایق اوست کند
***
نقاش اگر ز موی پرگار کند نقش دهن تنگ تو دشوار کند
آن تنگی و نازکی که دارد دهنت ترسم که نفس لب تو افگار کند
***
با شیر و پلنگ هر که آمیز کند از تیر دعای فقر پرهیز کند
آه دل درویش به سوهان ماند گر خود نبرد برنده را تیز کند
***
نی دیده بود که جستجویش نکند نی کام و زبان که گفتگویش نکند
هر دل که درو بوی وفایی نبود گر پیش سگ افگنند بویش نکند

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

در چنگ غم تو دل سرودی نکند پیش تو فغان و ناله سودی نکند
نالیم به ناله‌ای که آگه نشوی سوزیم به آتشی که دودی نکند
***
خواهی که خدا کار نکو با تو کند ارواح ملایک همه رو با تو کند
یا هر چه رضای او در آنست بکن یا راضی شو هر آنچه او با تو کند
***
زان خوبتری که کس خیال تو کند یا همچو منی فکر وصال تو کند
شاید که به آفرینش خود نازد ایزد که تماشای جمال تو کند
***
عاشق که تواضع ننماید چه کند شبها که به کوی تو نیاید چه کند
گر بوسه دهد زلف ترا رنجه مشو دیوانه که زنجیر نخاید چه کند
***
دل گر ره عشق او نپوید چه کند جان دولت وصل او نجوید چه کند
آن لحظه که بر آینه تابد خورشید آیینه انا الشمس نگوید چه کند
***
ای باد ! به خاک مصطفایت سوگند باران ! به علی مرتضایت سوگند
افتاده به گریه خلق، بس کن بس کن دریا ! به شهید کربلایت سوگند
***
درویشانند هر چه هست ایشانند در صفه‌ی یار در صف پیشانند
خواهی که مس وجود زر گردانی با ایشان باش کیمیا ایشانند
***
گر عدل کنی بر جهانت خوانند ور ظلم کنی سگ عوانت خوانند
چشم خردت باز کن و نیک ببین تا زین دو کدام به که آنت خوانند
***
گه زاهد تسبیح به دستم خوانند گه رندو خراباتی و مستم خوانند
ای وای به روزگار مستوری من گر زانکه مرا چنانکه هستم خوانند
***
شب خیز که عاشقان به شب راز کنند گرد در و بام دوست پرواز کنند
هر جا که دری بود به شب بربندند الا در عاشقان که شب باز کنند
***
مردان رهش میل به هستی نکنند خودبینی و خویشتن پرستی نکنند
آنجا که مجردان حق می نوشند خم خانه تهی کنند و مستی نکنند
***
خلقان تو ای جلال گوناگونند گاهی چو الف راست گهی چون نونند
در حضرت اجلال چنان مجنونند کز خاطر و فهم آدمی بیرونند
***
مردان تو دل به مهر گردون ننهند لب بر لب این کاسه‌ی پر خون ننهند
در دایره‌ی اهل وفا چون پرگار گر سر بنهند پای بیرون ننهند
***
دشمن چو به ما درنگرد بد بیند عیبی که بر ماست یکی صد بیند
ما آینه‌ایم، هر که در ما نگرد هر نیک و بدی که بیند از خود بیند
***
کامل ز یکی هنر ده و صد بیند ناقص همه جا معایب خود بیند
خلق آینه‌ی چشم و دل یکدگرند در آینه نیک نیک و بد بد بیند
***
در عشق تو گاه بت پرستم گویند گه رند و خراباتی و مستم گویند
اینها همه از بهر شکستم گویند من شاد به اینکه هر چه هستم گویند
***
آنروز که بنده آوریدی به وجود میدانستی که بنده چون خواهد بود
یا رب تو گناه بنده بر بنده مگیر کین بنده همین کند که تقدیر تو بود
***
اول رخ خود به ما نبایست نمود تا آتش ما جای دگر گردد دود
اکنون که نمودی و ربودی دل ما ناچار ترا دلبر ما باید بود
***
اول که مرا عشق نگارم بربود همسایه‌ی من ز ناله‌ی من نغنود
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود آتش چو همه گرفت کم گردد دود
***
چندانکه به کوی سلمه تارست و پود چندانکه درخت میوه دارست و مرود
چندانکه ستاره است بر چرخ کبود از ما به بر دوست سلامست و درود
***
رفتم به کلیسیای ترسا و یهود دیدم همه با یاد تو در گفت و شنود
با یاد وصال تو به بتخانه شدم تسبیح بتان زمزمه ذکر تو بود
***
ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود پنداشت رسد به منزل وصل تو زود
گامی دو سه رفت و راه را دریا دید چون پای درون نهاد موجش بربود
***
فردا که زوال شش جهت خواهد بود قدر تو به قدر معرفت خواهد بود
در حسن صفت کوش که در روز جزا حشر تو به صورت صفت خواهد بود
***
گر ملک تو شام و گر یمن خواهد بود وز سر حد چین تا به ختن خواهد بود
روزی که ازین سرا کنی عزم سفر همراه تو هفت گز کفن خواهد بود
***
گویند به حشر گفتگو خواهد بود وان یار عزیز تندخو خواهد بود
از خیر محض جز نکویی ناید خوش باش که عاقبت نکو خواهد بود
***
عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود جمعیت او تفرقه‌ی خاطر بود
در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست گویا که دم خوشش دم آخر بود
***
آن کس که زروی علم و دین اهل بود داند که جواب شبهه بس سهل بود
علم ازلی علت عصیان بودن پیش حکما ز غایت جهل بود
***
زان ناله که در بستر غم دوشم بود غمهای جهان جمله فراموشم بود
یاران همه درد من شنیدند ولی یاری که درو کرد اثر گوشم بود
***
بخشای بر آنکه جز تو یارش نبود جز خوردن اندوه تو کارش نبود
در عشق تو حالتیش باشد که دمی هم با تو و هم بی تو قرارش نبود
***
آن وقت که این انجم و افلاک نبود وین آب و هوا و آتش و خاک نبود
اسرار یگانگی سبق می‌گفتم وین قالب و این نوا و ادارک نبود
***
جایی که تو باشی اثر غم نبود آنجا که نباشی دل خرم نبود
آن را که ز فرقت تو یک دم نبود شادیش زمین و آسمان کم نبود
***
عاشق به یقین دان که مسلمان نبود در مذهب عشق کفر و ایمان نبود
در عشق دل و عقل و تن و جان نبود هر کس که چنین باشد نادان نبود
***
نه کس که زجور دهر افسرده نبود نی گل که درین زمانه پژمرده نبود
آنرا که بیامدست زیبا آمد دانی که بیامده چو آورده نبود
***
هر چند که جان عارف آگاه بود کی در حرم قدس تواش راه بود
دست همه اهل کشف و ارباب شهود از دامن ادراک تو کوتاه بود
***
دوشم به طرب بود نه دلتنگی بود سیرم همه در عالم یکرنگی بود
می‌رفتم اگرچه از سر لنگی بود من بودم و سنگ من دو من سنگی بود
***
هر کو ز در عمر درآید برود چیزیش بجز غم نگشاید برود
از سر سخن کسی نشانی ندهد ژاژی دو سه هر کسی بخاید برود
***
عاشق که غم جان خرابش نرود تا جان بود از جان تب و تابش نرود
خاصیت سیماب بود عاشق را تا کشته نگردد اضطرابش نرود
***
در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود چون زهر به دل رسید تریاک چه سود
تو ظاهر خود به جامه آراسته‌ای دلهای پلید و جامه‌ی پاک چه سود
***
در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود با نفس پلید جامه‌ی پاک چه سود
زهرست گناه و توبه تریاک وی است چون زهر به جان رسید تریاک چه سود
***
روزی که چراغ عمر خاموش شود در بستر مرگ عقل مدهوش شود
با بی دردان مکن خدایا حشرم ترسم که محبتم فراموش شود
***
گر دشمن مردان همگی حرق شود هم برق صفت به خویشتن برق شود
گر سگ به مثل درون دریا برود دریا نشود پلید و سگ غرق شود
***
تا مرد به تیغ عشق بی سر نشود اندر ره عشق و عاشقی بر نشود
هر یار طلب کنی و هم سر خواهی آری خواهی ولی میسر نشود
***
تا دل ز علایق جهان حر نشود اندر صدف وجود ما در نشود
پر می نشود کاسه‌ی سرها ز هوس هر کاسه که سرنگون بود پر نشود
***
هرگز دلم از یاد تو غافل نشود گر جان بشود مهر تو از دل نشود
افتاده ز روی تو در آیینه‌ی دل عکسی که به هیچ وجه زایل نشود
***
تا مدرسه و مناره ویران نشود این کار قلندری به سامان نشود
تا ایمان کفر و کفر ایمان نشود یک بنده حقیقه مسلمان نشود
***
یک ذره زحد خویش بیرون نشود خودبینان را معرفت افزون نشود
آن فقر که مصطفی بر آن فخر آورد آنجا نرسی تا جگرت خون نشود
***
گفتی که شب آیم ارچه بیگاه شود شاید که زبان خلق کوتاه شود
بر خفته کجا نهان توانی کردن کز بوی خوش تو مرده آگاه شود
***
یا رب برهانیم ز حرمان چه شود راهی دهیم به کوی عرفان چه شود
بس گبر که از کرم مسلمان کردی یک گبر دگر کنی مسلمان چه شود
***
آن رشته که بر لعل لبت سوده شود وز نوش دهانت اشک آلوده شود
خواهم که بدین سینه‌ی چاکم دوزی شاید که زغمهای تو آسوده شود
***
روزی که جمال دلبرم دیده شود از فرق سرم تا به قدم دیده شود
تا من به هزار دیده رویش نگرم آری به دو دیده دوست کم دیده شود
***
ار کشتن من دو چشم مستت خواهد شک نیست که طبع بت پرستت خواهد
ترسنده از آنم که اگر بر دستت من کشته شوم که عذر دستت خواهد

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:48 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

گاهی چو ملایکم سر بندگیست گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست
گاهم چو بهایم سر درندگیست سبحان الله این چه پراکندگیست
***
آزادی و عشق چون همی نامد راست بنده شدم و نهادم از یکسو خواست
زین پس چونان که داردم دوست رواست گفتار و خصومت از میانه برخاست
***
خیام تنت بخیمه میماند راست سلطان روحست و منزلش دار بقاست
فراش اجل برای دیگر منزل از پافگند خیمه چو سلطان برخاست
***
عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست در پیش عنایت تو یک برگ گیاست
هرچند گناه ماست کشتی کشتی غم نیست که رحمت تو دریا دریاست
***
هر چند بطاعت تو عصیان و خطاست زین غم نکشی که گشتن چرخ بلاست
گر خسته‌ای از کثرت طغیان گناه مندیش که ناخدای این بحر خداست
***
ما کشته‌ی عشقیم و جهان مسلخ ماست ما بیخور و خوابیم و جهان مطبخ ماست
ما را نبود هوای فردوس از آنک صدمرتبه بالاتر از آن دوزخ ماست
***
غم عاشق سینه‌ی بلا پرور ماست خون در دل آرزو ز چشم ترماست
هان غیر، اگر حریف مایی پیش آی کالماس بجای باده در ساغر ماست
***
یا رب غم آنچه غیر تو در دل ماست بردار که بیحاصلی از حاصل ماست
الحمد که چون تو رهنمایی داریم کز گمشدگانیم که غم منزل ماست
***
یاد تو شب و روز قرین دل ماست سودای دلت گوشه نشین دل ماست
از حلقه‌ی بندگیت بیرون نرود تا نقش حیات در نگین دل ماست
***
گردون کمری ز عمر فرسوده‌ی ماست دریا اثری ز اشک آلوده‌ی ماست
دوزخ شرری ز رنج بیهوده‌ی ماست فردوس دمی ز وقت آسوده‌ی ماست
***
آن آتش سوزنده که عشقش لقبست در پیکر کفر و دین چو سوزنده تبست
ایمان دگر و کیش محبت دگرست پیغمبر عشق نه عجم نه عربست
***
گویند دل آیینه‌ی آیین عجبست دوری رخ شاهدان خودبین عجبست
در آینه روی شاهدان نیست عجب خود شاهد و خود آینه‌اش این عجبست
***
از ما همه عجز و نیستی مطلوبست هستی و توابعش زما منکوبست
این اوست پدید گشته در صورت ما این قدرت و فعل از آن بمامنسو بست
***
گر سبحه‌ی صد دانه شماری خوبست ور جام می از کف نگذاری خوبست
گفتی چه کنم چه تحفه آرم بر دوست بی‌درد میا هر آنچه آری خوبست
***
پیوسته ز من کشیده دامن دل تست فارغ ز من سوخته خرمن دل تست
گر عمر وفا کند من از تو دل خویش فارغ‌تر از آن کنم که از من دل تست
***
دل کیست که گویم از برای غم تست یا آنکه حریم تن سرای غم تست
لطفیست که میکند غمت با دل من ورنه دل تنگ من چه جای غم تست
***
ای دل غم عشق از برای من و تست سر بر خط او نه که سزای من و تست
تو چاشنی درد ندانی ورنه یکدم غم دوست خونبهای من و تست
***
ناکامیم ای دوست ز خودکامی تست وین سوختگیهای من از خامی تست
مگذار که در عشق تو رسوا گردم رسوایی من باعث بدنامی تست
***
ای حیدر شهسوار وقت مددست ای زبده‌ی هشت و چار وقت مددست
من عاجزم از جهان و دشمن بسیار ای صاحب ذوالفقار وقت مددست
***
اسرار ملک بین که بغول افتادست وان سکه‌ی زر بین که بپول افتادست
وان دست برافشاندن مردان زد و کون اکنون بترانه‌ی کچول افتادست
***
عشقم که بهر رگم غمی پیوندست دردم که دلم بدرد حاجتمندست
صبرم که بکام پنجه‌ی شیرم هست شکرم که مدام خواهشم خرسندست
***
نقاش رخت ز طعنها آسودست کز هر چه تمام‌تر بود بنمودست
رخسار و لبت چنانکه باید بودست گویی که کسی برزو فرمودست
***
در عالم اگر فلک اگر ماه و خورست از باده‌ی مستی تو پیمانه خورست
فارغ زجهانی و جهان غیر تو نیست بیرون زمکانی و مکان از تو پرست
***
پی در گاوست و گاو در کهسارست ماهی سریشمین بدریا بارست
بز در کمرست و توز در بلغارست زه کردن این کمان بسی دشوارست
***
ای برهمن آن عذار چون لاله پرست رخسار نگار چارده ساله پرست
گر چشم خدای بین نداری باری خورشید پرست شو نه گوساله پرست
***
آلوده‌ی دنیا جگرش ریش ترست آسوده‌ترست هر که درویش ترست
هر خر که برو زنگی و زنجیری هست چون به نگری بار برو بیش ترست
***
یا رب سبب حیات حیوان بفرست وز خون کرم نعمت الوان بفرست
از بهر لب تشنه‌ی طفلان نبات از سینه‌ی ابر شیر باران بفرست
***
یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست نمرودانرا پشه چو پیلی بفرست
فرعون صفتان همه زبردست شدند موسی و عصا و رود نیلی بفرست
***
ای خالق خلق رهنمایی بفرست بر بنده‌ی بی‌نوا نوایی بفرست
کار من بیچاره گره در گرهست رحمی بکن و گره گشایی بفرست
***
ما را بجز این جهان جهانی دگرست جز دوزخ و فردوس مکانی دگرست
قلاشی و عاشقیش سرمایه‌ی ماست قوالی و زاهدی از آنی دگرست
***
سرمایه‌ی عمر آدمی یک نفسست آن یک نفس از برای یک همنفسست
با همنفسی گر نفسی بنشینی مجموع حیوت عمر آن یک نفسست
***
گفتی که فلان ز یاد ما خاموشست از باده‌ی عشق دیگری مدهوشست
شرمت بادا هنوز خاک در تو از گرمی خون دل من در جوشست
***
راه تو بهر روش که پویند خوشست وصل تو بهر جهت که جویند خوشست
روی تو بهر دیده که بینند نکوست نام تو بهر زبان که گویند خوشست
***
دل رفت بر کسیکه سیماش خوشست غم خوش نبود ولیک غمهاش خوشست
جان میطلبد نمیدهم روزی چند در جان سخنی نیست، تقاضاش خوشست
***
دل بر سر عهد استوار خویشست جان در غم تو بر سر کار خویشست
از دل هوس هر دو جهانم بر خاست الا غم تو که برقرار خویشست
***
بر شکل بتان رهزن عشاق حقست لا بل که عیان در همه آفاق حقست
چیزیکه بود ز روی تقلید جهان والله که همان بوجه اطلاق حقست
***
گریم زغم تو زار و گویی زرقست چون زرق بود که دیده در خون غرقست
تو پنداری که هر دلی چون دل تست نی‌نی صنما میان دلها فرقست
***
گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست رازم همه در سینه‌ی بی کینه شکست
هر شعله‌ی آرزو که از جان برخاست چون پاره‌ی آبگینه در سینه شکست
***
آنشب که مر از وصلت ای مه رنگست بالای شبم کوته و پهنا تنگست
و آنشب که ترا با من مسکین جنگست شب کور و خروس گنک و پروین لنگست
***
دور از تو فضای دهر بر من تنگست دارم دلکی که زیر صد من سنگست
عمریست که مدتش زمانرا عارست جانیست که بردنش اجلرا ننگست
***
نردیست جهان که بردنش باختنست نرادی او بنقش کم ساختنست
دنیا بمثل چو کعبتین نردست برداشتنش برای انداختنست
***
آواز در آمد بنگر یار منست من خود دانم کرا غم کار منست
سیصد گل سرخ بر رخ یار منست خیزم بچنم که گل چدن کار منست
***
تا مهر ابوتراب دمساز منست حیدر بجهان همدم و همراز منست
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا مشکن بالم که وقت پرواز منست
***
عشق تو بلای دل درویش منست بیگانه نمی‌شود مگر خویش منست
خواهم سفری کنم ز غم بگریزم منزل منزل غم تو در پیش منست
***
از گل طبقی نهاده کین روی منست وز شب گرهی فگنده کین موی منست
صد نافه بباد داده کین بوی منست و آتش بجهان در زده کین خوی منست
***
دردیکه ز من جان بستاند اینست عشقی که کسش چاره نداند اینست
چشمی که همیشه خون فشاند اینست آنشب که به روزم نرساند اینست
***
آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست نه کشف یقین نه معرفت نه دینست
رفت او زمیان همین خدا ماند خدا الفقر اذا تم هو الله اینست
***
دنیا بمثل چو کوزه‌ی زرینست گه آب درو تلخ و گهی شیرینست
تو غره مشو که عمر من چندینست کین اسب عمل مدام زیر زینست
***
ای دوست ای دوست ای دوست ای دوست جور تو از آنکشم که روی تو نکوست
مردم گویند بهشت خواهی یا دوست ای بیخبران بهشت با دوست نکوست
***
ایزد که جهان به قبضه‌ی قدرت اوست دادست ترا دو چیز کان هر دو نکوست
هم سیرت آنکه دوست داری کس را هم صورت آنکه کس ترا دارد دوست
***
چشمی دارم همه پر از دیدن دوست با دیده مرا خوشست چون دوست دروست
از دیده و دوست فرق کردن نتوان یا اوست درون دیده یا دیده خود اوست
***
دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست هر لحظه هزار مغز سرگشته‌ی اوست
میدان که خدای دشمنش میدارد گر دشمن حق نه‌ای چرا داری دوست
***
شب آمد و باز رفتم اندر غم دوست هم بر سر گریه‌ای که چشمم را خوست
از خون دلم هر مژه‌ای پنداری سیخیست که پاره‌ی جگر بر سر اوست
***
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست تا کرد مرا تهی و پر کرد ز دوست
اجزای وجودم همگی دوست گرفت نامیست ز من بر من و باقی همه اوست
***
غازی بره شهادت اندر تک و پوست غافل که شهید عشق فاضلتر ازوست
فردای قیامت این بدان کی ماند کان کشته‌ی دشمنست و این کشته‌ی دوست
***
هر چند که آدمی ملک سیرت و خوست بد گر نبود به دشمن خود نیکوست
دیوانه دل کسیست کین عادت اوست کو دشمن جان خویش میدارد دوست
***
عنبر زلفی که ماه در چنبر اوست شیرین سخنی که شهد در شکر اوست
زان چندان بار نامه کاندر سر اوست فرمانده روزگار فرمانبر اوست
***
عقرب سر زلف یار و مه پیکر اوست با این همه کبر و ناز کاندر سر اوست
شیرین دهنی و شهد در شکر اوست فرمانده روزگار فرمانبر اوست
***
آن مه که وفا و حسن سرمایه‌ی اوست اوج فلک حسن کمین پایه‌ی اوست
خورشید رخش نگر و گر نتوانی آن زلف سیه نگر که همسایه‌ی اوست
***
زان میخوردم که روح پیمانه‌ی اوست زان مست شدم که عقل دیوانه‌ی اوست
دودی به من آمد آتشی با من زد زان شمع که آفتاب پروانه‌ی اوست
***
ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست درد تو بجان خسته داریم ای دوست
گفتی که به دلشکستگان نزدیکم ما نیز دل شکسته داریم ای دوست
***
بر ما در وصل بسته میدارد دوست دل را به فراق خسته میدارد دوست
من‌بعد من و شکستگی در دوست چون دوست دل شکسته میدارد دوست
***
ای خواجه ترا غم جمال ماهست اندیشه‌ی باغ و راغ و خرمن گاهست
ما سوختگان عالم تجریدیم ما را غم لا اله الا اللهست
***
عارف که ز سر معرفت آگاهست بیخود ز خودست و با خدا همراهست
نفی خود و اثبات وجود حق کن این معنی لا اله الا اللهست
***
در کار کس ار قرار میباید هست وین یار که در کنار میباید هست
هجریکه بهیچ کار می‌ناید نیست وصلی که چو جان بکار میباید هست
***
تا در نرسد وعده‌ی هر کار که هست سودی ندهد یاری هر یار که هست
تا زحمت سرمای زمستان نکشد پر گل نشود دامن هر خار که هست
***
با دل گفتم که ای دل احوال تو چیست دل دیده پر آب کرد و بسیار گریست
گفتا که چگونه باشد احوال کسی کو را بمراد دیگری باید زیست
***
پرسید ز من کسیکه معشوق تو کیست گفتم که فلان کسست مقصود تو چیست
بنشست و به های‌های بر من بگریست کز دست چنان کسی تو چون خواهی زیست
***
جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست در عشق تو بی جسم همی باید زیست
از من اثری نماند این عشق ز چیست چون من همه معشوق شدم عاشق کیست
***
دیروز که چشم تو بمن در نگریست خلقی بهزار دیده بر من بگریست
هر روز هزار بار در عشق تو ام میباید مرد و باز میباید زیست
***
عاشق نتواند که دمی بی غم زیست بی یار و دیار اگر بود خود غم نیست
خوش آنکه بیک کرشمه جان کرد نثار هجران و وصال را ندانست که چیست
***
گر مرده بوم بر آمده سالی بیست چه پنداری که گورم از عشق تهیست
گر دست بخاک بر نهی کین جا کیست آواز آید که حال معشوقم چیست
***
می‌گفتم یار و می‌ندانستم کیست می‌گفتم عشق و می‌ندانستم چیست
گر یار اینست چون توان بی او بود ور عشق اینست چون توان بی او زیست
***
ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست وی جان بدرآ اینهمه رعنایی چیست
ای دیده چه مردمیست شرمت بادا نادیده به حال دوست بینایی چیست
***
اندر همه دشت خاوران گر خاریست آغشته به خون عاشق افگاریست
هر جا که پریرخی و گل‌رخساریست ما را همه در خورست مشکل کاریست
***
در بحر یقین که در تحقیق بسیست گرداب درو چو دام و کشتی نفسیست
هر گوش صدف حلقه‌ی چشمیست پر آب هر موج اشاره‌ای ز ابروی کسیست
***
رنج مردم ز پیشی و از بیشیست امن و راحت به ذلت و درویشیست
بگزین تنگ دستی از این عالم گر با خرد و بدانشت هم خویشیست
***
ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیست ماییم به درد عشق تا جان باقیست
غم نقل و ندیم درد و مطرب ناله می خون جگر مردم چشمم ساقیست
***
چون حاصل عمر تو فریبی و دمیست زو داد مکن گرت به هر دم ستمیست
مغرور مشو بخود که اصل من و تو گردی و شراری و نسیمی و نمیست
***
دایم نه لوای عشرت افراشتنیست پیوسته نه تخم خرمی کاشتنیست
این داشتنیها همه بگذاشتنیست جز روشنی رو که نگه داشتنیست
***
دردا که درین سوز و گدازم کس نیست همراه درین راه درازم کس نیست
در قعر دلم جواهر راز بسیست اما چه کنم محرم رازم کس نیست
***
در سینه کسی که راز پنهانش نیست چون زنده نماید او ولی جانش نیست
رو درد طلب که علتت بی‌دردیست دردیست که هیچگونه درمانش نیست
***
در کشور عشق جای آسایش نیست آنجا همه کاهشست افزایش نیست
بی درد و الم توقع درمان نیست بی جرم و گنه امید بخشایش نیست
***
افسوس که کس با خبر از دردم نیست آگاه ز حال چهره‌ی زردم نیست
ای دوست برای دوستیها که مراست دریاب که تا درنگری گردم نیست
***
گفتار نکو دارم و کردارم نیست از گفت نکوی بی عمل عارم نیست
دشوار بود کردن و گفتن آسان آسان بسیار و هیچ دشوارم نیست
***
هرگز المی چو فرقت جانان نیست دردی بتر از واقعه‌ی هجران نیست
گر ترک وداع کرده‌ام معذورم تو جان منی وداع جان آسان نیست
***
گر کار تو نیکست به تدبیر تو نیست ور نیز بدست هم ز تقصیر تو نیست
تسلیم و رضا پیشه کن و شاد بزی چون نیک و بد جهان به تقدیر تو نیست
***
از درد نشان مده که در جان تو نیست بگذر ز ولایتیکه آن زان تو نیست
از بی‌خردی بود که با جوهریان لاف از گهری زنی که در کان تو نیست
***
در هجرانم قرار میباید و نیست آسایش جان زار میباید و نیست
سرمایه‌ی روزگار می‌باید و نیست یعنی که وصال یار میباید و نیست
***
جانا به زمین خاوران خاری نیست کش با من و روزگار من کاری نیست
با لطف و نوازش جمال تو مرا دردادن صد هزار جان عاری نیست
***
اندر همه دشت خاوران سنگی نیست کش با من و روزگار من جنگی نیست
با لطف و نوازش وصال تو مرا دردادن صد هزار جان ننگی نیست
***
سر تا سر دشت خاوران سنگی نیست کز خون دل و دیده برو رنگی نیست
در هیچ زمین و هیچ فرسنگی نیست کز دست غمت نشسته دلتنگی نیست
***
کبریست درین وهم که پنهانی نیست برداشتن سرم به آسانی نیست
ایمانش هزار دفعه تلقین کردم این کافر را سر مسلمانی نیست
***
ای دیده نظر کن اگرت بیناییست در کار جهان که سر به سر سوداییست
در گوشه‌ی خلوت و قناعت بنشین تنها خو کن که عافیت تنهاییست
***
سیمابی شد هوا و زنگاری دشت ای دوست بیا و بگذر از هرچه گذشت
گر میل وفا داری اینک دل و جان ور رای جفا داری اینک سر و تشت
***
آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت آزاد ز مسجدست و فارغ ز کنشت
دیوانه‌ی عشق را چه هجران چه وصال از خویش گذشته را چه دوزخ چه بهشت
***
هان تا تو نبندی به مراعاتش پشت کو با گل نرم پرورد خار درشت
هان تا نشوی غره به دریای کرم کو بر لب بحر تشنه بسیار بکشت
***
از اهل زمانه عار میباید داشت وز صحبتشان کنار میباید داشت
از پیش کسی کار کسی نگشاید امید به کردگار میباید داشت
***
افسوس که ایام جوانی بگذشت دوران نشاط و کامرانی بگذشت
تشنه بکنار جوی چندان خفتم کز جوی من آب زندگانی بگذشت
***
روزم به غم جهان فرسوده گذشت شب در هوس بوده و نابوده گذشت
عمری که ازو دمی جهانی ارزد القصه به فکرهای بیهوده گذشت
***
سر سخن دوست نمی‌یارم گفت در یست گرانبها نمی‌یارم سفت
ترسم که به خواب در بگویم بکسی شبهاست کزین بیم نمی‌یارم خفت
***
دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست و بسی موی شکافت
گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت
***
آسان آسان ز خود امان نتوان یافت وین شربت شوق رایگان نتوان یافت
زان می که عزیز جان مشتاقانست یک جرعه به صد هزار جان نتوان یافت
***
از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت بگذاشت مرا و جستجوی تو گرفت
اکنون ز منش هیچ نمی‌آید یاد بوی تو گرفته بود خوی تو گرفت
***
دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت جان گوهر همت سر کوی تو گرفت
گفتم به خط تو جانب ما را گیر آن هم طرف روی نکوی تو گرفت
***
آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت از دل هوس روی نکوی تو نرفت
از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت
***
آن دل که تو دیده‌ای زغم خون شد و رفت وز دیده‌ی خون گرفته بیرون شد و رفت
روزی به هوای عشق سیری میکرد لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت
***
یار آمد و گفت خسته میدار دلت دایم به امید بسته می‌دار دلت
ما را به شکستگان نظرها باشد ما را خواهی شکسته میدار دلت
***
علمی نه که از زمره‌ی انسان نهمت جودی نه که از اصل کریمان نهمت
نه علم و عمل نه فضل و احسان و ادب یا رب بکدام تره در خوان نهمت
***
صد شکر که گلشن صفا گشت تنت صحت گل عشق ریخت در پیرهنت
تب را به غلط در تنت افتاد گذار آن تب عرقی شد و چکید از بدنت
***
دی زلف عبیر بیز عنبر سایت از طرف بناگوش سمن سیمایت
در پای تو افتاد و بزاری می‌گفت سر تا پایم فدای سر تا پایت
***
ای قبله‌ی هر که مقبل آمد کویت روی دل مقبلان عالم سویت
امروز کسی کز تو بگرداند روی فردا بکدام روی بیند رویت
***
ای مقصد خورشید پرستان رویت محراب جهانیان خم ابرویت
سرمایه‌ی عیش تنگ دستان دهنت سررشته‌ی دلهای پریشان مویت
***
زنار پرست زلف عنبر بویت محراب نشین گوشه‌ی ابرویت
یا رب تو چه کعبه‌ای که باشد شب و روز روی دل کافر و مسلمان سویت
***
ای در تو عیانها و نهانها همه هیچ پندار یقین‌ها و گمانها همه هیچ
از ذات تو مطلقا نشان نتوان داد کانجا که تویی بود نشانها همه هیچ
***
ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ
بودم همه بین، چو تیزبین شد چشمم دیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ
***
گفتم چشمت گفت که بر مست مپیچ گفتم دهنت گفت منه دل بر هیچ
گفتم زلفت گفت پراکنده مگوی باز آوردی حکایتی پیچا پیچ
***
حمدا لک رب نجنی منک فلاح شکرا لک فی کل مساء و صباح
من عندک فتح کل باب ربی افتح لی ابواب فتوح و فتاح

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:34 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

بازی زلف تو امشب به سر شانه زچیست
خانه بر هم زدن این دل دیوانه زچیست
   
گر نه آشفتگی این دل مسکین طلبی
الفت زلف پریشان تو با شانه زچیست

   زآشنایان در خویش ملامت ز چه روی
آشنائی تو با مردم بیگانه زچیست

هر کسی از طلب لعل لبت سخنی می گوید
چون ندیده است کسی این همه افسانه ز چیست

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس
شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست

دوش در میکده حسرت زده می گردیدم
پیر پرسید که این گریه مستانه زچیست

گفتم ار هست در این خانه کسی بازنمای
ور کسی نیست بنا کردن این خانه ز چیست
  
گفت جامی ز می ناب به توحید دهید
تا بداند که نهان بودن جانانه ز چیست

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

تو این دنیای نامرد یه دختر نا بینا بود که یک دوست پسر داشت.

دختر دوست پسرشو خیلی دوست داشت..وبزرگترین آرزوش دیدن اون بود .

به اون می گفت اگر من دو تا چشم داشتم واسه همیشه پیشت می موندم .

یک روز یک نفر پیدا شد که چشماشو داد به دختره ....

دختر وقتی تونست دوست پسرشو ببینه متوجه شد که اونم نابیناست ....

به پسر گفت تو چرا توی این مدت به من نگفتی کوری برو دیگه نمیخوامت دروغگو  , حقه باز از پیش من برو....

پسره هم لبخند تلخی زد و همینطور که داشت میرفت گفت.... باشه خداحافظ فقط...

مواظب چشمهای من باش. 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

تو صمیمی تر از آنی که دلم می پنداشت 

دل تو با همه آیینه ها نسبت داشت 

این خدا بود که از روز ازل بر دل تو 

آیینه روشنی از عاطفه و عشق نگاشت 

تو همان ساده و سرسبز و نجیبی که خدا 

در میان دل پاکت صف آیینه کاشت 

ای پریوارترین از چه خداوند تو را 

با همه پاکدلی جزء ملائک نگذاشت

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

در گلستانی، هنگام خزان
رهگذر بود یکی تازه جوان،

صورتش زیبا، قامتش موزون
چهره‌اش غم‌زده از سوز درون

دیدگان دوخته بر جنگل و کوه
دلش افسرده ز فرط اندوه

با چمن دردِ دل آغاز نمود
این چنین لب به سخن باز نمود:

گفت: «آن دلبرِ بی مهر و وفا
دوش می‌گفت به جمع رفقا:

«در فلان جشن، به دامان چمن
هرکه خواهد که برقصد با من،

از برایم، شده گر از دلِ سنگ
کند آماده گلی سرخ و قشنگ!»

چه کنم من؟ که در این دشت و دمن
گل سرخی نبوَد، وای به من!»

 

در همانجا، به سرِ شاخهٔ بید
بلبلی حرف جوان را بشنید

دید بیچاره گرفتار غم است،
سخت افسرده ز رنج و الم است

گفت باید دل او شاد کنم،
روحش از بند غم آزاد کنم.

رفت تا بادیه‌ها پیماید،
گل سرخی به کف آرد، شاید!

 

جستجو کرد فراوان و چه سود،
که گل سرخ در آن فصل نبود

هیچ گل در همه گلزار ندید
جز یکی گلبنِ گلبرگْ سپید

گفت: «ای مونس جان، یارِ قشنگ
گل سرخی ز تو خواهم خون رنگ

هرچه بایست، کنم تسلیمت
بهترین نغمه کنم تقدیمت.»

 

گفت: «ای راحتِ دل، ای بلبل!
آنچنانی که تو می خواهی گل،


قیمتش سخت گران خواهد بود
راستش: قیمت جان خواهد بود!»



 بلبلک کامده بود آن همه راه،
بود از محنت عاشق آگاه،

گفت: «برخیز که جان خواهم داد
شرفِ عشق نشان خواهم داد»،

گفت گل: «سینه به خارم بفشار
تا خلد در دلِ پرخون تو خار

از دلت خون چو بر این برگ چکید
گلِ سرخی شود این برگِ سپید

سرخ مانند شقایق گردد
لاله‌گون چون دل عاشق گردد

تا سحر نیز در این شام دراز
نغمه‌ای ساز کن از آن آواز

شب هوا خوش همه‌جا مهتاب است
این چنین آب و هوا نایاب است!»



بلبلک سینهٔ خود کرد سپر
رفت سرمست در آغوش خطر

خارِ آن گل همه تیز و خون ریز،
رفت اندر دل او خاری تیز

سینه را داد بر آن خار فشار
خونِ دل کرد بر آن شاخه نثار

برگِ گل سرخ شد از خون دلش
مهر بود، آری، در آب و گِلش



شد سَحَر، بلبلِ بی‌برگ و نوا
دگر از درد نمی کرد صدا،

جان به لب، سینه و دل چاک‌زده
بال و پر خیس و خاشاک‌ زده

گُل به کف، در گِل و خون غلط‌زنان
سوی مأوای جوان گشت روان

 

عاشقِ زار، در اندیشهٔ یار
بود تا صبح همانجا بیدار،

بلبل افتاد به پایش، جان داد
گل بدان سوختهٔ حیران داد

 

هرکه می‌دید گمانش گل بود،
پاره‌های جگرِ بلبل بود!

 

سوخت بسیار دلش از غمِ او
ساعتی داشت به جان ماتمِ او

بوسه‌اش داد و وداعی به نگاه
کرد و برداشت گل، افتاد به راه

 

دلش آشفته بُد از بیم و امید
رفت تا بر درِ دلدار رسید،

بنمودش چو گلِ خوشبو را
دخترک کرد ورانداز او را

قد و بالای جوان را نگریست
گفت: «افسوس، پُزت عالی نیست!»

«گرچه دم می‌زنی از مهر و وفا
جامه‌ات نیست ولی درخورِ ما!»

پشتِ پا بر دل آن غم‌زده زد
خنده‌ها بر عاشق ماتم‌زده زد

طعنه‌ها بود به هر لبخندش
کرد پَرپَر گل و دور افکندش!

وای از عاشقی و بختِ سیاه
آه از دستِ پری‌رویان، آه!

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:32 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

مهی با من در آن مهتاب شب بود  
مرا لبهای جان بخشی به لب بود

زدست غم نجاتم داد آن شب  
لبش آب حیاتم داد آن شب

مرا آن شب دو مه در پیش رو بود  
یکی خاموش یکی در گفتگو بود

مرا همچون هلالی بود آغوش  
درونش کوکبی سیمین بنا گوش

همه رنج جهان رفت از تن من  
چو دستش حلقه شد بر گردن من

نگاهش با نگاهم راز می گفت  
سخن ها چشم او با ناز می گفت

به چشمم اشک شادی حلقه زن بود  
که دلدارم نبود او جان من بود

نمایاند به من تا آن بدن را  
بدور افکند آن گل پیرهن را

دلم از شوق آن تن رقت از دست  
تن او رونق مهتاب بشکست

تن او خرمنی بود از گل یاس  
دلم افتاد از شوقش به وسواس

گل من دلبرانه ناز می کرد  
لبش را غنچه آسا باز می کرد

بر آن بودم که در پایش بمیرم  
زوصلش داد هجران را بگیرم

بدو گفتم که ای ماه شب افروز  
که از روی تو یابد روشنی روز

مرا از دوریت بی تاب کردی  
کجا بودی دلم را آب کردی

کجا بودی که بینی شب تارم  
گهر ریزان دو چشم اشک بارم

گواهم مرغ شب در زاری من  
قمر آگاه از بیداری من

زگفتارم دو چشمش شد غم آلود  
گل رویش ز اشکش شبنم آلود

بگفت ای بی خبر از شهر رازم  
کجا بودت خبر از سوز وسازم

که من هم در غمت بی تاب بودم  
زگریه در میان آب بودم

بگفتم روز من بدتر زشب بود  
تنم هر شب میان سوز تب بود

به پاسخ گفت یار گرم گفتار  
سخن از حال گو بگذشته بگذار

بگفتم با وصالت غم ندارم  
بگفتا من هم از تو کم ندارم

بگفتم بوسه باشد مطلب من  
بگفتا این تو و این هم لب من

بدو گفتم چه نوشم در جوانی  
بگفت از لعلم آب زندگانی

بگفتم درد هجران را دوا کن  
بگفت از وصل کامت را روا کن

بت افسونگر من نازها کرد  
میان نازها کامم روا کرد 

در آغوشم به مستی رفت در خواب  
چو طاووسی که آرامد به مهتاب

چه خوش باشد که بعد از انتظاری 

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:29 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 
 
 

سلام دوست من.
میخوام برات قصه بگم : 

می گن تو آی سی یو بستری شده 

می گن سرطان ریه داره

می گن تا چهار پنج روز دیگه بیشتر دووم نمی آره 

می گن داره میمیره

می گن ...میگن ... میگن ...

خدای من , به اندازه ی سالها ندیدنت ، امروز تو را دیدم و ندیدم ...
 تنها چیزی که از کودکی های کوچکم به یاد دارم خانه ای قدیمی است  ... 
  و چند جای زخم کهنه ...بر پیکر مادری که هیچگاه اعتراض نکرد .

مرا ببخش آفریدگار من , اما امروز ، حتی تورا هم نمی بینم ...

اصلا نمی دانم کجایی ... کسی حرفی نمی زند ... مرا با سکوتشان ویران می کنند ... اسم تو را هیچ جا نمی بینم ... هیچ جا نیستی ...
"قربونت برم خدا چقدرغریبی رو زمین "

و من تنهایم , خیلی تنها ...

"و خداوند انسان را آفرید.و خود ، از آن بالا ، به او خندید ..."

و به ما گفتند او خیلی مهربان است .امروز دیگر به هیچ چیزی فکر نمی کنم ... 

  شاید خدای من آن نبود که به من گفتند ...

فکر کنم اتفاقی افتاد ... خدایا ... چه شد , نکند غضب کردی و  ...

خدا جون غلط کردم , ببخش , اصلا دست خودم نبودکه , نمیخواستم کفر بگم , خودش اومد, خدا , خدا نکنه یه طوریش بشه , خدای من , نه خواهش میکنم,اگه اون بره , خیلی تنها میشم, خداخداخداخداخدا..

 خوب گوش کن ...

دیگه هیچ چی نمی گن ...

دیگه هیچ صدایی نمیاد ...

همه چی تموم شد...

  فقط  صدای آروم هق هق یه پسر بچه ی کوچولو میاد ...

که مادرش برای همیشه اونو ترک کرده ...

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

خدایا ! پر از کینه شد سینه ام.

چو شب رنگ درد و دریغا گرفت 

دل پاکرو تر ز آینه ام.

 

 

دلم دیگر آن شعله شاد نیست.

همه خشم و خون است و درد و دریغ.

سرایی درین شهرک آباد نیست.

 

 

خدایا ! زمین سرد و بی نور شد. 

بی آزرم شد عشق از و دور شد.

کهن گور شد مسخ شد کور شد.

 

مگر پشت این پرده آبگون

تو ننشسته ای بر سریر سپهر

به دست اندرت رشته چند و چون؟

 

شبی جبه دیگر کن و پوستین

فرود آی از آن بارگاه بلند 

رها کرده خویش را ببین.

 

زمین دیگر آن کودک پاک نیست.

پر آلودگیهاست دامان وی

که خاکش به سر گرچه جز خاک نیست.

 

گزارشگران تو گویا دگر 

زبانشان فسرده ست یا روز و شب

دروغ و دروغ آورندت خبر.

 

کسی دیگر اینجا ترا بنده نیست.

درین کهنه محراب تاریک بس

فریبنده هست و پرستنده نیست.

 

علی رفت زردشت فرمند خفت.

شبان تو گم گشت و بودای پاک

رخ اندر شب نی روانا نهفت.

 

نمانده ست جز (( من )) کسی بر زمین.

دگر ناکسانند و نا مردمان

بلند آستان و پلید آستین.

 

همه باغها پیر و پژمرده اند.

همه راهها مانده بی رهگذر.

همه شمع و قندیلها مرده اند.

 

تو گر مرده ای جانشین تو کیست؟

که پرسد؟ که جوید؟ که فرمان دهد؟

وگر زنده ای این پسندیده نیست.

.

.

.

خدایا غم آلوده شد خانه ام.

پر از خشم و خون است و درد و دریغ

دل خسته پیر دیوانه ام.

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

وقتی راه رفتن آموختی، دویدن بیاموز. و دویدن که آموختی ،پرواز را.
راه رفتن بیاموز، زیرا راه هایی که می روی جزیی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند.

دویدن بیاموز ، چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر.
و پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی، برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی.
من راه رفتن را از یک سنگ آموختم ، دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت.
بادها از رفتن به من چیزی نگفتند، زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند! پلنگان، دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند.
پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند، زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!
اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار می دانست!
آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت.

وقتی رفتن آموختی ، دویدن بیاموز. و دویدن که آموختی ، پرواز را.

راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری. دویدن بیاموز زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی. و پرواز را یادبگیر زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:27 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 
 
 آمد و آتش به جانم کرد و رفت 

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد ورویی گشود وشد نهان

نام خود ورد زبانم کرد و رفت

آمد و او دود شد من شعله ای

در وجود خود نهانم کرد و رفت

آمد و برقی شد و جانم بسوخت

اتشین تر این بیانم کرد و رفت

آمد و آیینه گردانم بشد

طوطی بی همزبانم کرد ورفت

آمد و قفل از دهانم برگشود

چشمه آب روانم کرد ورفت 

آمد و تیری زد و شد ناپدید

همچنان صیدی نشانم کرد و رفت

آمد و چون آتشی در من فتاد

سر به سوی آسمانم کرد و رفت
 
 
[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:24 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

از  طرف  ابجی نازمه  این قلب   ناز

 

………………….*..
.*..lovel…*
…..*..lovelovelo…*
…*..lovelovelove….*
..*.lovelovelovelove…*…………….*….*
.*..lovelovelovelovelo…*………*..lovel….*
*..lovelovelovelovelove…*….*…lovelovelo.*
*.. lovelovelovelovelove…*….*…lovelovelo.*
.*..lovelovelovelovelove…*..*…lovelovelo…*
..*…lovelovelovelovelove..*…lovelovelo…*
…*….lovelovelolovelovelovelovelovelo…*
…..*….lovelovelovelovelovelovelov…*
……..*….lovelovelovelovelovelo…*
………..*….lovelovelovelove…*
……………*…lovelovelo….*
………………*..lovelo…*
…………………*…..*

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪   ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

فكر مي كني

از ويترين مغازه هاي لوكس و باكلاس

تا چشم از حدقه در اومده تو

تا جيب پاره پاره و وصله زده ي بابا

چندتا پس گردني راهه

فكر مي كني

از صداي گريه يتيم

تا التماس دست فروش جلوي بازار

چندتا عبرت رو بايد رفت

هيچي ..

آره هيچي

چون هميشه سوار وانتي

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 


وا فریادا ز عشق وا فریادا کارم بیکی طرفه نگار افتادا
گر داد من شکسته دادا دادا ور نه من و عشق هر چه بادا بادا
***
گفتم صنما لاله رخا دلدارا در خواب نمای چهره باری یارا
گفتا که روی به خواب بی ما وانگه خواهی که دگر به خواب بینی ما را
***
در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا
ور دل به خدا و ساکن میکده‌ای می نوش که عاقبت بخیرست ترا
***
وصل تو کجا و من مهجور کجا دردانه کجا حوصله مور کجا
هر چند ز سوختن ندارم باکی پروانه کجا و آتش طور کجا
***
تا درد رسید چشم خونخوار ترا خواهم که کشد جان من آزار ترا
یا رب که ز چشم زخم دوران هرگز دردی نرسد نرگس بیمار ترا
***
گفتی که منم ماه نشابور سرا ای ماه نشابور نشابور ترا
آن تو ترا و آن ما نیز ترا با ما بنگویی که خصومت ز چرا
***
یا رب ز کرم دری برویم بگشا راهی که درو نجات باشد بنما
مستغنیم از هر دو جهان کن به کرم جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما
***
یا رب مکن از لطف پریشان ما را هر چند که هست جرم و عصیان ما را
ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم محتاج بغیر خود مگردان ما را
***
گر بر در دیر می‌نشانی ما را گر در ره کعبه میدوانی ما را
اینها همگی لازمه‌ی هستی ماست خوش آنکه ز خویش وارهانی ما را
***
تا چند کشم غصه‌ی هر ناکس را وز خست خود خاک شوم هر کس را
کارم به دعا چو برنمی‌آید راست دادم سه طلاق این فلک اطلس را
***
یا رب به محمد و علی و زهرا یا رب به حسین و حسن و آل‌عبا
کز لطف برآر حاجتم در دو سرا بی‌منت خلق یا علی الاعلا
***
ای شیر سرافراز زبردست خدا ای تیر شهاب ثاقب شست خدا
آزادم کن ز دست این بی‌دستان دست من و دامن تو ای دست خدا
***
منصور حلاج آن نهنگ دریا کز پنبه‌ی تن دانه‌ی جان کرد جدا
روزیکه انا الحق به زبان می‌آورد منصور کجا بود؟ خدا بود خدا
***
در دیده بجای خواب آبست مرا زیرا که بدیدنت شتابست مرا
گویند بخواب تا به خواب‌ش بینی ای بیخبران چه جای خوابست مرا
***
آن رشته که قوت روانست مرا آرامش جان ناتوانست مرا
بر لب چو کشی جان کشدم از پی آن پیوند چو با رشته‌ی جانست مرا
***
پرسیدم ازو واسطه‌ی هجران را گفتا سببی هست بگویم آن را
من چشم توام اگر نبینی چه عجب من جان توام کسی نبیند جان را
***
ای دوست دوا فرست بیماران را روزی ده جن و انس و هم یاران را
ما تشنه لبان وادی حرمانیم بر کشت امید ما بده باران را
***
تسبیح ملک را و صفا رضوان را دوزخ بد را بهشت مر نیکان را
دیبا جم را و قیصر و خاقان را جانان ما را و جان ما جانان را
***
هرگاه که بینی دو سه سرگردانرا عیب ره مردان نتوان کرد آنرا
تقلید دو سه مقلد بی‌معنی بدنام کند ره جوانمردان را
***
دی شانه زد آن ماه خم گیسو را بر چهره نهاد زلف عنبر بو را
پوشید بدین حیله رخ نیکو را تا هر که نه محرم نشناسد او را
***
بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ گر کافر و گبر و بت‌پرستی بازآ
این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی بازآ
***
ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما
نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما
***
ای کرده غمت غارت هوش دل ما درد تو شده خانه فروش دل ما
رمزی که مقدسان ازو محرومند عشق تو مر او گفت به گوش دل ما
***
مستغرق نیل معصیت جامه‌ی ما مجموعه‌ی فعل زشت هنگامه‌ی ما
گویند که روز حشر شب می‌نشود آنجا نگشایند مگر نامه‌ی ما
***
مهمان تو خواهم آمدن جانانا متواریک و ز حاسدان پنهانا
خالی کن این خانه، پس مهمان آ با ما کس را به خانه در منشانا
***
من دوش دعا کردم و باد آمینا تا به شود آن دو چشم بادامینا
از دیده‌ی بدخواه ترا چشم رسید در دیده‌ی بدخواه تو بادامینا
***
بر تافت عنان صبوری از جان خراب شد همچو ر کاب حلقه چشم از تب و تاب
دیگر چو عنان نپیچم از حکم تو سر گر دولت پابوس تو یابم چو رکاب
***
گه میگردم بر آتش هجر کباب گه سر گردان بحر غم همچو حباب
القصه چو خار و خس درین دیر خراب گه بر سر آتشم گهی بر سر آب
***
کارم همه ناله و خروشست امشب نی‌صبر پدیدست و نه هو شست امشب
دوشم خوش بود ساعتی پنداری کفاره‌ی خوشدلی دوشست امشب
***
از چرخ فلک گردش یکسان مطلب وز دور زمانه عدل سلطان مطلب
روزی پنج در جهان خواهی بود آزار دل هیچ مسلمان مطلب
***
بیطاعت حق بهشت و رضوان مطلب بی‌خاتم دین ملک سلیمان مطلب
گر منزلت هر دو جهان میخواهی آزار دل هیچ مسلمان مطلب
***
ای ذات و صفات تو مبرا زعیوب یک نام ز اسماء تو علام غیوب
رحم آر که عمر و طاقتم رفت بباد نه نوح بود نام مرا نه ایوب
***
ای آینه حسن تو در صورت زیب گرداب هزار کشتی صبر و شکیب
هر آینه‌ای که غیر حسن تو بود خواند خردش سراب صحرای فریب
***
تا زلف تو شاه گشت و رخسار تو تخت افکند دلم برابر تخت تو رخت
روزی بینی مرا شده کشته‌ی بخت حلقم شده در حلقه‌ی سیمین تو سخت
***
تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت مسکین دل رنجور من از درد گداخت
گویا که ز روز گار دردی دارد این درد که در پای تو خود را انداخت
***
مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت دیوانه‌ی عشق تو سر از پا نشناخت
هر کس بتو ره یافت ز خود گم گردید آنکس که ترا شناخت خود را نشناخت
***
آنروز که آتش محبت افروخت عاشق روش سوز ز معشوق آموخت
از جانب دوست سرزد این سوز و گداز تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت
***
دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت اشکم همه در دیده‌ی گریان میسوخت
میسوختم آنچنانکه غیر از دل تو بر من دل کافر و مسلمان میسوخت
***
عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت
زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفت جز دیده که هر چه داشت بر پایم ریخت
***
عشق آمد و خاک محنتم بر سر ریخت زان برق بلا به خرمنم اخگر ریخت
خون در دل و ریشه‌ی تنم سوخت چنان کز دیده بجای اشک خاکستر ریخت
***
میرفتم و خون دل براهم میریخت دوزخ دوزخ شرر ز آهم میریخت
می‌آمدم از شوق تو بر گلشن کون دامن دامن گل از گناهم میریخت
***
از کفر سر زلف وی ایمان میریخت وز نوش لبش چشمه‌ی حیوان میریخت
چون کبک خرامنده بصد رعنایی میرفت و ز خاک قدمش جان میریخت
***
از نخل ترش بار چو باران میریخت وز صفحه‌ی رخ گل بگریبان میریخت
از حسرت خاکپای آن تازه نهال سیلاب ز چشم آب حیوان میریخت
***
ایدل چو فراقش رگ جان بگشودت منمای بکس خرقه‌ی خون آلودت
می‌نال چنانکه نشنوند آوازت می‌سوز چنانکه برنیاید دودت
***
آن یار که عهد دوستداری بشکست میرفت و منش گرفته دامن در دست
می‌گفت دگر باره به خواب‌م بینی پنداشت که بعد ازو مرا خوابی هست
***
از بار گنه شد تن مسکینم پست یا رب چه شود اگر مرا گیری دست
گر در عملم آنچه ترا شاید نیست اندر کرمت آنچه مرا باید هست
***
از کعبه رهیست تا به مقصد پیوست وز جانب میخانه رهی دیگر هست
اما ره میخانه ز آبادانی راهیست که کاسه می‌رود دست بدست
***
تیری ز کمانخانه ابروی تو جست دل پرتو وصل را خیالی بر بست
خوشخوش زدلم گذشت و میگفت بناز ما پهلوی چون تویی نخواهیم نشست
***
چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست چون هست ز هر چه نیست نقصان و شکست
انگار که هر چه هست در عالم نیست پندار که هر چه نیست در عالم هست
***
دی طفلک خاک بیز غربال بدست میزد بدو دست و روی خود را می‌خست
میگفت به های‌های کافسوس و دریغ دانگی بنیافتیم و غربال شکست
***
کردم توبه، شکستیش روز نخست چون بشکستم بتوبه‌ام خواندی چست
القصه زمام توبه‌ام در کف تست یکدم نه شکسته‌اش گذاری نه درست

 

 

[ جمعه بیست و سوم مهر 1389 ] [ 11:17 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 
 
 
 
 

ای تنها بهانه برای زنده بودنم ، نفس کشیدنم

دوستت دارم


 ای امید و آرزوی من ، دنیای من

دوستت دارم....


ای تو به زیبایی یک گل سرخ ، به پاکی یک چشمه زلال

به لطافت باران بهار

       دوستت دارم....

 

ای تو فصل بهارم ، همیشه یارم ، همدم این دل پاره پاره ام

دوستت دارم...

 

ای تو آرامش وجودم ، همه بود و نبودم ، هستی و تار و پودم

  دوستت دارم....

 

ای تو طلوع زندگی ام ، ناجی لب تشنگی ام

دوستت دارم....

 

ای تو عشق زندگی ام ، همیشگی ام ، ماندنی ام

  دوستت دارم....

 

دوستت دارم و خواهم داشت ای که تو لایق این

دوست داشتنی ...

 

عاشقت می مانم و خواهم ماند ای که تومجنون این دل دیوانه ای...

 

.به خاطرت جانم را ، زندگی ام را ، فدایت می کنم ،

 نثارت میکنم ..

 

....دوستت دارم که چشمهایم را قربانی نگاهت میکنم ....

 


اگر می گویم که دوستت دارم از ته دلم می گویم

 

 از تمام وجودم می گویم!

 

باور کنی ، باور نکنی یک کلام!

 

 

 آبجی  فاطــــــــــــــــــمه

 

           دوستــــت دارم...     

 

           

              
 
 

                                                                         

 
 
 
 

 

عشق یعنی راه رفتن زیر باران

                               عشق یعنی من می روم تو بمان

عشق یعنی آن روز وصال

                             عشق یعنی بوسه ها در طوله سال

عشق یعنی پای معشوق سوختن

                             عشق یعنی چشم را به در دوختن

 عشق یعنی جان می دهم در راه تو

                            عشق یعنی دستانه من دستانه تو

عشق یعنی گلم دوستت دارم تورو

                            عشق یعنی می برم تا اوج تورو

عشق یعنی حرف من در نیمه شب

                            عشق یعنی اسم تو واسم میاره تب

عشق یعنی انقباضو انبساط

                            عشق یعنی درده من درده کتاب

عشق یعنی زندگیم وصله به توست

                           عشق یعنی قلب من در دست توست

عشق یعنی عشقه من زیبای من

                           عشق یعنی عزیزم دوستت دارم

 
 
 

 
 
 

 
 

 
در گشودند به باغ گل سرخ
و من دل شده را
به سراپرده رنگین تماشا بردند

من به باغ گل سرخ
با زبان بلبل خواندم
در سماع شب سروستان دست افشاندم
در پریخانه پر نقش هزار اینه اش
خویشتن را به هزاران سیما دیدم
با لب اینه خندیدم

من به باغ گل سرخ
همره قافله رنگ و نگار
به سفر رفتم
از خاک به گل
رقص رنگین شکفتن را
در چشمه نور
مژده دادم به بهار
من به باغ گل سرخ
زیر آن ساقه تر
عطر را زمزمه کردم تا صبح
من به باغ گل سرخ
درتمام شب سرد
روشنایی را خواندم با آب
و سحر را به گل و سبزه بشارت دادم
 
 
 
 
 
 
 
 

[ شنبه هفدهم مهر 1389 ] [ 14:6 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 
 
 
چشم های درشت و سیاهم را

و نگاه خیره و خمارم را

به اندام ورزیده ات میبخشم

جلوتر بیا

بیا کنارم

گرمای وجودت مرا به اوج میبرد

مرا در آغوش بگیر

و محکم بفشار

آنقدر که صدای شکستن استخوان هایم

گوش آسمان را کر کند

اینبار میخواهم ویرانه ات شوم

خراب خراب

 

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net
تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net
 

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.netتصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net
 

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net
تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net
 

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 17:9 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

میخواهی بروی؟

خب برو...

انتظار مرا وحشتی نیست

شبهای بی قراری را هیچ وقت پایانی نخواهد بود

برو...

برای چه ایستاده ایی؟

به جان سپردن كدامین احساس لبخند میزنی؟

برو..

تردید نكن

نفس های آخر است

نترس برو...

احساسم اگر نمیرد ..بی شك ما بقی روزهای بودنش را بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست

برو...

یك احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافری در راه انتظارت را میكشد

طفلك چه میداند كه روحش سلاخی خواهد شد

برو...

فقط برو.....



٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

بي-لياقت.gif

تا كه بـــوديم نبــــوديم كـــسي

                                    كـــشت ما را غــم بي همنــفسي

تا كـــه مرديم هـــمه يـار شـدند

                                    خفـــته ايمو هــــمه بيـــــدار شـدنـد

قـــدر آييـــنه بـدانيـم چـو هسـت

                                    نــه در آن وقــت كــــه شـــكـســـت


٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

و من همیشه دیر رسیدم

شاید

 هر بار با قطار قبلی

باید می آمدم

...

تقدیر من همیشه چنین بود

و شاید این طلسمی است

که تا همیشه دست نخواهد خورد

روزی کنار رودی

مردی کلید بختش

                   در آب

                          افتاد

و آن کلید را شیطان ترین ماهی ها

                                             بلعید

و سوی دور دست ترین دریا ها

                                           گریخت

و یک نفر که پیشتر از من رسید

صیاد شاه ماهی من شد

و من دوباره دیر رسیدم

...

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

در دستانم خطی نیست


 نه خطی که طول عمرم را نشان دهد


نه خطی که آینده ام را بگوید


و نه خطی که مرا به کسی برساند


تمام خطوط دنیا را در چشمانم پنهان کرده ام


تا از نگاه متعجب کف بین ها دلم خنک شود


اگه یه کم فکر کنی می بینی زندگی ارزش زنده بودن رو نداره


اگه یه کم بیشتر فکر کنی می بینی که زندگی ارزش مردن رو هم نداره


اما اگه خیلی فکر کنی می بینی که مردن و زنده بودن


ارزش فکر کردن و نداره


یادت باشه چیزی که امروز داری شاید آرزوی دیروزت بوده


و بزرگترین آرزوی فردات


پس سعی کن قدر چیزی رو که امروز داری رو خوب بدونی


چون خیلی زود دیر میشه...


 

 

 

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 17:5 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

صبح روزی پشت در می آید و من نیستم      قصه ی دنیا به سر می آید و من نیستم 

یک نفر دلواپسم این پا و آن پا می کنم       کاری از من بلکه بر می آید و من نیستم

خواب و بیداری خدایا باز هم سر می رسد      نامه هایم از سفر می آید و من نیستم

 هرچه می رفتم به نبش کوچه او دیگر نبود      روزی آخر یک نفر می آید و من نیستم

 در خیابان در اتاقم روی کاغذ پشت میز           شعرتازه آتقدر می آید و من نیستم

 بعدها اطراف شب نشینی های من           بوی عشق تازه ترمی آید و من نیستم

 بعدها وقتی که تنها خاطراتم مانده است    عشق روزی رهگذر می آید و من نیستم



 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   

.....

 
 

آهسته آهسته می گذرم از گذار دنیای پرشتاب.فرصت اندک و مجال کوتاه و من که خواسته ها دارم بس دراز و بس فراوان از این فرصت بی مقدار...

مهلتم بی تمدید ودرنگم بی تکرار و من هنوزگرم تمدید توبه ها و تکرار خطاها و دوری و دوری و دوری از تو!

و من و پنداری عبث که اندیشه ام رابه بازی گرفته که آیا من و این مهلت و این درنگ عبث و بازیچه ایم؟!؟!

...واگر نه این مهلت به چه کار من و من به چه کاراین دنیا می آیم؟!...و گاهی در میان هجوم این اندیشه های باطل به رجعت می اندیشم  و باز آمدن به سمت تو آرزویم می شود!!باز هم اندکی تنها اندکی انگارانسان می شوم...

 

 

       



 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   
 

خواب دیدم...

خواب دیدم که زبانم لال،آرزومندی از تو شسته ام و روی امید از تو برداشته،سر به امان ابلیس گذارده ام...

 چه پوچ آرزومندِ وعده اش وامیدوارِ نویدش بودم و اوکه بسیار بسیار درِباغهای سبز به رویم گشوده بود و در پس هر در و هر باغ هیچ،هیچ جز دروغ و غرور و فریب نبود.

اینک زندگانی ام تعبیر این خواب پریشان شده است.

شیطان امانم را بریده و وعده هایش چون تار عنکبوتی پرهای پروازم به سمت تورا  به حصار کشیده است و غبار حضورش چشمم را تار وکم بینا کرده.

اما خداوندم این حضور ناچیز ابلیس چون لکه ای سیاه و کوچک و کم مقدار کِی تواند عظمت روشنایی تورا مخدوش کند مگر آنکه من کمتر،حتی کمتر از آن سیاهی کوچک شیطان باشم و در پس آن مدفون  گردم!

من،کوچک و ناچیز هستم...اما نه برای شیطان و سیاهی اش...که برای تو و عظمتت...

نوشته شده در سرزمین عشق



 
 
 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   
 

پروردگارا ...

انگار فرشتگان بیشتر میدانند که احوالم چگونه است و من و نفس من هردو از حال خویش بیگانه ایم و چه بگویم آنروز که شانه به شانه دو فرشته برای محاسبه اندازه ام پیش می آیند،حال آنکه ایشان از من به من آگاهترند و تو از آنها بر من آگاهتر.

خدایا…

میدانم و میدانی که در آن روز غفلت با خود خواهم آورد و غیر از آن هیچ، و چه میدانم من که چه اندازه نیک و خیر که از کف داده ام و چه میزان شر و بد که پس انداز دارم… و مبادا،مبادا خداوندم که آن دم پرده از اعمالم برکشی و از پس پرده ببینم تازه تر چهره ی حقیقی خویش را…

اما خداوندم…

حقیقت این است که هنوز اندکی فرصت برایم باقیست،هرچند کوتاه، و هرچند فاصله ی میان من و فرشتگان گواهی دهنده و آن روز اندک،اما هنوز من مانده ام و دمی،که ای کاش آن نیز هدر نشود…

           



 
 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   
 

خدایا…

به مدد وعده هایت،پیش چشمم فردا نمایان بود انگار،توشه بردوش به سمت تو روان بودم و هرچه از دیروز و امروز توانسته بودم در کوله بارم انباشته بودم.

اندکی انباشته ی نیک و شادمانی من از آنکه بهتر از آن را ارزانی ام خواهی کرد،و بسیاری اعمال بد و ترس از عدالت تو که به همان کردار بد خویشم مرا عقوبت خواهی بخشید.

پروردگارم…

با چه کسی غیر از تو می توان در فردایی چنین روشن معامله ای اینچون کریمانه انجام داد؟!

و از چه کسی جز تو توقع چنین عدالتی می رود؟!

اما خدایا…

هراس من هنوز از تصور چنین فردایی،از سهل انگاری در زاد و توشه ی نیک است و امیدواری ام تنها به عفو و کرم و بخشش توست…

            



 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   
 

 

پروردگارا... 

درکوران غریب دنیا در پی مامنی آشنا و معتمدی عزیز می گشتم تا به او تکیه کنم و یاریگرم باشد... و تو دستت را که فراتر و قدرتمند تر و عزیزتر از همه ی دستهاست بر سرم می گذاری تاغلبه ی هر کس و ناکسی بر من و دینم محال باشد.

پروردگارا...

اگر حکمتت مرا شامل باشد و یا به سبب نقصانم خوار و رانده ی در گاهت باشم،جزتو کیست  و غیر از دست توانمند تو کدام دست است که مرا از خفت و رنج برهاند؟!

نمیدانم خدایا...

انقدر که به یاری و مودت تو ایمان آورده ام و اعتماد دارم آیا توانسته ام اعتماد تو را به خویشتن داشته باشم؟!

و اگر نه،... ای کاش تنها و تنها مهرت و عشقت را داشته باشم...



 
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪  دوستت دارم   

 
 

از ما و فرشتگان هیچ یک نمیدانستیم که چرا از آنهمه مخلوق بی شمار من خلیفه شدم؟!؟!

و انگار نمیدانیم هنوز که چرا"من"،"خلیفه" قدر شرمم اندازه ی اعتماد تو نمی شود؟!

خدایا...

انگار فرشتگان بی راه نگفته بودند که من ناخلف بوده ام برای بندگی تو در این نا کجا...همین تبعید گاه را

می گویم،همین دنیای خودمون.

و حالا هنوز فرشتگان به تسبیح تو مشغولند و من دور از چشم آنان و درست زیر نگاه تو،یک به یک فرصت هارا به باد میدهم و دائم می گویم:امروز هم نه!از فردا آغاز می کنم،مطمئن باش این دفعه شروع خواهم کرد تا فرشته ها از حرفشان پشیمان شوند.

و تو پروردگارم،توکه میدانی،هر آنچه من و فرشته نمیدانیم،بگو،بگوکه من کیستم که به لطف مرا خلیفه خوانده ای؟!؟!...

 

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 17:2 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

چــرا، برای یه آدرس اینترنتی به جای یك دبیلیو، سه تا دبیلیو قرار دادند؟!

چــرا، ساعتها در صف دریافت چند پاكت شیرسوبسیدی می ایستیم، آنهم با تفاوت قیمتی ناچیز با شیر آزاد، ولی تحمل یك ثانیه دیر حركت كردن راننده جلویمان را پشت چراغ راهنمایی نداریم؟!

چــرا، در رستوران برای پرداخت صورت حساب بشدت تعارف می كنیم تا جایی كه ممكن است كار به نزاع بكشد، ولی در اولین فرصت میهمانمان را متهم به گدا صفتی می كنیم؟!

چــرا، غربی ها سالها تلاش می كنند و خودرو طراحی می كنند، ولی ما آنرا، با حذف تعدادی از امکانات و تجهیزات جانبی، ساده میسازیم و می فروشیم؟!

چــرا، غربی ها به قانون احترام می گذارند، ولی ما از قانون می گریزیم؟!

چــرا، در غرب هنگامی كه مدارس تعطیل میشوند دانش آموزان ناراحت می شوند، اما در ایران دانش آموزان از شادی كیف هایشان را به هوا پرت می كنند؟!

چــرا، غربی ها به دانشگاه می روند تا دانش بیاموزند، ولی ما میرویم كه مدرك بگیریم؟!

چــرا، غربی ها كارها را به شیوه علمی انجام میدهند، اما ما به شیوه استاد كاری و كدخدا منشی؟!

چــرا، در ایران فارغ التحصیلان مدیریت و علوم سیاسی غالبا" بیكارند، اما در عوض سیاستمداران و مدیران كشور همه پزشك، مهندس، روحانی و یا بنحوی كارشناسان رشته های دیگرند؟!

چــرا، آخرین ورژن نرم افزارها را بلافاصله روی رایانه هایمان نصب می كنیم ولی هرگز به دنبال استفاده از آن قابلیت جدید نیستیم؟!

چــرا، غربی ها خدمت نظام وظیفه را امری ملی و مقدس می دانند، ولی ما آنرا زور گویی تا جائیکه در قدیم عوام به خدمت نظام وظیفه می گفتند "اجباری"؟!

چــرا، اگر كسی به "ناموسمان" نگاهی چپ بیندازد می خواهیم شكمش را پاره كنیم، اما براحتی ناموس دیگران را ورانداز میكنیم؟!

چــرا، از قالب كردن اجناس قلابی و مواد فاسد به دیگران لذت می بریم؟!

چــرا، غالبا" تخیل را به تفكر ترجیح می دهیم؟!

چــرا، معمولا به دستور پزشك تمام دارویمان را مصرف نمی كنیم و به مجردی كه "احساس" بهبودی كردیم مصرف دارو را قطع می كنیم؟!

چــرا، جراحان ایران بر خلاف تعرفه های رسمی مبلغ كلانی از بیمار جداگانه دریافت می كنند؟!

چــرا، تقریبا" پنجاه سال است كه تیراژ كتاب های غیر درسی در ایران بین 2000 تا 3500 باقیمانده است. راستی مگر جمعیت ایران در این مدت ثابت بوده است؟!

چــرا، اكثر تعمیرگاه ها و مغازه دارها پیاده رو و خیابان را محل كسب و كار خود می دانند و مامور شهرداری هم مدام بدنبال جریمه برای "سد معبر" است؟!

چــرا، بخشی از فضای منزل را به مبل و میز نهار خوری اختصاص میدهیم ولی روی زمین می نشینیم و توی سفره غذا می خوریم؟!

چــرا، سالها اشیاء دست دوم منزل را در انبار نگه می داریم و از آنها استفاده نمی كنیم، ولی حاضر به بخشیدن آن به افراد مستحق نیستیم؟!

چــرا، در هر شرایطی منافع شخصی را به منافع جمع ترجیح میدهیم؟!

چــرا، یك عمر از ترس نداری با فلاکت زندگی می كنیم؟!

چــرا، برآیند كار دو نفر همیشه كمتر از دو است؟!

چــرا، بسیاری از مردم وقتی دستگاهی را می خرند قبل از خواندن دستور كاربری آن، آنرا روشن و با سعی و خطا سعی می كنند طرز كار آنرا یاد بگیرند و انگار مشغول "كشف" طرز كار آن هستند؟!

چــرا، با طناب مفت حاضریم خود را دار بزنیم؟!

چــرا، اگر پزشكی به ما داروی زیاد ندهد یا اگر هیچ دارویی ندهد، می گوییم بی سواد است و دیگر به او مراجعه نمی كنیم؟!

چــرا، هر كجا صف است فكر می كنیم خیرات است؟!

چــرا، فكر می كنیم مالیات پول زور است، ولی هنگامی كه خودرو ما به چاله های خیابان می افتد به دولت ناسزا می گوییم؟!

چــرا، هنگامی كه پلیس ما را جریمه می كند او را نامرد خطاب می كنیم، ولی رانندگان متخلف دیگر را ناسزا گفته و سراغ پلیس را می گیریم؟!

چــرا، بسیاری از مردم به هنگام گردشگری دوست دارند میوه های روی درخت باغ های دیگران را بچینند، در حالیكه مقدار زیادی میوه همراه خود دارند؟!

چــرا، به بدبینی بیش از خوش بینی تمایل داریم؟!

چــرا، حجم غذا برای اغلب ایرانی ها مهم تر از كیفیت آن است؟!

چــرا، ده ها سال است كه در آشپزی ایرانی تحولی پیدا نشده؟!

چــرا، بیشتر نواقص را می بینیم، ولی در رفع نواقص ناتوانیم؟!

چــرا، در میهمانی ها، ظاهر سازی جای واقعیت را می گیرد؟!

چــرا، منافع زود گذر را به منافع پایداری كه دیرتر بدست آید ترجیح می دهیم؟!

چــرا، در هر كاری اظهار فضل می كنیم و از گفتن نمی دانم شرم داریم؟!

چــرا، كلمه "من" را بیش از "ما" بكار می بریم؟!

چــرا، در شهرها خسارتی كه چاله ها و دست اندازها به خودروها وارد میكنند چند هزار برابر هزینه رفع آنها است ولی مدتها آنها را بحال خود رها می كنند؟!

چــرا، دریچه نگهداری خطوط تلفن، پنجره های فاضلاب و امثالهم همیشه یا پائین تر و یا بالاتر از سطح آسفالت خیابان است؟!

چــرا، غالبا" مهارت را به دانش ترجیح میدهیم؟!

چــرا، بیشتر در گذشته بسر میبریم تا جایی كه آینده را فراموش می كنیم؟!

چــرا، عقب افتادگیمان را بگردن كشورهای قدرتمند و توطئه آنها می اندازیم، ولی برای جبران آن قدمی بر نمی داریم؟!

چــرا، دائما" دیگران را نصیحت می كنیم، ولی خودمان به آنها عمل نمی كنیم؟!

چــرا، هنگامیكه به هدفمان نمی رسیم آنرا به حساب نصیب و قسمت یا سرنوشت و بدبیاری می گذاریم ولی هرگز به تجزیه و تحلیل علل آن نمی پردازیم؟!

چــرا، همیشه آخرین تصمیم را در دقیقه نود می گیریم؟!

چــرا، در ایران موتورسیكلت خودرو خانوادگی است و می شود تا شش نفر هم سوار آن بشوند؟!

چــرا، تقریبا" تمام اختراع ها و اكتشاف های دنیا بدست غربی ها انجام شده است، ولی ما در آن سهمی نداریم؟!

چــرا، هنر در ایران در حدی بسیار سطحی باقی مانده و به ساحت زیبائی شناسی ارتقاء نیافته است، ولی در غرب زیبائی شناسی خود دانشی عظیم شده و در طیفی وسیع رشد كرده است؟!

چــرا، با وجود اینكه می دانیم اغلب برندگان جوایز المپیاد های دانش سر از خارج در می آورند ولی كاری نمی كنیم و همچنان به برنده شدن افتخار می كنیم؟!

چــرا، اعداد، علم جبر، باروت و شاید خیلی چیزهای دیگر را ما شرقی ها خلق كردیم، ولی غربی ها استفاده وسیعی كردند، و ما در همان ابتدای كار ماندیم؟!

چــرا، غربی ها سالها تلاش می كنند و نرم افزار تهیه می كنند ولی ما حاضر بخرید رسمی آن نیستیم و در عوض قفل آنرا می شكنیم و به این كار خود افتخار هم میكنیم؟!

چــرا، در ایران به مجردی كه كمی برف می آید بلافاصله مدارس تعطیل می گردد، حتما" در كانادا، روسیه و كشور سوئد مدارس بیشتر سال تعطیل است؟!

چــرا، وقتی داماد می رقصه بهش پول می دن؟ مگه داماد رقاصه؟!

چــرا، وقتی یکی میمیره مشکی می پوشن؟ چــرا، نارنجی نمی پوشن؟ اگه مشکی رنگ غمه چــرا، اینهمه استفاده میشه؟!

چــرا، مردها هرزگی رو دوست دارن؟!

چــرا، وقتی به تقاطع می رسن بجای ترمز رو گاز فشار میارن؟!

چــرا، گرانترین ظروف منزل را برای نمایش در ویترین می گذاریم و هرگز از آنها استفاده نمی كنیم؟!

چــرا، ما اساسا" قادر به تئوریزاسیون پدیدارها نیستیم و طریقه كشف قانونمندی های طبیعت را نمی دانیم، ولی غربی ها بنیاد تفكرشان بر این اساس شكل گرفته است؟!

چــرا، یك ایرانی در كانادا یا آمریكا به سرعت پیشرفت می كند، ولی هموطنان او در ایران در حال درجا زدن هستند؟!

چــرا، غربی ها اطلاعات متعارف خود را روی شبكه اینترنت در دسترس عموم قرار می دهند، ولی ما آنها را برداشته و از همكارمان پنهان میكنیم؟!

چــرا، به مرده هایمان بیش از زنده هایمان احترام می گذاریم؟!

چــرا، مهم ترین اكتشافات باستانی ما بدست غربی ها انجام گرفته است؟!

چــرا، غربی ها ما را بهتر از خودمان می شناسند؟!

چــرا، معماری ساختمان هایمان از داخل دل می برند و از بیرون زهره؟!

چــرا، اگر بهترین سیستم تهویه را در محل كارمان داشته باشیم و بیرون از ساختمان هوا بشدت آلوده باشد، باز پنجره اطاق كارمان را باز میكنیم؟!

چــرا، در ایران كوزه گر از كوزه شكسته آب می خورد؟!

چــرا، به مراسم عزاداری بدون دعوت می رویم، ولی برای مراسم عروسی باید دعوتمان كنند؟!

چــرا، در ایران اغلب خانم ها یك لباس را دو بار در مهمانی تكرار شده ای نمی پوشند؟!

چــرا، در ایران اغلب خانم ها پول خرج كردن شوهرشان را برای آنها، دلیل علاقه می دانند؟!

چــرا، در ایران اغلب خانم ها به هنگام راه رفتن در محل های عمومی رفتار طبیعی ندارند و طوری وانمود می كنند كه همه نگاه ها متوجه آنها است؟!

چــرا، اغلب خانم های ایرانی اضافه وزن دارند، ولی در مهمانی ها تظاهر به رژیم لاغری می كنند؟!

چــرا، در غرب دختران جوان آرایش نمی كنند و آرایش خاص پیر زنها است، ولی در ایران عكس این جریان دارد؟!

چــرا، در غرب كارمندان بعد از بازنشستگی به گشت و گذار می پردازند، ولی در ایران گوشه نشین و افسرده می شوند؟!

چــرا، در ایران، خودروهای چهل پنجاه سال پیش را استفاده می كنند، ولی در غرب هر خودرو بعد از معمولا" پنج سال به قبرستان می رود؟!

چــرا، صبر می كنیم تا وسیله مورد استفاده مان خراب شود بعد به فكر رفع نقص آن می افتیم، در حالیكه در دستورالعمل نگهداری آن قید شده كه بعد از گذشت زمان معینی باید مورد بازدید قرار بگیرد؟!

چــرا، فكر میكنیم با صدقه دادن خود را در مقابل اقدامات نابخردانه مان بیمه می كنیم؟!

چــرا، عده ای جنس ارزان و با كیفیت پایین را به جنس گران و با كیفیت بالا ترجیح می دهند؟!

چــرا، به هنگام مدیریت در سازمانی زور را به درایت ترجیح می دهیم؟!

چــرا، پزشک های ما مدارك تحصیلی خود را قاب می كنند و در مطب روی دیوار در معرض دید عموم قرار می دهند؟!

چــرا، وقتی پای استدلالمان می لنگد با فریاد می خواهیم طرف مقابل را قانع كنیم؟!

چــرا، در اغلب خانواده ها فرزندان باید از والدین "حساب" ببرند، به جای اینكه به آنها احترام بگذارند؟!

چــرا، می گوئیم مرغ همسایه غاز است؟!

چــرا، انتقاد پذیر نیستیم و فكر می كنیم كسی كه عیب ما را به ما بگوید بدخواه ما است؟!

چــرا، چشم دیدن افراد برتر از خودمان را نداریم؟!

چــرا، فرصت و تحمل شنیدن دو کلمه حرف حساب را نداریم؟!

چــرا، وقتی پشت سر یکنفر صحبت میکنن اصلا فکر نمیکنن این غیبته؟!

چــرا، وقتی شکلات تعارف میکنن اگه بیشتر از یکی بردارن زشته؟!

چــرا، بند کتونی رو دور مچ پا میبندن ولی بند کفش رو نه؟!

چــرا، بیدار شدن از خواب تو یه صبح ابری یا بارونی براشون خیلی سخته؟!

چــرا، واسه مهاجرت دنبال یه جای خوش آب و هوا می گردن؟!

 

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 16:32 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

.............تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی، 

 اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی كه

حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات ورای مصلحت‌انديشی بروی .....

 

لطفا این مطلب را به دقت مطالعه کنید و اندکی روی مفاهیم آن دقت کنید.فکر کنم

 هرکس به قدر تشنگی از آن بچشد! با زندگی روزمره خیلی از ما مطابقت میکند:

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،اگر كتابی نخوانی،اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،اگر از خودت قدردانی نكنی.


به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،  وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.


به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ ی عادات خود شوی،  اگر هميشه از يك راه تكراری بروی ..اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی، يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.


تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت، از احساسات سركش، و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،

و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند دوری كنی . . .


تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،  اگر برای مطمئن در نامطمئن

 خطر نكنی، اگر ورای روياها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .


امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميري
!!...

 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

باز هم پاییز

 

فصل باد و برگ و باد و برگ . . .

http://marshal-modern.ir/Archive/15298.aspx

 

 

فصل رنگ و رنگ و رنگارنگ. . .

http://marshal-modern.ir/Archive/15294.aspx

 

 

فصل نیمکت

http://marshal-modern.ir/Archive/15302.aspx

 

 

فصل مشق و ....

http://marshal-modern.ir/Archive/15307.aspx

 

مشق و

http://marshal-modern.ir/Archive/15303.aspx

 

 

عشق و

http://marshal-modern.ir/Archive/15308.aspx

 

 

عشق و  

http://marshal-modern.ir/Archive/15293.aspx

 

 

انار . . .

  http://marshal-modern.ir/Archive/15310.aspx

 

 

فصل باز باران با ترانه

http://marshal-modern.ir/Archive/15306.aspx

 

 

با گوهر های فراوان. . ..

http://marshal-modern.ir/Archive/15297.aspx

 

فصل چتر و خیس

http://marshal-modern.ir/Archive/15305.aspx

 

 

فصل شیدایی

http://marshal-modern.ir/Archive/15309.aspx

 

 

و انتظار. . .

http://marshal-modern.ir/Archive/15304.aspx

 

 

فصل مهر

http://marshal-modern.ir/Archive/15300.aspx

 

 

و مهرگان

http://marshal-modern.ir/Archive/15301.aspx

 

 

فصل یلدا

http://marshal-modern.ir/Archive/15295.aspx

 

و چله . . .

http://marshal-modern.ir/Archive/15296.aspx

 

 

پاییز

http://marshal-modern.ir/Archive/15299.aspx

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 16:31 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

به نام معبود زیبایی ها

 

روزگاری نه چندان دور در یکی از همین روزهای خدا ، فاصله هزار شالیزاری بین من و تو، شد یک شالیزار.من قدم گذاشتم در هوای خزان دیده پاییزی و ایستادم روبروی لبخند همیشه مهربانت و گفتم: امروز 300 سال، پیش از 1384  است... و من و تو ، در یک غروب ساده بارانی ، بی دغدغه ترافیک و ...

عاشق هم شدیم ... زیبای زیبا ...!!!

 

 

نمی دونم کجای خاطراتم با تو تلخ بود که فکر می کنی برای من هم تلخ بوده ... چون تمام خاطراتم با تو دوست داشتنی و به یاد موندنی شد ... متوجه نشدم از چی اطلاع نداشتی ... ولی چه تو برای من کامنت میزاشتی یا نمیزاشتی ... من این وبلاگ و به روز می کردم ... من بعد رفتنت منتظر برگشتنت نبودم ... حتی اگه روزی دوباره هم کلام هم بشیم ... یا روزی هم دیدار هم بشیم ... باز هم دلیل بر بازگشت منو تو نمیشه ... دوست داشتن من تحلیل نشد ... حتی ذره ای هم کم نشد ... فقط خودشو توی صندقچه قلبم پنهان کرد ... تا راهو برای دوست داشتنهای دیگه باز کنه ... این طبیعت زندگیه ... قانون دنیاست ... دل به دنبال زیبایی و دوست  داشتنها میره اگه مانعش بشی در حقش ظلم کردی ... پس حواست باشه به دلت ظلم نکنی ...

برام سخته که وبلاگو حذفش کنم ... انگار که بخوام دلمو نابود کنم ... ولی چشم

به خاطر تو ... به خاطر خاطره های قشنگ و پاکمون ...

دیگه اینجا نمی نویسم ...

مرور زمان خودش این کلبه رو حذف می کنه ...

 

من در انتخاب تو شک نکردم ... اشتباه نکردم ... تو بهترین انتخاب من بود ی برای تجربه اولین عشق ...

تو آدم موفقی هستی ... اینو با تمام وجودم حس می کنم ...

پس شک نداشته باش به هیچی ... به خودت ... حتی توی شرایط سخت از عهده زندگی بر میای ...

کافیه به هدفت ایمان داشته باشی ...

همیشه منتظر موفقیتت هستم

 

برام دعا کن ... دعا کن که تو انتخاب های دیگمم اشتباه نکنم ...

 

 

توی زندگیم خداحافظی و پایان معنایی نداره ... بهت میگم خداحافظ

که تنها خدای مهربان حافظ توست

 

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

برات می نویسم ، برام بنویس ...

من که هرآن چه داشتم اول ره گذاشتم

حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو

                                                                        

به نام خدا ...

«سرانجام يک روز مي فهمي ، همه اينها ، يک رابطه خاص بين تو و خداست .

 و نه رابطه اي بين تو و ديگران ... ... ... »

 

قبول کن نوشتن و از خود گفتن یه خورده سخته ... اول از هیچ چیزو همه چیز ...: من همیشه به بزرگیت ایمان داشتمو دارم ...

توی این مدت گفتم وبلاگ و کنار بزارم تا تو هم راحت تر .......

اوم ... من کجا ی قصه بودم ؟!

 من خوبم خیلی بهتر از قبل ... خیلی بهتر ... خیلی چیزا تغییر کردو نکرد همونجور که مطمئنم واسه تو هم تغییر کرد ... از همه نظر حساب کن ... ( خیلی راحت دارم تورو مخاطبم قرار میدم نه ؟!!! )

 

ببین اگه دوس داشتی بیا ... البته منظورم دوس داشتن نیستااا خودت میدونی چی میگم ...

 

مثه همیشه یه عالمه حرف داشتم که بزنم اما الان همش پرید ...

از حال و احوالاتم که بخوای بدونی توی وبلاگ جدید یه چیزایی هست ...

 

.حتي در مواقعي که شرايط آنطور که دلم ميخواهد نيست احساس خوبي دارم.

 

حالا نوبتی هم که باشه نوبت تو ...

 

 جدا از این همه بی حوصلگی و خمیازه و غم تو چطوری ،خوبی ؟

 جدا از این همه دغدغه و تکرار و روزمرگی تو چی کار ا میکنی ؟

برام بنویس

برام بنویس از بزرگیت ... برام از افکارت بگو ... برام بنویس از سردی هوا ... از امتحانای پایان ترم و میان ترم ... برام بنویس ...

برام از خوشمزگی و قشنگی بنویس ...

برام بگو که تغییر آدمهارو دیدی یا نه ؟ برام بنویس از بزرگی خدا ...که تا حالا چند بار بهت ثابت شده ؟

برام ننویس

برام از دروغ و زشتی ننویس ... برام ننویس زندگی توخالیه ... برام ننویس غم بزرگه ...

برام ننویس که مشکل تموم شدنی نیست ... برام ننویس از بی هدفی ...

برام از عشق و عظمت بنویس ... برام از یه مذهب جدید از یه دین جدید بگو

من یه دین ساختم واسه خودم یه دین کاملا مجزا ... تو چی ؟

برام بنویس از دینت ... از خدا بنویس

 

برام بنویس از رفت و آمدا ... از دستپختت بنویس ... ( توی آشپزی همونی که بودم هستم فقط ماکارونی یاد گرفتم )

برام بنویسیااااااااااا ... ... ...

برام از هر چیزی که دوست داری و دوست دارم بنویس ... ... ... 

 

به پایان فکر نکن ... اندیشیدن به پایان هر چیز شیرینیه حضورش را تلخ می

کند . بگزار پایان،تو را غافلگیر کند، درست مانند آغاز...

 

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 


 

من ابری بودم سرگردان ، ابری پر شورو لبریز از زمزمه های باران ، بارانی گرم از سوز فراق یاران . ابری بزرگ که هیچگاه نتوانست با یک دنیا باران ،

 تن گلبرگی خشک را نمدار کند .

آری ابری بودم بزرگ ، ولی تیره و کبود .

رو سیاه مانده ای از گذشته های دور ،

خاکستری به جا مانده از آتش جفای یاران ،

بزرگ شده ای به دست بازیهای آسمان ،

و سرگردان به دست طوفان تقدیر .

نه از صدای رعد و برقم کسی لرزید    نه از برق تندرم چشمی زده شد

ازرطوبت گفتارم خاک سخت،نرم نشد،وحتی شبنم حرفهایم برروی گلی ننشست

روزی در پاییز تنم ، دلم هوای باریدن کرد .

نمیدانستم کجا حرفهایم را ببارم .

رفتم و رفتم تا به خانه دل او رسیدم ،

خانه ای بزرگ و وسیع بود .

ولی نمیدانم چرا ،

با این همه وسعت جایی برای تن سرد و حقیر من نداشت .

آری آنجا سرای امید بود ، و برای من سرای یاس و نا امیدی جایی وجود نداشت.

ولی با این تفاسیر باریدم و باریدم تا از روزنی بدان خانه وارد شدم .

در آن سرا ، عشق ، صفا، وفا، مهر و محبت آموختم .

و آن سرای محبت ، پل پرواز خوشبختی های من شد ...

 

 

 

                                                                         

نه من سراغ شعر میروم ... 

نه شعر از من ساده سراغی گرفته است ...

 تنها در تو به شادمانی مینگرم ...

هرگز تا بدین پایه بیدار نبوده ام ... از شب که گذشتیم حرفی بزن ...

نه من سراغ شعر میروم ... نه شعر از من ساده سراغی گرفته است ...

 تنها در تو به حیرت مینگرم ...

 هرگز تا بدین پایه عاشق نبوده ام ...

 پس اگر این سکوت تکوین خوانا ترین ترانه من است ...

 تنها مرا زمزمه کن ای ساده ی صبور ...

 حالا از همه اینها گذشته بگو ... راستی در آن دور دست گمشده ...

 هنوز کودکی با دو چشم درشت مرا مینگرد؟! ... .

 

 
 
 

خاطرات گذشته

Welcome Signs Words # 226332

تا بدانند سرنوشتش را در چه مایه ...

                                   برچه پایه باید نهاد

تصمیم گرفت خاطرات گذشته اش را بنگارد

و به خدمت سرنوشت سازانش بگمارد ...

عجبا ! دید که در کلبه نگون بختش

- حتی برای نمونه -

                                 یک مداد هم ندارد !

از انبار یک تاجر لوازم و تحریر

شبانه یک ملیون مداد به سرقت برد !

و تمامی یک ملیون مداد را تراشید ،

چرا که میخواست خاطرات گذشته را

                                 بلاوقفه ، بنگارد ...

چرا که نمی خواست خاطرات گذشته را

                                  ناتمام بگذارد ...

غرق در دریای پرواز تفکراتی فاقد فرودگاه

با سرکشیدن جرعه شرابی از آه

                                    آغاز به نوشتن کرد ....

« خاطرات گذشته » اش در یک جمله پایان یافت :

و آن جمله این بود :

                تمامی عمرم را ، تراشیدن مدادها به هدر دادند ...

... و سرنوشت سازان

                       سرنوشت اورا

- با مایه گرفتن از سرگذشت او -

                                                بر پایه ( هدر ) نهادند ... .

Purple Red Gold Glitter Mouse Glitters # 174064

 
 
 

*تو راست می گی واقعیت با خیال بافی فرق داره *

* دارم خیالاتم و بیرون می ریزم *

*  تا جا برای تنها واقعیت زندگیم وا بشه *

 

... ... ... ... ...

 
 
 

بايد خودم ميديدمش !!!

یک روز سرد زمستانی شیوانا برای رسیدن به مدرسه عجله داشت . راهش را کج کرد و از راهی میانبر و نا آشنا به سوی مدرسه رفت . به دلیل ریزش باران گودال های پر از آب در مسیر راه ایجاد شده بودو بعضی از چاله ها زیر آب مخفی شده بودند .

شیوانا بر اثر عجله ای که داشت پایش سر خورد و داخل یکی از چاله ها افتاد و سرا پا خیس و کثیف شد . وقتی به مدرسه رسید ، شاگردان از دیدن استاد خود به آن شکل و شمایل ناراحت شدند و هر کدام چیزی گفتند .

یکی گفت : " کدخدا به عندان نماینده مردم باید چاله های معابر شهر را پر میکرد تا در زمستان مردم دچار این مشکلات نشوند .

دیگری گفت : " نباید استاد را تنها می گذاشتیم . یکی از ما همیشه باید این جور مواقع کنار استاد باشد تا ایشان دچار این زحمات نشوند . "

غریبه ای از راه رسید و گفت : " در عجبم چرا فرشته های آسمان به یاری استاد نشتافتند و او را از چاله سر راه خود آگاه نکردند تا ایشان در چاله سقوط نکنند و به این روز نیفتند . "

 

همهمه ای در بین جمع در گرفت و همه دنبال مقصر این ماجرا بودند . شیوانا سرو وضع خود را خشک کرد و کنار اجاق ایستاد و با تبسم گفت :

" مقصر اصلی خود من بودم که بی احتیاطی کردم و با فرض کم عمق بودن پایم را روی گودال عمیق گذاشتم . این بدن به طور امانت از سوی کاینات در اختیار من قرار گرفته و اولین کسی که باید از آن محافظت کند خودم هستم . باید احتیاط میکردم و خودم اول گودال را میدیدم .

 

باید خودم می دیدمش.!

 

 

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 13:33 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 
 
 
 
 

Tarkesh.Blogfa.com

 

آن لحظه که از نیاز، انسان

دارد نه کم از هوای حیوان

یک دانه گندم طلایی

از تشت طلا گرانبهاتر

در حادثه های ناگهانی

سالم ز مریض مبتلاتر

آسوده مباش که بی نیازی

یک آنِ دگر پر از نیازی

آنجا که تو فرعون زمانی

در تیررس باد خزانی

 

 
 
 
 

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

Tarkesh.Blogfa.com

     آرام کلیدش را در قفل انداخت.مواظب بود که قفل در صدا ندهد.گیوه های چرکش را که به زحمت سفیدی اش دیده می شد،از پایش درآورد. نوری که از لای پرده هواکش به راهرو می تابید،سایه اش را روی زمین پهن کرده بود.دستش را به طرف کلید برق برد تا روشنش کند،اما ترسید بچه هایش بیدار شوند.دستش را پس کشید.دستهای بزرگ ترک خورده اش را برد طرف در.نگاهش افتاد به نقاشی روی دیوار. او را با بغلی پر از میوه کشیده بودند.درشت زیرش نوشته بودند«بابا».

نقاشی در اشک چشمهایش وارونه شد. آرام دستگیره را پایین کشید.«تق...!»بدنش لرزید.«نکند که...»

مینا زیر چشمی پدرش را نگاه کرد.یواشکی روی شانه هایش غلت خورد و آرام در گوش مهتاب زمزمه کرد:«نکنه چشمهات رو باز کنی که بابا خجالت بکشه.»

 داستانی که در متن بالا خوندین داستان یه دختر 12 ساله‌ی ملایری به نام «فاطمه مظفری» بود که عنوان « داستان برگزیده جایزه ادبی اصفهان» رو به خودش اختصاص داد.

 
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
 
 

 
 

تنها بازمانده‌ي يك كشتي شكسته به جزيره ي كوچك خالي از سكنه اي افتاد.او با دلي لرزان دعا كرد كه خدا نجاتش دهد. اگر چه روزها افق را به دنبال ياري رساني از نظر مي گذراند كسي نمي آمد.سر انجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها كلبه اي بسازد تا خود را از عوامل زيان بار محافظت كند و دارا يي هاي اندكش را در آن نگه دارد.اما روزي كه براي جستجوي غذا بيرون رفته بود'''''''''''''''' به هنگام برگشتن ديد كه كلبه اش در حال سوختن است و دودي از آن به سوي آسمان ميرود.متاَسفانه بدترين اتفاق ممكن افتاده و همه چيز از دست رفته بود.از شدت خشم و اندوه در جا خشكش زد.فرياد زد: "خدايا تو چطور راضي شدي با من چنين كاري بكني؟"صبح روز بعد با بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك مي شد از خواب پريد.كشتي اي آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته '''''''''''''''' از نجات دهندگانش پرسيد:"شما ها از كجا فهميديد من در اينجا هستم؟"آنها جواب دادند:" ما متوجه علايمي كه با دود مي دادي شديم."وقتي اوضاع خراب مي شود'''''''''''''''' نا اميد شدن آسان است.ولي ما نبايد دلمان را ببازيم '''''''''''''''' چون حتي در ميان درد و رنج '''''''''''''''' دست خدا در كار زندگي مان است.پس به ياد داشته باش : دفعه ي ديگر اگر كلبه ات سوخت و خاكستر شد '''''''''''''''' ممكن است دود هاي برخاسته از آن علايمي باشد كه عظمت و بزرگي خدا را به كمك مي خواند.

 

 

 
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
 
 

 

 

میون یه دشت لخت، زیر خورشید کبیر

مونده یه مرداب پیر، توی دست خاک اسیر

منم اون مرداب پیر، از همه دنیا جدام

داغ خورشید به تنم، زنجیر خورشید به پام

 

من همونم که یه روز میخواستم دریا بشم

میخواستم بزرگترین دریای دنیا بشم

آرزو داشتم برم تا به دریا برسم

شب رو آتیش بزنم تا به فردا برسم

اولش چشمه بودم زیر آسمون پیر

اما از بخت سیاه، راهم افتاد به کویر

چشم من به اونجا بود پشت اون کوه بلند

اما دست سرنوشت، سر رام یه چاله کند

توی چاله افتادم خاک منو زندونی کرد

آسمون هم نبارید اون هم سرگرونی کرد

حالا یه مرداب شدم یه اسیر نیمه جون

یه طرف میرم تو خاک یه طرف به آسمون

خورشید از اون بالاها، زمین هم از این پایین

هی بخارم میکنن زندگیم شده همین

با چشام مردنم رو، دارم اینجا میبینم

سرنوشتم همینه من اسیر زمینم

هیچ چی باقی نیست ازم، قطره های آخره

خاک تشنه همین هم داره همراش می بره

خشک میشم تموم میشم فردا که خورشید بیاد

شن جامو پر می کنه که میاره دست باد

[ دوشنبه دوازدهم مهر 1389 ] [ 13:30 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

باز هم چشمان من

 

رنگ بی خوابی شده

 

باز قلبم شعله ی

 

عشق و بی تابی شده

 

باز بر بام شبم

 

ماه مهتابی شده

 

باز می خوانم که من

 

خسته ام از این همه دلبستگی

 

خسته ام از زندگی

 

خسته ام از این سکوت و بندگی

 

خسته ام از جملگی

 

باز بیزارم من از تکرار شب

 

می پرم آهسته از دیوار شب

 

می زنم فریاد و دستم در هوا

 

مانده قلبم زنده در آوار شب

 

 

 

شب شروع بی امان گریه هاست

 

روز آغاز دروغ خنده هاست

 

روز و شب اما چه فرقی می کند؟

 

آخر هر خنده وقتی

 

اشک گرمی پا به پاست

 

 

باز نفرین بر دروغ

 

خنده های بی فروغ

 

خنده های پر فریب و پر دروغ

 

خنده هایی از سر دیوانگی

 

یا دروغین مستی و دلدادگی

 

 

خنده هایی یخ زده

 

قلب هایی غم زده

 

ای خدا نفرین به قلبی کز دروغ

 

عشق را بر هم زده

 

 

باز بارانی دروغ

 

می چکد از آسمان

 

نغمه می خواند به من

 

ماه و خورشیدی دروغ

 

باز می تابد به من

 

باز می پرسم ز خود

 

رنگ بی خوابی چه شد؟

 

عشق و بی تابی کجاست؟

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

عشق من بمون..

دلواپسم نزار..

بی تو نمیگذره..

این روز و روزگار...

من با تو دلخوشم..

وقتی کنارمی..

وقتی تو یارمی..

آرووم ندارمی...

عشق من بمون..

باز با من بخون..

این ترانه ی ...

پاک و مهربون..

من با تو دلخوشم..

وقتی کنارمی..

وقتی تو یارمی..

آرووم ندارمی...

عشق من بمون..

دلواپسم نزار...

بی تو نمیگذره..

این روز و روزگار...

عشق من بمون..

میدونم نیستی..

سر پیمونت...

میدونم عشقم..

شده زندونت...

میدونم عشقم..

شده زندونت...

عشق من بمون..

دلواپسم نزار...

بی تو نمیگذره..

این روز و روزگار...

من با تو دلخوشم..

وقتی کنارمی..

وقتی تو یارمی..

آرووم ندارمی...

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
من هوای آزادی می خواهم

نفس درروشنایی می خواهم

من لمس توراباهیچ چیزعوض نمی کنم

احساس توراداشتن چه زیباست

من تورامی خواهم ای آزادی

بی تو پوچم ناچیز

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
 

غم دل به اوگفتم خندید

دلم رابه اودادم پس داد

برای اوماندم

افسوس اونماند

ائعشق رانمی فهمید

وآرام می خندید

                          

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
روزی خواهم آمدوپیامی خواهم آورد

دررگ هانورخواهم ریخت

وصداخواهم زدای سبدهاتان پرخواب سیب آوردم سیب سرخ خورشید

خواهم آمدگل یاسی به گداخواهم داد

زن زیبای جذامی راگوشواری دیگرخواهم بخشید

 

                                               سهراب سپهری

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
 
 
کاش فکرفرداخوش بود

زندگی آوازیک ققنوس بود

کاش پرنده به من حس پرواز می داد

زندگی لمس خوش پروازبود

کاش پروازمی آموختم من

زندگی باپروازخوش تراست    

                                  این شعرازخودمه                                 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
 

 

آوازققنوس زیباست اگرهواپاک ترباشد محبت زیباست اگربی ریاباشد عشق زیباست اگرواقعی باشد دنیازیباست اگردرآن دورویی نباشد آزادی زیباست اگردرست معنی شود اسلام هم زیباست اگردرست تفسیرشود                                                                                                                    

[ یکشنبه یازدهم مهر 1389 ] [ 20:56 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

روز و شبم را گذراندم در قدر ناجا                        هر روز می رفت و تکرار بود و باز فردا

هر روزش تنبیه داشت هر تنبیهش بسی سختی      یک شبش سرد و یک شبش در عطش گرمی

خدا نیارد آن روز را که نگهبان باشی                    چشمان خسته و در انتظار افسر نگهبان باشی

روز ها قبل از سحر ز خواب برخاستن                   شب ها تا دیر وقت بیداری و ساختن

شب و روزمان را کاری نکردن                             جز تنبه دور برجک و گرد و خاک خوردن

چقدر سخت بود اوایل برای همه                            برپا دادن ، نظافت ، صبحگاه و رژه

حال رسیده ایم به انتهای دوره                              همه چشم انتظار روز آخر و پایان دوره

نمی دانم چه حالی خواهم شد بعد ها                       با شنیدن نام مرکز آموزشی قدر ناجا

چه روز هایی داشتیم در قدر ناجا                          در آن هادی شهر و شهر غم ها

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

عشق يعني مستي و ديوانگي
عشق يعني با جهان بيگانگي
عشق يعني شب نخفتن تا سحر
عشق يعني سجده ها با چشم تر
عشق يعني سر به دار آويختن
عشق يعني اشک حسرت ريختن
عشق يعني در جهان رسوا شدن
عشق يعني مست وبي پروا شدن
عشق يعني سوختن يا ساختن
عشق يعني زندگي را باختن
عشق يعني انتظار و انتظار
عشق يعني هر چه بيني عکس يار
عشق يعني ديده بر در دوختن
عشق يعني در فراقش سوختن
عشق يعني لحظه هاي التهاب
عشق يعني لحظه هاي ناب ناب
 
 
 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 

زير خاكستر ذهنم باقيست

آتشي سركش و سوزنده هنوز

يادگاريست زعشقي سوزان

كه بود گرم و فروزنده هنوز

عشقي آن گونه كه بنيان مرا  

سوخت از ريشه و خاكستر كرد

 غرق در حيرتم از اينكه چرا

 مانده ام زنده هنوز

 گاهگاهي كه دلم مي گيرد

 پيش خود مي گويم

 آن كه جانم را سوخت

 ياد مي آرد از اين بنده هنوز ؟

 سخت جاني را بين

 كه نمردم از هجر

 مرگ صدبار به از

 بي تو بودن باشد

 گفتم از عشق تو من خواهم مرد

 چون نمردم ، هستم

 پيش چشمان تو شرمنده هنوز

 گرچه از فرط غرور

 اشكم از ديده نريخت

 بعد تو ليك پس از آن همه سال

 كس نديده به لبم خنده هنوز

 گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت

 سالها هست كه از ديده من رفتي ، ليك

 دلم از مهر تو آكنده هنوز

 دفتر عمر مرا

 دفتر ايام ورق ها زده است

 زير بار غم عشق

 قامتم خم شد و پشتم بشكست

 در خيالم اما

 همچنان روز نخست

 تويي آن قامت بالنده هنوز

 در قمار غم عشق

 دل من بردي و با دست تهي

 منم آن عاشق بازنده هنوز

 آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

 گر كه گورم بشكافند به عيان مي بينند

 زير خاكستر جسمم باقيست

 آتشي سركش و سوزنده هنوز

 
 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 


وقتي که گريه ام ميگيره دلم ميگه مبارکه

قدر اشکهاتو بدون هنوز چشات بي کلکه

وقتي که گريه ام ميگيره يه آسمون باروني ام

اما به کي بگم خدا من تو خودم زندوني ام

سرمو بالا مي گيرم کسي جوابم نميده

خيلي شب هاست يه رهگذربه گريهام نخنديده

يه روزو روزگاريه منو  يه دنيا بي کسي

شدم يه مشت خاطره يه کوره ي دلواپسي

مي خوام تلافي نکنم حرمت دل رو ميشکنم

دارن به جرم ساده گيم چوب حراجم مي زنن

تو اين ولايت غريب دل مرده ها عزيز ترن
قحطي عشق عاشقاست قلب هاي سنگي مي
خرن

 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 

                                       واسه لحظه رسیدن به تو از خودم گذشتم

برای دیدن عکس ها به ادامه مطلب مراجعه کنید

واسه تنها پناهم از دلم چه زود گذشتم

                                                  ***                                                

نمی دونستم که عشقم واسه تو راه گذر شد

واسه از من گذشتن حتی اون نگات عوض شد                            

                                  هنوزم تو شک و تردید شب و تا سحر می شینم

که چرا عشقم برایت مثل رهگذر هوس شد

حتی اون نگاه سادت که دلم دیوونه می کرد                                                   

دیگه غمگینه بگو تو،چرا معنای دگر شد                                                                      

وقتی که نگات می کردم ، شک عشق توی چشات بود

اما حالا چی، کجا رفت ، چی شد اون عشق خدایی

دل من دیوونه می شه وقتی چشمات و نبینم                                                                  

وقتی که دیگه بدونم تو دلت جایم نمیشه                                                             

 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
 

 عشق يعني يك سلام و يك درود

 عشق يعني درد و محنت در درون

 عشق يعني يك تبلور يك سرود

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني يك شقايق غرق خون

 عشق يعني زاهد اما بت پرست

 عشق يعني همچو من شيدا شدن

 عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

 عشق يعني بيستون كندن بدست

 عشق يعني آب بر آذر زدن

 عشق يعني چون محمد پا به راه

 عشق يعني عالمي راز و نياز

 عشق يعني با پرستو پرزدن

 عشق يعني رسم دل بر هم زدن

 عشق يعني يك تيمم يك نماز

 عشق يعني سر به دار آويختن

 عشق يعني اشك حسرت ريختن

 عشق يعني شب نخفتن تا سحر

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني مستي و ديوانگى

 عشق يعني خون لاله بر چمن

 عشق يعني شعله بر خرمن زدن

عشق يعني آتشي افروخته

 عشق يعني با گلي گفتن سخن

 عشق يعني معني رنگين كمان

 عشق يعني شاعري دلسوخته

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني سوز ني آه شبان

 عشق يعني لحظه هاي التهاب

 عشق يعني لحطه هاي ناب ناب

 عشق يعني ديده بر در دوختن

 عشق يعني در فراقش سوختن

 عشق يعني انتظار و انتظار

 عشق يعني هر چه بيني عكس يار

 عشق يعني سوختن يا ساختن

 عشق يعني زندگي را باختن

 عشق يعني در جهان رسوا شدن

 عشق يعني مست و بي پروا شدن

 عشق يعني با جهان بيگانگى
 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 


مردم برای توجیه کارهای خود زیاد از این حرف ها می زنند؛ اما با یک بررسی دقیق تر می بینیم که در اکثر موارد دو نفر پیش از معاشقه پنهانی زندگی کاملاً آرام و شادی را دنبال می کردند و مشکل خاصی هم نداشتند. چنین افرادی تنها به این دلیل وارد مقوله احساسی می شوند که بتوانند از طریق آن خیانت های بی دلیل خود را توجیه نمایند.

عاشق بودن لزوماً باعث نمی شود که افراد از حس شهوت خود دست بکشند. هر ازدواج خورشت غلیظی است از احساسات بیشماری است که شهوت، تنفر، ناکامی در عشق، خشم، و خودکشی نیز شامل آن می شود. شاید احمقانه باشد که بخواهید یک چنین رژیم غنی احساسی را تنها با بازگو کردن یک سوال: "دوستم داره؟ دوستم نداره؟" آن هم با کندن گلبرگ های گل نرگس جواب بدهید. به هر حال اکثر مردم این سوال را مطرح کرده و خوشان هم به آن پاسخ می دهند.

عاشق نبودن دلیل محکمی برای خیانت کردن نیست. تمام افرادی که خیانت می کنند عاشق کسی که با او رابطه پنهانی دارند نیستند

 
 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 
 
 
شعرهایت با تاخیر به من می‌رسند


و حرفهایم را از زبان باد می‌شنوی


اصلا باید این پنجره همیشه باز را ببندم


پرده را بکشمو فکر کنم

دنیا کمی چرخیده


تو ساکن دریایی شده‌ای


که هر روز موج به موج به من نزدیکتر می‌شود

و من دختری که هر غروب

تنها با گردنبند جدیدی از مروارید به خانه برمی‌گردد

شاید اصلا باید دوباره به دنیا بیاییم
تو ماه شوی

تا صبح تمام آسمان را قدم بزنی

چشمک ستاره‌ها را ن

تا زودتر از همیشه طلوع کنم
نه

حتی اگر دنیا بچرخد

دوباره به دنیا بیاییم

فاصله دیواریست

که هیچ گاه کوتاه نمی‌آید ...

 
 
 
 
 

 

[ یکشنبه یازدهم مهر 1389 ] [ 20:51 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

همان يك لحظه اول

كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان

جهان را با همه زيبايي و زشتي

بروي يكدگر ويرانه ميكردم .

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

كه در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم

نخستين نعره مستانه را خاموش آندم

بر لب پيمانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

زمين و آسمان را

واژگون ، مستانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد ! 

اگر من جاي او بودم

نه طاعت ميپذيرفتم

نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگر ها تيز كرده

پاره پاره در كف زاهد نمايان

سبحه صد دانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يكي مجنون  صحرا گرد بي سامان

هزاران ليلي نازآفرين را كو بكو

آواره و ديوانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سراپاي وجود بي وفا معشوق را

پروانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي

تا كه ميديدم عزيز نابجايي ، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد

گردش اين چرخ را

وارونه بي صبرانه مي كردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

كه ميديدم مشوش عارف و عامي زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم كُش

بجز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فكري

در اين دنياي پر افسانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !

 

اگر من جاي او بودم

 

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و ، تاب تماشاي تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد

وگرنه من به جاي او چو بودم

يكنفس كي عادلانه سازشي

با جاهل و فرزانه ميكردم

 

عجب صبري خدا دارد !    عجب صبري خدا دارد !

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

طربت لیلی

شنیدستم که مجنون دل افکار

بشد از مردن لیلی خبردار

گریبان چاک کرده تا به دامان

بسوی طربت لیلی شتابان

بدیده کودکی آنجا ستاده

به هر سو دیده حسرت گشاده

سراغ طربت لیلی از او جست

پس آن کودک بخندیدو به او گفت:

که ای نشنیده نام عشق مجنون

که ای نادیده نام عشق مجنون

تورا مجنون اگرچه عشق بودی

زمن کی این تمنا می نمودی

برو مجنون به مدفن گه رجو کن

ز هر خاکی کفی بردارو بو کن

ز هر خاکی که بوی عشق برخواست

یقین دان طربت لیلی همان جاست.

بهترین و جدیدترین خدمات وبلاگ نویسان جوان                www.bahar22.com

روزه یک سو شد وعید آمد و دلها بر خاست            می ز میخانه به جوش آمد و می باید خواست

نوبه  زهد فروشان    گران  جان     بگذشت            وقت    رندی   و    طرب  کردن  رندان  پیداست

                                         

                                       عیدتون مبارک

عكس و تصاویر زیبا برای زیباسازی وبلاگ شما -------------- بهاربیست دات كام ------------- bahar22.com ------------ عكس تصاویر زیباسازی وبلاگ فارسی

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

نازنینان

 

                 اهل  دل  ای  نازینانم  سلام                    سایتان اینجا همیشه مستدام

                 با شما قلبم منور  می شود                    حال من یه حال دیگر می شود

                 حرف دل,  اینجا  پناهم  میدهد                 دلبری قول نگاهم می دهد

                 بزمتان  , جان  مرا بر  باد  کرد                   حرف دل,ما را چنان معتاد کرد

                 حرف دل, پر گشته از یاران عشق              گونه ها تر گشته از باران عشق

                 عاشقان مبهوت خالش میشوند               مست و شیدای وصالش می شوند  

    

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

بنده عشق

 

       

تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

علی (ع)

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

                   /

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

عاشقانه

جملگی  در حکم  سه  پروانه ایم

                                                      در  جهان  عاشقان  افسانه ایم

اولی خود را به شمع نزدیک کرد

                                                     گفت هان  من  یافتم  معنای  عشق

دومی  نزدیک  شعله  بال  زد

                                                     گفت هان من سوختم در سوز عشق

سومی  خود  داخل  آتش  فکند

                                                    آری  آری  این  بود  معنای  عشق

 
 
 
 
 
[ یکشنبه یازدهم مهر 1389 ] [ 20:47 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

 

 

پرواز تا بی نهایت

 

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""



خسته از راه، کنار مادر

توی ماشین پدر خوابیدم

پلکهایم که به هم افتادند

خواب یک صحن کبوتر دیدم



صبح وقتی که دو چشمم وا شد

شادمان مثل گلی خندیدم

آخر از پنجره پشت اتاق

گنبد زرد رضا را دیدم



دل من مثل کبوتر پر زرد

رفت و بر شانه گلدسته نشست

اشک در چشمه چشمم جوشید

بغضم آیینه شد اما نشکست



پدر آماده شد از من پرسید:

دوست داری که تو را هم ببرم؟

گفتم:آری! ولی آنجا چه کنم؟

مادرم گفت: زیارت پسرم!



گر چه زود آمده بودیم ولی

در حرم جای دل من کم بود

هر کسی با او؛ چیزی می گفت

گوییا با همه کس محرم بود



هر کجا رفتیم آنجا پر بود

پر ز نجوای دل و دست دعا

یک طرف قصه پر غصه در

یک طرف ذکر غریب الغربا



در رواق حرم پر نورش

کاش دست دل من رو می شد

می شدم من آن آهوی غریب

باز او ضامن آهو می شد

 

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

 

پای خود را می گذارم در حرم

از دلم پر می کشد اندوه و غم


با کبوترهای گنبد می روم

توی خال آسمان گم می شوم


شاپرکها، تشنه دیدار نور

شادمان سر می رسند از راه دور


چشم خود را در حرم وا می کنند

شمع را یکباره پیدا می کنند


شمع جمع شاپرکهایی رضا

ای کلید ساده مشکل گشا


آن گل زیبا گل خوشبو تویی

ای رضا جان ضامن آهو تویی

 

با نگاهت چون کبوتر کن، مرا

تا بگیرم اوج، خوشحال و رها



می شوم من روز و شب همسایه ات

می شود چتر دو بالم سایه ات

 

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

 

کاش من یک بچه آهو می شدم

می دویدم روز و شب در دشتها


توی کوه و دشت و صحرا روز و شب

می دویدم تا که می دیدم تو را


کاش روزی می نشستی پیش من

می کشیدی دست خود را بر سرم

 

شاد می کردی مرا با خنده ات

دوست بودی با من و با خواهرم

 

چونکه روزی مادر م می گفت تو

دوست با یک بچه آهو بوده ای


خوش به حال بچه آهویی که تو

توی صحرا ضامن او بوده ای


پس بیا من بچه آهو می شوم

بچه آهویی که تنها مانده است


بچه آهویی که تنها و غریب

در میان دشت و صحرا مانده است


روز و شب در انتظارم پس بیا

دوست شو با من مرا هم ناز کن


بند غم را از دو پای کوچکم

با دو دست مهربانت باز کن

 

 

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 


 

 

 

 

 

 



"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" 



اى که عزت و زیبایى از آن اوست

اى که نیرو و کمال از آن او است

اى که پادشاهى و جلال از آن او است

اى که بزرگ و برتر او است

 اى پدید آرنده ابرهاى سنگین

اى که او سخت کیفر (یا سخت نیرو) است

 اى که او  در حساب کشیدن سریع است

اى که او در کیفر سخت است

اى که پاداش خوب نزد او است

 اى که نزد او است مایه و اصل کتابها

 

 

[ یکشنبه یازدهم مهر 1389 ] [ 20:42 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

گالری عکس پیکسفا - pixfa.net

 pixfa.net

[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 20:32 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

چگونه با احساس تنهایی مقابله کنیم؟

http://arash-moghimian.persiangig.com/image/ocean-of-tears/nimkate%20khali.jpg


آیا شما هم احساس تنهایی می کنید ؟ آیا از این حس ناراحت هستید؟

یك پژوهش جدید پیشنهاد می‌كند: تغییر در نحوه درك و تصور فرد نسبت به دیگران موثرترین راه كار برای مقابله با تنهایی است كه بعنوان فاكتوری پرخطر در بروز بیماریهای قلبی و سایر مشكلات سلامتی شناخته شده است.

به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا، ‌اخیرا محققان از عوارض و اثرات منفی تنهایی، افزایش فشار خون، خواب نامطلوب، زوال عقل و سایر مشكلات برای سلامتی را برشمرده‌اند. این تاثیرات تایید می‌كند كه تنهایی یك فاكتور خطرزا برای سلامتی مثل چاقی و سیگار كشیدن است كه می‌توان با در نظر گرفتن آن از چندین بعد سلامت بیماران را بهبود بخشیده و تقویت كرد.

جان كاسیوپو، پروفسور روانشناسی دانشگاه شیكاگو در این تحقیق متذكر شد: مردم هر روز بیش از گذشته تنها می‌شوند و این مشكل شناخته برای سلامتی رو به افزایش است. اگر ما بدانیم كه تنهایی با بروز بیماری ارتباط دارد پرسش بعدی این است كه برای برطرف كردن این فاكتور خطرزا چه كاری می‌توانیم انجام دهیم.

به گزارش شیكاگو تریبون، پروفسور كاسیوپو و دستیاران وی در این پژوهش دریافته‌اند كه برای مقابله با مشكل تنهایی اصلاح در درك اجتماعی موثرتر از ایجاد مهارت‌ها و فرصت‌های اجتماعی برای تعاملات اجتماعی عمل می‌كند.

این تحقیق در مجله «بازبینی شخصیت و روانشناسی اجتماعی» منتشر شده است.
محققان می‌گویند: اگر افراد بتوانند درك خود را نسبت به اطرافیانشان تغییر دهند در برقراری ارتباط با آنها و رهایی از تنهایی موفق‌تر خواهند بود.

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

 

باد می وزد …

میتوانی در مقابلش هم دیوار بسازی ، هم آسیاب بادی

تصمیم با تو است . . .

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زیباترین حکمت دوستی ، به یاد هم بودن است ، نه در کنار هم بودن . .. .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

دوست داشتن بهترین شکل مالکیت

و مالکیت بدترین شکل دوست داشتن است . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

خوب گوش کردن را یاد بگیریم…

گاه فرصتها بسیار آهسته در میزنند . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اگر یک روز هیچ مشکلی سر راهم نبود ، میفهمم که راه را اشتباه رفته ام . . .

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

مهم بودن خوبه ولی خوب بودن خیلی مهم تره . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

فراموش نکن قطاری که از ریل خارج شده ، ممکن است آزاد باشد

ولی راه به جائی نخواهد برد . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زندگی کتابی است پر ماجرا ، هیچگاه آن را به خاطر یک ورقش دور نینداز . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

گروه

 

مثل ساحل آرام باش ، تا مثل دریا بی قرارت باشند ... . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

بیا لبخند بزنیم بدون انتظار هیچ پاسخی از دنیا . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

به کم نور ترین ستاره ها قانع باش ، که چشم همه به سوی پر نور ترین ستاره هاست . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

فکر کردن به گذشته ، مانند دویدن به دنبال باد است . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

گروه

 

آدمی ساخته افکار خویش است ، همان خواهد شد که به آن می اندیشد . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

امروز را برای ابراز احساس به عزیزانت غنمینت بشمار

شاید فردا احساس باشد اما عزیزی نباشد . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اگر صخره و سنگ در مسیر رودخانه زندگی نباشد

صدای آب هرگز زیبا نخواهد شد . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

گروه

 

کسی را که امیدوار است هیچگاه نا امید نکن ، شاید امید تنها دارائی او باشد . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

از انسانها غمی به دل نگیر؛ زیرا خود نیز غمگین اند؛

با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند؛ پس دوستشان بدار اگر چه دوستت نداشته باشند . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

تاریک ترین ساعت شب درست ساعات قبل از طلوع خورشید است

پس همیشه امید داشته باش . . .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

چه خوب می شد اگر ، اطلاعات را با عقل اشتباه نمی گرفتیم و عشق را با هوس و حقیقت را با واقعیت
 

[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 18:48 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

اثرات لبخند بر روابط اجتماعی

http://www.napteam.com/wp-content/uploads/2008/05/smile.jpg

 

ظاهر صورت همواره روابط اجتماعی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد اغلب افرادی كه چهره جذاب‌تری دارند از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار هستند.


ظاهر صورت همواره روابط اجتماعی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد اغلب افرادی كه چهره جذاب‌تری دارند از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار هستند. در میان اجزای صورت بعد از چشم‌ها، لبخند بیشترین توجه مخاطب را به خود جلب می‌كند. به‌رغم این‌كه زیبایی مساله‌ای نسبی و فردی است، لبخند زیبا در دندانپزشكی ویژگی‌های خاصی دارد و اغلب از آن به عنوان «لبخند هالیوودی» نام برده می‌شود. بنابراین داشتن بعضی ویژگی‌ها در نظر اغلب مردم، زیبا به نظر می‌رسد با این حال عدم وجود آنها نمی‌تواند الزاما به معنی مشكل تلقی شود.


دندان‌های مرتب و ردیف:
داشتن دندان‌هایی پاكیزه كه در یك قوس مرتب قرار دارند و هنگام لبخند بخوبی نمایان می‌شوند، از ویژگی‌های جدایی‌ناپذیر لبخند زیبا محسوب می‌شود.


هماهنگی قوس دندان‌ها با انحنای لب:
در یك لبخند زیبا قوس دندانی با انحنای لب پایین هنگام لبخند هماهنگ است. اگر به جای این انحنا دندان‌ها در یك خط مستقیم قرار گرفته باشند، لبخند ظاهری خشن و مصنوعی پیدا می‌كند.


میزان دیده شدن دندان‌های بالا در لبخند:
در یك لبخند كامل، تمام طول دندا‌ن‌های قدامی بالا نمایان می‌شوند و حتی دیده شدن مقداری از لثه نیز باعث جوان تر به نظر رسیدن لبخند می‌شود. با این حال اگر مقدار زیادی از لثه در لبخند دیده شود از آن به عنوان لبخند لثه‌ای (Gummy Smile) نام برده می‌شود كه از زیبایی لبخند می‌كاهد. گفتنی است كه با افزایش سن، به طور طبیعی میزان نمایان شدن دندان‌های بالا در لبخند كاهش می‌یابد و این به دلیل افتادگی لب بالاست و كاملا طبیعی است.


به‌رغم این ویژگی‌ها، درك هر فرد از زیبایی خود مهم‌ترین معیار زیبایی است و تحقیقات نشان داده كه در بسیاری از موارد افرادی كه نقص زیبایی واضحی در چهره خود دارند (به عنوان مثال شكاف لب و كام)، آن را به عنوان قسمتی از وجود خود پذیرفته‌اند و براحتی نقش اجتماعی خود را ایفا می‌كنند ولی افرادی كه تنها نقص كوچكی در دندان‌ها و صورت خود دارند (به عنوان مثال یك بی‌نظمی دندانی مختصر) گاهی این مساله را آنقدر در ذهن خود بزرگ كرده‌اند كه زندگی اجتماعی آنها تحت تاثیر قرار گرفته و مانع فعالیت طبیعی‌شان در جامعه می‌شود.

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

شهر تهران از بالاي برج ميلاد






















Here under is our home f.m.

























 

[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 18:39 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]


 































وقتی سارا دخترک هشت ساله‌ای بود، شنید که پدر و مادرش درباره برادر کوچکترش صحبت می‌کنند. فهمید که برادرش سخت بیمار است و آنها پولی برای مداوای او ندارند. پدر به تازگی کارش را از دست داده بود و نمی‌توانست هزینه جراحی پرخرج برادر را بپردازد. سارا شنید که پدر آهسته به مادر گفت: فقط معجزه می‌تواند پسرمان را نجات دهد
سارا با ناراحتی به اتاق خوابش رفت و از زیر تخت قلک کوچکش را در آورد. قلک را شکست، سکه‌ها را روی تخت ریخت و آنها را شمرد، فقط پنج دلار!

بعد آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چند کوچه بالاتر به داروخانه رفت. جلوی پیشخوان انتظار کشید تا داروساز به او توجه کند ولی داروساز سرش شلوغ‌تر از آن بودکه متوجه بچه‌ای هشت ساله شود
دخترک پاهایش را به هم می‌زد و سرفه می‌کرد ولی داروساز توجهی نمی‌کرد. بالاخره حوصله سارا سر رفت و سکه‌ها را محکم روی شیشه پیشخوان ریخت.....

داروساز جا خورد، رو به دخترک کرد و گفت: چه می‌خواهی؟
دخترک جواب داد:‌ برادرم خیلی مریض است، میخواهم معجزه بخرم.
داروساز با تعجب پرسید: ببخشید؟!
دخترک توضیح داد: برادر کوچک من، داخل سرش چیزی رفته و بابایم می‌گوید که فقط معجزه می تواند او را نجات دهد. من میخواهم معجزه بخرم، قیمتش چند است؟!
داروساز گفت: متأسفم دختر جان، ولی ما اینجا معجزه نمی‌فروشیم.

چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت: شما را به خدا، او خیلی مریض است، بابایم پول ندارد تا معجزه بخرد این هم تمام پول من است، من کجا می‌توانم معجزه بخرم؟

مردی که گوشه ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت، از دخترک پرسید چقدر پول داری؟
دخترک پولها را کف دستش ریخت و به مرد نشان داد. مرد لبخندی زد و گفت: آه چه جالب، فکر می‌کنم این پول برای خرید معجزه برادرت کافی باشد!
بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت:‌ من میخواهم برادر و والدینت را ببینم، فکر می‌کنم معجزه برادرت پیش من باشد.
آن مرد دکتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شیکاگو بود
فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت
پس از جراحی، پدر نزد دکتر رفت و گفت: از شما متشکرم، نجات پسرم یک معجزه واقعی بود. می‌خواهم بدانم بابت هزینه عمل جراحی چقدر باید پرداخت کنم؟
دکتر لبخندی زد و گفت:‌ فقط پنج دلار

 

 

یکی بود یکی نبود

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/e/ec/Qashqae-thumb.JPG

 

یک مرد بود که تنها بود. یک زن بود که او هم تنها بود . زن به آب رودخانه نگاه می کرد و غمگین بود . مرد به آسمان نگاه می کرد و غمگین بود.
خدا عم آنها را می دید و غمگین بود .
خدا گفت :
شما را دوست دارم پس همدیگر را دوست بدارید و با هم مهربان باشید .

مرد سرش را پایین آورد؛ مرد به آب رودخانه نگاه کرد و در آب زن را دید . زن به آب رودخانه نگاه می کرد، مرد را دید .
خدا به آنها مهربانی بخشید و آنها خوشحال شدند . خدا خوشحال شد و از آسمان باران بارید .
مرد دستهایش را بالای سر زن گرفت تا زیر باران خیس نشود . زن خندید .
خدا به مرد گفت :
به دستهای تو قدرت می دهم تا خانه ای بسازی و هر دو در آن آسوده زندگی کنید .
مرد زیر باران خیس شده بود . زن دستهایش را بالای سر مرد گرفت . مرد خندید .
خدا به زن گفت :
به دستهای تو همه ی زیبایی ها را می بخشم تا خانه ای را که او می سازد، زیبا کنی .
مرد خانه ای ساخت و زن خانه را گرم و زیبا کرد . آنها خوشحال بودند .
خدا خوشحال بود .
یک روز زن ، پرنده ای را دید که به جوجه هایش غذا می داد . دستهایش را به سوی آسمان بلند کرد تا پرنده میان دستهایش بنشیند . اما پرنده نیامد . پرواز کرد و رفت و دستهای زن رو به آسمان ماند . مرد او را دید . کنارش نشست و دستهایش را به سوی آسمان بلند کرد .
خدا دستهای آنها را دید که از مهربانی لبریز بودند . فرشته ها در گوش هم پچ پچی کردند و خندیدند .
خدا خندید و زمین سبز شد .
خدا گفت :
از بهشت شاخه ای گل به شما خواهم داد .
فرشته ها شاخه ای گل به دست مرد دادند . مرد گل را به زن داد و زن آن را در خاک کاشت . خاک خوش بو شد.
پس از آن کودکی متولد شد که گریه می کرد . زن اشک های کودک را می دید و غمگین بود . فرشتها به او آموختند که چگونه طفل را دی آغوش بگیرد و از شیره جانش به بنوشاند .
مرد زن را دید که می خندد . کودکش را دید که شیر می نوشد . بر زمین نشست و پیشانی بر خاک گذاشت .
خدا شوق مرد را دید و خندید . وقتی خدا خندید، پرنده بازگشت و بر شانه ی مرد نشست .
خدا گفت :
با کودک خود مهربان باشید ، تا مهربانی را بیاموزد . راست بگویید ، تا راستگو باشد . گل و آسمان و رود را به او نشان دهید ، تا همیشه به یاد من باشد .
روزهای آفتابی و بارانی از پی هم گذشت . زمین پر شد از گل های رنگارنگ و لابلای گل ها پر شد از بچه هایی که شاد دنبال هم می دویدند و بازی می کردند .
خدا همه چیز و همه جا را می دید .
خدا دید که زیر باران مردی دستهایش را بالای سر زنی گرفته است ، که خیس نشود . زنی را دید که در گوشه ای از خاک با هزاران امید شاخه ی گلی را می کارد .
خدا دستهای بسیاری را دید که به سوی آسمان بلند شده اند و نگاه هایی که در آب رودخانه به دنبال مهربانی
می گردند و پرنده هایی که ...
خدا خوشحال بود
چون دیگر
غیر از او هیچ کس تنها نبود .

 

 

 
[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 18:37 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

                   عشق  نمیپرسه تو کی هستی . عشق فقط میگه تو مال منی...

                         ***********************************

                   عشق نمیپرسه اهل کجایی.فقط میگه توی قلب من زندگی میکنی..

                        ***********************************

          عشق نمیپرسه چیکار میکنی.فقط میگه باعث میشی قلبم به ضربان بیفته

                       ************************************

                       عشق نمیپرسه چرا دوری فقط میگه همیشه با منی.

                       ************************************

                      عشق نمیپرسه دوستم داری...فقط میگه دوستت دارم.

                    

*************************************************************

          ای که میپرسی نشان عشق چیست.عشق چیزی جز ظهور مهر نیست.

                                 عشق یعنی مهر بی چون وچرا.

                          ******************************

                                 . عشق یعنی کوشش بی ادعا.

                          ******************************

                                    عشق یعنی مهر بی ام واگر

                         *******************************

                                 عشق یعنی دل تپیدن بهر دوست

                        ********************************

                                 عشق یعنی جان من قربان اوست

                        ********************************

                                 عشق یعنی خواندن از چشمان او

                       *********************************

                                      حرفهای دل..بدون گفتگو

                      **********************************

                                  عشق یعنی عاشق بی زحمتی

                     ***********************************

                                   عشق یعنی بوسه بی شهوتی

                     ***********************************

                                       عشق یار مهربان زندگی

                     ***********************************

                                         بادبان ونردبان زندگی

                    ************************************

                                                ودرپایان

                                          *************

                                       عشق یعنی همه چیز....

 

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

 

                   عشق  نمیپرسه تو کی هستی . عشق فقط میگه تو مال منی...

                         ***********************************

                   عشق نمیپرسه اهل کجایی.فقط میگه توی قلب من زندگی میکنی..

                        ***********************************

          عشق نمیپرسه چیکار میکنی.فقط میگه باعث میشی قلبم به ضربان بیفته

                       ************************************

                       عشق نمیپرسه چرا دوری فقط میگه همیشه با منی.

                       ************************************

                      عشق نمیپرسه دوستم داری...فقط میگه دوستت دارم.

                    

*************************************************************

          ای که میپرسی نشان عشق چیست.عشق چیزی جز ظهور مهر نیست.

                                 عشق یعنی مهر بی چون وچرا.

                          ******************************

                                 . عشق یعنی کوشش بی ادعا.

                          ******************************

                                    عشق یعنی مهر بی ام واگر

                         *******************************

                                 عشق یعنی دل تپیدن بهر دوست

                        ********************************

                                 عشق یعنی جان من قربان اوست

                        ********************************

                                 عشق یعنی خواندن از چشمان او

                       *********************************

                                      حرفهای دل..بدون گفتگو

                      **********************************

                                  عشق یعنی عاشق بی زحمتی

                     ***********************************

                                   عشق یعنی بوسه بی شهوتی

                     ***********************************

                                       عشق یار مهربان زندگی

                     ***********************************

                                         بادبان ونردبان زندگی

                    ************************************

                                                ودرپایان

                                          *************

                                       عشق یعنی همه چیز...

 

.

 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 
 

1دو نفر در طول مهماني كنار هم نشسته بودند و يك كلمه هم با هم حرف نزدند. پس از دو ساعت يكي از آنها به ديگري گفت: پيشنهاد مي‏كنم حالا در مورد موضوع ديگري سكوت كنيم!


-2 به غضنفر گفتند: ۱۷ شهريور چه روزيه؟ کمی فکر کرد و گفت: فکر می کنم ۱۵ خرداد باشه!


-3  غضنفر دو تا بلوك سيماني رو گذاشته بوده رو دوشش،‌ داشته مي‌برده بالاي ساختمون. صاحب‌كارش بهش ميگه: تو كه فرقون داري،‌ چرا اينا رو ميگذاري رو كولت؟! غضنفر ميگه: ‌اون دفعه با فرقون بردم، اون چرخش پشتم رو اذيت مي‌كرد!


-4 اصفهانيه موز می‌خوره معده‌اش تعجب می کنه !


-5 بهمن و علی(اصفهانی) سرباز بودن. بهمن ميميره، علی ميره برای خانواده بهمن تلگراف بزنه که بهمن مرده. مسئول تلگراف‌خونه می‌گه: هر کلمه هزار تومان، برای تاريخ و امضا هم پول نمی‌گيريم. علی می‌گه بنويس: بهمن تير خرداد مرداد !


-6 غضنفر عقب عقب راه ميرفته، ازش ميپرسند: چرا اينجوري راه ميري؟ ميگه:آخه بچه‌ها ميگن از پشت شبيه آلن دلوني!


-7 به غضنفر ميگن چرا زن نميگيري؟ ميگه: اي بابا، كي مياد زنش رو بده به ما؟!


-8 باباهه (حواسش نبوده که کلاهش سرشه) به بچه‌اش می‌گه برو کلاه منو بيار. بچه می‌گه: بابا کلاهت که رو سرته! باباهه می‌گه: اه...پس...نمی‌خواد بری بياريش!


-9 آرنولد ميره آبادان، همون شب اول آبادانيه تو خيابون بهش گير ميده كه: ولك تورو جون بوات.. تو رو جون ننت، فردا ما رو تو خيابون ديدي بهم سلام كن! خلاصه اونقدر التماس ميكنه، تا آخر آرنولد قبول ميكنه. فرداش آبادانيه داشته با دو سه تا از رفيقاش تو خيابون ‌چرخ ميزده، يهو ارنولد مياد ميگه: سلام عبود! آبادانيه ميگه: اَاه‌ه‌ ... باز اين سيريش اومد!


-10 از يه امريكايي و يه آفريقايي و يه ايراني می پرسن: نظرتون راجع به کوپن گوشت چيه؟آمريکايي می‌گه: کوپن چيه؟ آفريقايي مي‌گه: گوشت چيه؟ ايرانيه مي‌گه: نظر چيه؟!

برای خوندن بقیش برین ادامه مطلب...


:ادامه مطلب:
 
 
[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 17:24 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

 

موزیک ویدئو


Enrique Iglesias Ft Pitbull
I Like It


Saeed Nasiri
Faghat Ye Bar


Lasgo
Tonight

Cascada
Pyromania Live
http://ax.dl3nter.net/v1460.jpg
Mahmood
Nefrin

Ehsonoddin Moein
mage man mesle toam

Basshunter
Saturday
http://ax.dl3nter.net/v1463.jpg
Eddie & Mabna & Shahrock
Hell

Eminem
Not Afraid

Dan Balan
Chica Bomb

Miley Cyrus
Live In London

Hooman Sezavar
Delshoore

Petek Dinçöz
Kibarca

Sohrab & Tahmineh
Be Khatere Manam Shode

Mansour
Mikham Bahat Beraghsam

Kesha
Take It Off

Shervin
Iran

Navid & Omid
Che Eshkali Dare

Eminem Ft Rihanna
Love The Way You Lie

7th Band
Khosh Migzare

Babak Rahnama &Sasver Band
Emshab

Adam Lambert
Whataya Want From Me Live

Bassmonkeys & Soulshaker
Bad 4 My Health

Fugative
Bad Girl


Mojan Yz & Saman Pi & Hosein Eblis
Chalim 2

 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

سفر کردم که از یادم بری دیدم نمیشه

آخه عشق یه عاشق با ندیدن کم نمیشه

غم دور از تو بودن یه بی بال و پرم کرد

نرفت از یاد من عشق... سفر عاشق ترم کرد

$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$

تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی

تو موج سبزه سبزه تن صحرا تو بودی

مگه میشه ندیدت تو حرفای شبونه

مگه میشه نبردت تو شر عاشقونه

$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$&$

هنوز پیش مرگتم من

بمیرم تا نمیری

خوشم با خاطراتت

اینو از من نگیری...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 
 
 

 

 

یه سلام پر از غم

یه سلام پر از درد

یه سلام پر از بغض

یه سلام پر از اشک

یه سلام پر از پوچی

یه سلام پر از بی کسی

یه سلام پر از تنهایی

یه سلام پر از دلشکستگی

یه سلام پر از عشق مرده...

                                                به خدا دیگه خسته شدم...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 


دلخسته ام از اینجا...

                        از آدمای دنیا...

                                         همین امروز و فردا...

                                                           دل میزنم به دریا...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

 
 

من و غم و تنهایی و بی کسی

کجایی که ببینی تنهایی ام بی انتهاست

کجایی که ببینی دلم هوای هوایت را دارد

کجایی که بیایی و باز دستهایت را به من هدیه دهی

کجایی که بخندی و مرا شاد کنی

کجایی که باز طنین صدایت به زخم عشقم التیام ببخشد

کجایی که دوباره بوسه هایت بر دلم تسکین شود

کجایی که چشمانت به چشمانم اشک را تقدیم کند

کجایی که ببینی شدم تنهای تنها...

کجایی...

به خدا دلم اونقدر گرفته که نمیتونم بگم

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

 
 
همه چیز آرام ...

                      و چه غمگین است قلب من...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

 
 
             درون سینه ام تاریک است...

          بدنبال عکس و تصویری نباش...



نه همین تنگی این تنگ قفس میکشتم

                                             که ز بس تنگ بود سینه نفس میکشتم...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 
 

بازم دلم گرفته...

 


 
 
 
 
 

همچو باران آرام

                       همچو باد ساکت

همچو آیینه شفاف

                       همچو آسمان صاف

اما...

فقط خاطرات آنروز هاست که دلداریم میدهد...



 

یاد باد آنروز ها را ... یاد باد...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

 

من برای تو میخونم       

                          هنوز از اینور دیوار

هرجای قصه که هستی        

                          خاطره ها مو نگهدار

تو نمیدونی عزیزم

                          حال و روزگار ما رو

توی ذهن آینه بشکن

                          تک تک خاطره ها رو


بین من و عشق یه دیوار است

چه سخت و بلند و طویل...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 

 
 
 
 

ستار آی ستاره

                            بگو یارم چه حاله

بازم آفتاب غروب کرد

                            دوتا چشمام به ماهه


عشق من میمیرم آخر از غم تو

                                        عشق من قاتلم داغ ماتم تو


 
 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  


 

سلام به همه

آهای عاشقای دل سوخته ...

ببینید دشت عشق رو تا بفهمید سرزمین عشق چه شکلیه...

یه دنیا حرف تو دل همتون انبار شده

میدونم که اگر بخوام در صندوقچه ی دلتون رو باز کنم همتون یه دریا اشک بهم هدیه میکنید...


دوستان خوبم هرکس که اومد سرزد

اسمشو بگه و خبر بده که از کدوم شهر یا استان هستش

نمیدونم چرا اما ...

خیلی دلم گرفته...

 
 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  


 
 

اولین بار فقط خودم بودم و خودم

دیدی بعضی اوقات یه سری خاطرات رو به یاد میاری

من الان اونجوری شدم...

نمیدونم چجوری توصیف کنم

اما هم قشنگه هم خیلی سخته

انگار همین دیشب بود ...

کاش میشد زمان به عقب بر گرده ...

اما نمیشه...

جاش همیشه خالیه...

دلم براش خیلی تنگ شده...

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 
 
 

 
 

آهای عشق کجایی

                         دلم هواتو کرده

آهای عشق کجایی

                         بیا و به روزگارم بنگر

آهای مجنون کجایی

                        لیلی ترکت را گفت تا درس عشق را برایت توصیف کند

آهای زندگی کجایی

                       دلم برایت تنگ شده...

حال من ماندم خاطرات و بی کسی و من...

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::     دوستت دارم  

 
 

 
 

زندگی یعنی ماه داشتن

زندگی یعنی آسمان را داشتن

زندگی یعنی بیصدا هوای عشق را داشتن

زندگی یعنی بودن درون شیشه عمر کسی

زندگی یعنی جاده ی خاکی را به مقصد آسمان پیمودن

زندگی یعنی تنها و آرام گریستن

زندگی یعنی نگاهی پر غرور به آسمان سرد

زندگی یعنی بدنبال ردپای عشق قدم زدن تا رسیدن...

دویدیمو دویدیم هیچ جا رامون ندادن

گفتن که توی جاده دونده ها زیادن

دویدیمو دویدیم  قصه ی زندگی بود

که قصه ی زندگی به نام عاشقی بود

 

 

[ دوشنبه پنجم مهر 1389 ] [ 16:46 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

آیا می دانید؟

در کنیا یک سوم درآمد هر خانواده صرف رشوه دادن می شود.

**********
رقم معاملات غیرقانونی مواد مخدر در جهان به 400 میلیارد دلار می رسد.

**********
یک سوم آمریکایی ها سفر موجودات فضایی به زمین را باور می کنند.

**********
در بیش از 150 کشور جهان اعمال شکنجه صورت می گیرد.

**********
هر روز یک هفتم جمعیت جهان یعنی 800 میلیون نفر گرسنه می مانند.

**********
احتمال زندانی شدن مردان سیاه پوست آمریکایی 33 درصد می باشد.

**********
یک سوم جهان در شرایط جنگی به سر می برد.

**********
احتمال دارد ذخایر نفتی جهان در سال 2040 به پایان برسد.

**********
82 درصد سیگاری های جهان در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند.

**********
70 درصد مردم جهان غیر از زبان رایج در کشورشان هیچ زبان دیگری را نشنیده اند

**********
یک چهارم درگیری های مسلحانه برای دست یابی به منابع طبیعی صورت می گیرد.

**********
در قاره آفریقا 30 میلیون نفر به ایدز مبتلا شده اند.

**********
هر سال ده زبان به جمع زبان های مرده دنیا می پیوندد.

**********
تعداد افرادی که در اثر خودکشی جان خود را از دست می دهند، بیشتر از تعداد کسانی است که ضمن درگیری ها کشته می شوند.

**********
در آمریکا هر هفته به طور متوسط 88 دانش آموز به شکل مسلح وارد کلاس درس می شوند.

**********
در جهان حداقل 300 هزار نفر زندانی عقیدتی وجود دارد.

**********
در نبردهای مسلحانه سراسر جهان 300 هزار سرباز کودک در حال جنگیدن هستند

**********
ارزش مالی بازار فروش فیلم های پورنوگرافی در آمریکا ده میلیارد دلار برآورد میشود.

**********
هزینه تسلیحاتی آمریکا 33 برابر بیشتر از هفت دولتی است که کاخ سفید آنها را با لقب «دولت های قلدر» معرفی می کند

**********
در دنیا 27 میلیون برده وجود دارد.
**********
آمریکایی ها در هر ساعت 5/2 میلیون عدد بطری پلاستیکی را به جمع زباله ها اضافه می کنند. یعنی در عرض سه هفته می توان با روی هم گذاشتن این بطری ها با خطی پلاستیکی کره زمین را به کره ماه متصل کرد.

**********
هر انگلیسی روزانه به طور متوسط 300 بار در محوطه تحت پوشش دوربین های مدار بسته قرار می گیرد.

**********
120 هزار زن و دختر جوان هر سال به خریدارانی در اروپای غربی فروخته می شوند.
**********
هر عدد میوه کیوی که بوسیله هواپیما از زلاند نو به انگلستان حمل می شود، پنج برابر وزن خود گاز گلخانه ای به جو زمین اضافه می کند.

**********
بدهی آمریکا به سازمان ملل متحد از مرز یک میلیارد دلار گذشته است.

**********
احتمال بروز مشکلات روانی در فرزندان خانواده های فقیر، سه برابر بیشتر از احتمال بروز همین مشکلات در کودکان خانواده های مرفه می باشد.

**********
آیا میدانید که در برج ایفل 2 میلیون و نیم پیچ بکار رفته است ؟

**********
آیا میدانید که همه نوزادان میگو نر متولد میشوند و بعد از چند هفته بخشی از آنها به ماده تبدیل میشوند ؟

**********
آیا میدانید که هشت پا با وجود داشتن بدنی بزرگ میتواند از سوراخی به قطر 5 سانتی متر عبور کند؟

**********
آیا میدانید که طول رگهای بدن انسان 560هزار کیلومتر است ؟

**********
آیا میدانید که یک قطره آب دارای 100 میلیارد اتم است ؟

**********
آیا میدانید که تعداد افرادی که سالانه از نیش زنبور میمیرند بیشتر از کسانی است که سالانه از نیش مار میمیرند؟

**********
آیا میدانید که فیل بالغ در روز بطور متوسط 220 کیلوگرم غذا و 20 لیتر آب مصرف میکند ؟

**********
آیا میدانید که تنها موجودی که میتواند به پشت بخوابد ، انسان است ؟

**********
آیا میدانید که اگر زنی به کوررنگی مبتلا باشد ، فرزندان پسر او کوررنگ میشوند ؟


آیا میدانید که کوههای آلپ هر سال حدود 1 سانتی متر بلند میشوند ؟

**********
آیا میدانید که چشم سالم انسان میتواند 10 میلیون رنگ مختلف را ببیند و آنها را از یکدیگر تشخیص دهد ؟

**********
آیا میدانید که حس بویایی انسان قادر به دریافت و تشخیص 10 هزار بوی متفاوت است ؟

**********
آیا میدانید که وزن یک کوه یخی 20 میلیون

**********

اغلب مارها ۶ ردیف دندان دارند !

********** 
وقتی به خورشید نگاه می کنید ۸ دقیقه قبل از آن را مشاهده می کنید !

********** 
 قلب میگو در سر آن واقع است !

*********

حس بویایی مورچه با سگ برابری می کند !

**********

حدود ۲۵۰ نفر از محققان ناسا ایرانی هستند و رئیس کامپیوتر ناسا یک ایرانی است ؟

********** 

دانشمندان دریافته اند مورچه ها هم مانند انسان ها صبح ها خمیازه می کشند؟

**********

 داوینچی همزمان با یک دست می نوشت و با یک دست نقاشی می کرد ؟

********** 
مار می تواند تا نیم ساعت بعد از قطع شدن سرش نیش بزند ؟

********** 

هر انسان تا ۸ دقیقه بعد از قطع گردنش هنوز به هوش است؟

 

 

بحث در مورد سفید کردن پوست می باشد و راهی برای افزایش تعداد کــسانی که به دنبال این موضوع هستند. جدای از بحث های دیگر یکی از دلایل مهم توجه به سفید کردن پوست اثر مهم آن بر سلامت کل بدن می باشد. به هر حال تحقیقات زیادی در حال انجام است تا مشخص شود که آیا روش های سفید کردن پوست برای بدن ضرر دارند یا خیر. با این وجود ما نمی توانیم صبر کنیم تا تحقیقات، برای سفید کردن پوست چراغ سبز نشان دهند.



چرا به طور مصنوعی با استفاده از مواد شیمیایی و جراحی پوست را سفید می کنید، در حالیکه روش های طبیعی وجود داشته و عناصر طبیعی در دسترس هستند. اینجا چند نکته وجود دارد که برخلاف دیگر عوامل شیمیایی، بدون هیچ اثر زیان باری می توانند رنگ پوست شما را تغییر دهند.

عناصر طبیعی مانند گوجه فرنگی، سیب زمینی، لیمو، پودر برنج، پوست پرتقال و.... سفید کننده های طبیعی مهمی هستند که اگر شما به شکل منظم و ادامه دار از آنها استفاده کنید، می توانند نتیجه ی قابل توجهی داشته باشند.

ارزان ترین و آسان ترین روش تهیه ی یک سفید کننده ی پوست این است که پوست خشک شده ی پرتقال را پودر کنید و با مقداری کشک مخلوط کرده و روی صورت و دیگر قسمت های بدن که مایل هستید، قرار دهید. دست کم 10 دقیقه بگذارید به این صورت بماند و سپس آن را بشویید.



باور نمی کنید اگر بگویم گوجه فرنگی رنده شده و مخلوط شده با چند قطره آب لیمو چه نتیجه ی تماشایی خواهد داشت. امتحان کنید و ببینید.

زردچوبه دارای ارزش های پزشکی مهمی می باشد. یک قاشق سوپ خوری پودر زردچوبه را با نصف قاشق سوچ خوری آب لیمو مخلوط کرده و روی پوست بگذارید. البته اینجا من پیشنهاد می کنم این ترکیب را شب استفاده کنید و پیش از خوابیدن آن را بشویید.

لیمو یک میوه ی شگفت انگیز با صفاتی شگفت انگیز می باشد. در موردی که شما می خواهید قسمتی از بدن خود را سفید کنید، مانند زیر بغل، هر روز پیش از رفتن به حمام به زیر بغلتان لیمو بمالید و نتیجه ی آن را ببینید.



هر روشی را که برای سفید کردن پوستتان انجام می دهید، به یک مسئله توجه داشته باشید. همیشه یادتان باشد که دست کم 20 دقیقه پیش از بیرون رفتن، حتما از کرم یا لوسیون ضد آفتاب استفاده کنید

 

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

 

بحث در مورد سفید کردن پوست می باشد و راهی برای افزایش تعداد کــسانی که به دنبال این موضوع هستند. جدای از بحث های دیگر یکی از دلایل مهم توجه به سفید کردن پوست اثر مهم آن بر سلامت کل بدن می باشد. به هر حال تحقیقات زیادی در حال انجام است تا مشخص شود که آیا روش های سفید کردن پوست برای بدن ضرر دارند یا خیر. با این وجود ما نمی توانیم صبر کنیم تا تحقیقات، برای سفید کردن پوست چراغ سبز نشان دهند.



چرا به طور مصنوعی با استفاده از مواد شیمیایی و جراحی پوست را سفید می کنید، در حالیکه روش های طبیعی وجود داشته و عناصر طبیعی در دسترس هستند. اینجا چند نکته وجود دارد که برخلاف دیگر عوامل شیمیایی، بدون هیچ اثر زیان باری می توانند رنگ پوست شما را تغییر دهند.

عناصر طبیعی مانند گوجه فرنگی، سیب زمینی، لیمو، پودر برنج، پوست پرتقال و.... سفید کننده های طبیعی مهمی هستند که اگر شما به شکل منظم و ادامه دار از آنها استفاده کنید، می توانند نتیجه ی قابل توجهی داشته باشند.

ارزان ترین و آسان ترین روش تهیه ی یک سفید کننده ی پوست این است که پوست خشک شده ی پرتقال را پودر کنید و با مقداری کشک مخلوط کرده و روی صورت و دیگر قسمت های بدن که مایل هستید، قرار دهید. دست کم 10 دقیقه بگذارید به این صورت بماند و سپس آن را بشویید.



باور نمی کنید اگر بگویم گوجه فرنگی رنده شده و مخلوط شده با چند قطره آب لیمو چه نتیجه ی تماشایی خواهد داشت. امتحان کنید و ببینید.

زردچوبه دارای ارزش های پزشکی مهمی می باشد. یک قاشق سوپ خوری پودر زردچوبه را با نصف قاشق سوچ خوری آب لیمو مخلوط کرده و روی پوست بگذارید. البته اینجا من پیشنهاد می کنم این ترکیب را شب استفاده کنید و پیش از خوابیدن آن را بشویید.

لیمو یک میوه ی شگفت انگیز با صفاتی شگفت انگیز می باشد. در موردی که شما می خواهید قسمتی از بدن خود را سفید کنید، مانند زیر بغل، هر روز پیش از رفتن به حمام به زیر بغلتان لیمو بمالید و نتیجه ی آن را ببینید.



هر روشی را که برای سفید کردن پوستتان انجام می دهید، به یک مسئله توجه داشته باشید. همیشه یادتان باشد که دست کم 20 دقیقه پیش از بیرون رفتن، حتما از کرم یا لوسیون ضد آفتاب استفاده کنید.

 

 

[ جمعه دوم مهر 1389 ] [ 12:58 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::   دوستت   دارم   :::::::::::::::::::::::::

 

اگر من جاي او بودم .

همان يك لحظه ی اول ، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان

 جهانرا با همه زيبايي و زشتي ، برروي يكدیگر ، ويرانه ميكردم .

اگر من جاي او بودم .

كه در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم

نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ،بر لب پيمانه ميكردم .

اگر من جاي او بودم .

كه ميديدم يكي عريان و لرزان و ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

زمين و آسمان را واژگون مستانه مي كردم .

اگر من جاي او بودم .

نه طاعت مي پذيرفتم ،نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده

پاره پاره در كف زاهد نمايان ،سبحه صد دانه مي كردم .

اگر من جاي او بودم .

براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان ،

هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو ،آواره و ديوانه ميكردم .

اگر من جاي او بودم .

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان

سراپاي وجود بي وفا معشوق را ، پروانه ميكردم .

اگر من جاي او بودم .

بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي ،تا كه ميديدم عزيز نابجايي ،

ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد / گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه ميكردم .

اگر من جاي او بودم .

كه مي ديدم مشوش عارف و عامي ، ز برق فتنه اين علم عالم سوز مردم كش

بجز انديشه عشق و وفا ، معدوم هر فكري ، در اين دنياي پر افسانه ميكردم .

چرا من جاي او باشم .

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتكاري هاي اين مخلوق را دارد

وگرنه من بجاي او چو بودم ،يك نفس كي عادلانه سازشي ، با جاهل و فرزانه ميكردم .

عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد !

 

::::::::::::::::::::::::::::::   دوستت   دارم   :::::::::::::::::::::::::

 

فایده  لبخند زدن   ::::

 

1. .لبخند جذابتان می‌کند...

    همه ما به سمت افرادی که لبخند می‌زنند کشیده می‌شویم. لبخند یک کشش و جذبه فوری ایجاد می‌کند. دوست داریم نسبت به آنها شناخت پیدا کنیم.

    2. لبخند حال و هوایتان را تغییر می‌دهد...

    دفعه بعدی که احساس بی حوصلگی و ناراحتی کردید، لبخند بزنید. لبخند به بدن حقه می‌زند.

    3. لبخند مسری است...

    لبخند زدن برایتان شادی می‌آورد. با لبخند زدن فضای محیط را هم شادتر می کنید و اطرافیان را مانند آهن ربا به سمت خود می‌کشید.

    4. لبخند زدن استرس را از بین می‌برد...

    وقتی استرس دارید، لبخند بزنید. با اینکار استرستان کمتر می‌شود و می توانید برای بهبود اوضاع وارد عمل شوید.

    5. لبخند زدن سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کند...

    به این دلیل عملکرد ایمنی بدن تقویت می شود که شما احساس آرامش بیشتری دارید. با لبخند زدن از ابتلا به آنفولانزا و سرماخوردگی جلوگیری کنید.

    6. لبخند زدن فشار خونتان را پایین می‌آورد...

    وقتی لبخند می‌زنید، فشار خونتان به طرز قابل توجهی پایین می‌آید. لبخند بزنید و خودتان امتحان کنید.

    7. لبخند زدن اندورفین، سروتونین و مسکن های طبیعی بدن را آزاد می‌‌کند...

    تحقیقات نشان داده است که لبخند زدن با تولید این سه ماده در بدن باعث بهبود روحیه می شود. می‌توان گفت لبخند زدن یک داروی مسکن طبیعی است.

    8. لبخند زدن چهره تان را جوانتر نشان می‌دهد...

    عضلاتی که برای لبخند زدن استفاده می‌شوند صورت را بالا می کشند. پس نیازی به کشیدن پوست صورتتان ندارید، سعی کنید همیشه لبخند بزنید.

    9. لبخند زدن باعث می‌شود موفق به نظر برسید...

    به نظر می‌رسد که افرادی که لبخند می‌زنند اعتماد به نفس بالاتری دارند و در کارشان بیشتر پیشرفت می‌کنند.

    10. لبخند زدن کمک می‌کند مثبت اندیش باشید...

    لبخند بزنید.. حالا سعی کنید بدون از بین رفتن آن لبخند به یک مسئله منفی فکر کنید. خیلی سخت است. وقتی لبخند می زنیم    بدن ما به بقیه بدن پیغام می‌فرستد که "زندگی خوب پیش می‌رود". پس با لبخند زدن از افسردگی، استرس و نگرانی دور بمانید.

    پس....همیشه لبخند بزنید.

 

::::::::::::::::::::::::::::::   دوستت   دارم   ::::::::::::::::::::::::

 

 

ماهیچه‌هایتان را قوی کنید :


قوی کردن ماهیچه‌های بدن به ویژه ماهیچه‌های کمر و اندام‌های تحتانی نه تنها به سلامت ستون فقرات شما کمک می‌کند، بلکه حالت زیباتری هم به اندام‌تان می‌دهد و باعث می‌شود با افزایش سن به کمردرد دچار نشوید. وزنه زدن نیز سبب تقویت عضلات بازوها و سینه و بسیاری از ماهیچه‌های اندام‌های فوقانی می‌شود. تقویت عضلات این ناحیه نه تنها در زیبایی تاثیر می‌گذارد، بلکه در اعتماد به نفس و سلامت فرد هم موثر است.



2.مراقب دندان‌هایتان باشید :
سعی کنید هر چند وقت یکبار با مشورت دندانپزشک دندان‌هایتان را جرم‌گیری کنید. تجمع پلاک‌ها روی دندان سبب رشد باکتری‌هایی می‌شود که مسبب انواع بیماری‌های دهانی‌اند. در ضمن مسواک مرتب و مصرف روزانه یک عدد سیب را فراموش نکنید. جویدن سیب سبب تحریک ترشح بزاق می‌شود که خود جلوی رشد و گسترش باکتری‌ها را در حفره دهانی می‌گیرد و از پوسیدگی جلوگیری می‌کند.



 3.صبحانه پروتئینی بخورید:
سعی کنید صبحانه پرقند خود را به یک صبحانه پر پروتئین تبدیل کنید. شاید میزان کالری دریافتی شما از هر دو صبحانه به یک میزان باشد، اما به کمک صبحانه پر پروتئین وزن بیشتری از دست خواهید داد و خوش‌اندام می‌شوید.



  4.از عطریات استفاده کنید:
آیا می‌دانستید استشمام اسانس گیاهان سبب شادی و سلامت می‌شود؟ برای شاداب کردن پوست خود از اسانس گل محمدی و برای افزایش انرژی خود از اسانس یاس استفاده کنید.



 5.پیاده‌روی کنید:
پیاده‌روی سبب تقویت عضلات، بهبود وضع سلامت قلبی‌، کاهش فشار خون و افزایش بافت استخوانی می‌شود

 

6.موهایتان را یک روز در میان بشویید:
وقتی چربی طبیعی روی پوست سر و موها می‌نشیند، موها درخشش خود را از دست می‌دهند. وقتی موها را یک روز در میان می‌شویید، یک بار شامپو کردن کافی است.

 

[ جمعه دوم مهر 1389 ] [ 12:48 ] [ سیامک $$$$$ پریسا $$$$ ] [ ]